TÜRKÇENİN İKİNCİ DİL OLARAK ÖĞRETİMİNDE AYAKÜSTÜ KONUŞMAYA (SMALL TALK) YÖNELİK ÖĞRETİCİ GÖRÜŞLERİ

This study aims to reveal the teacher's perspectives on small talk, short talks, etc., used in the learning environment for teaching Turkish as a second/foreign language. Conducted using a qualitative research method, the study was designed within a phenomenological framework. The study group consisted of 14 instructors teaching Turkish as a second/foreign language and working at TÖMER. Data were collected through a semi-structured interview form and analysed using content analysis. The findings indicate that small talk is mostly used by instructors at the beginning of lessons to attract attention, reduce anxiety and stress, ease the transition into the lesson, and prepare learners for learning. In addition, small talk was found to provide learners with opportunities for oral practice based on natural language use and to support participation in speaking, communicative confidence, and fluency. The findings also reveal that these practices strengthen classroom interaction, enhance teacher–learner relationships, and support a sense of belonging, particularly among learners from diverse cultural backgrounds. In conclusion, small talk was found to be a functional pedagogical practice that enhances speaking skills and classroom interaction in teaching Turkish as a second/foreign language when supported by appropriate strategies.

Bu çalışmada, Türkçenin ikinci/yabancı dil olarak öğretiminde öğrenme ortamında kullanılan ayaküstü konuşma, kısa konuşma vb. olarak bilinen ayaküstü sohbetlere yönelik öğretici görüşlerini ortaya koymak amaçlanmıştır. Nitel araştırma yöntemiyle yürütülen çalışma, olgubilim deseniyle gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın çalışma grubunu Türkçeyi ikinci/yabancı dil olarak öğreten ve TÖMER bünyesinde görev yapan 14 öğretici oluşturmaktadır. Veriler yarı yapılandırılmış görüşme formu aracılığıyla toplanmış ve içerik analizi yöntemiyle çözümlenmiştir. Elde edilen bulgular, ayaküstü sohbetlerin öğreticiler tarafından çoğunlukla dersin giriş aşamasında dikkat çekme, kaygı ve stresi azaltma, derse geçişi yumuşatma ve öğrenmeye hazırlama amacıyla kullanıldığını göstermektedir. Ayrıca ayaküstü sohbetlerin öğrenicilere doğal dil kullanımına dayalı sözlü pratik fırsatları sunduğu, konuşmaya katılımı, iletişimsel güveni ve akıcılığı desteklediği belirlenmiştir. Bulgular, bu uygulamaların sınıf içi etkileşimi güçlendirdiğini, öğretici–öğrenici ilişkisini geliştirdiğini ve özellikle farklı kültürel arka planlardan gelen öğrenicilerde aidiyet hissini desteklediğini ortaya koymaktadır. Sonuç olarak ayaküstü sohbetin uygun stratejilerle desteklendiğinde Türkçenin ikinci/yabancı dil olarak öğretiminde konuşma becerisini ve sınıf içi etkileşimi güçlendiren işlevsel bir pedagojik uygulama olduğu görülmüştür.