Intimate Partner Violence Among Women Working in a Medical School and its Hospital and Affecting Factors

Öz

Violence against women is a violation of human rights and one of the most important health problems of 21st century. It is aimed to determine the frequency and influencing factors of intimate partner violence among women, who have different professional status, educational levels, working in a medical school and its hospital. The prevalence of psychological, physical, economic and sexual violence at least once was 91.8%, 19.0%, 22.9%, and 4.2% respectively for women who were married or had partner in our study. Despite prevalence of violence was lower than national studies, intimate partner violence especially psychological violence was an important problem. If women’s educational levels increased, economic, physical and sexual violence decreased and if profession status of women improved, psychological, economic and sexual violence decreased significantly. Improving women’s profession status seems to be an important intervention area, but it was an important finding that it did not decrease physical violence. While men’s educational level increased, economic, physical and sexual violence decreased, therefore educating men is seen as a primary intervention area to lessen the violence.

Anahtar Kelimeler

• Intimate partner violence, domestic violence, social status of women, regular income

Bir Tıp Fakültesi ve Hastanesinde Çalışan Kadınların Eş/Partner Şiddetine Maruziyet Durumları ve Etkileyen Faktörler

Öz

Kadına yönelik şiddet insan hakları ihlali ve 21. yüzyılın en önemli sağlık problemlerinden biridir. Çalışmamızda bir Tıp Fakültesi ve hastanesinde çalışan farklı mesleki konum ve eğitim düzeyleri olan kadınların eş/partner şiddetine maruziyet durumları ve ilgili faktörlerin belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışmamızda evli/partneri olan kadınların duygusal, ekonomik, fiziksel, cinsel şiddete en az bir kez maruziyet sıklığı sırasıyla %91,8, %22,9, %19,0, %4,2’dir. Bu sıklıklar ulusal çalışmalardan daha düşük olmasına rağmen, eş/partner şiddeti özellikle duygusal şiddet önemli bir problemdir. Kadınların eğitim düzeyi yükseldikçe; ekonomik, fiziksel ve cinsel şiddete, mesleki konumu yükseldikçe; duygusal, ekonomik, cinsel şiddete maruziyeti anlamlı olarak azalmaktadır. Kadının mesleki konumunu yükseltmek önemli bir müdahale alanı olarak gözükse de, fiziksel şiddeti azaltamaması önemli bir bulgudur. Yine erkeğin eğitim düzeyi yükseldikçe ekonomik, fiziksel ve cinsel şiddet anlamlı olarak azalmaktadır ki; erkeğin eğitim düzeyinin yükseltilmesi şiddeti azaltmada öncelikli müdahale alanı olarak gözükmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Eş/partner şiddeti, aile içi şiddet, kadının sosyal statüsü, düzenli gelir.

Kaynakça

1. Altınay, A. G. ve Arat, Y. (2007). Türkiye’de Kadına Yönelik Şiddet. İstanbul: Punto Basım.
2. Ayrancı, U., Gunay, Y., Unluoğlu İ. (2002). Ha- milelikte Aile İçi Eş Şiddeti: Birinci Basamak Sağlık Kurumuna Başvuran Kadınlar Arasında Bir Araştırma. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 3, 75-87.
3. Birleşmiş Milletler (BM) General Assembly (1993). Declaration on the Elimination of Violence against Women, Geneva A/RES/48/104.
4. Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ). (1998). Health For All in the Twenty-First Century. Geneva. A51/5
5. Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ). (2002). World report on violence and health. World Health Organization Geneva.
6. Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ). (2008). Violence against women Fact Sheets. .( 2009, September 15)
7. Eroğlu, K. (2004). Kadın Kuruluşları İçinde Üniversi- te Kadın Sorunları Araştırma Ve Uygulama Merkezleri- nin Yeri Ve Önemi. Cumhuriyet Üniversitesi Hemşirelik Yüksek Okulu Dergisi. 8(2), 23-28.
8. Feder, G., Ramsay, J., Dunne, D.(2009). How far does screening women for domestic (partner) violen- ce in different health-care settings meet criteria for a screening programme? Systematic reviews of nine UK National Screening Committee criteria. Health Techno- logy Assessment, 13:16

9. Güler, N., Tel, H. ve Tuncay F. O. (2005). Kadının Aile İçinde Yaşanan Şiddete Bakışı. Cumhuriyet Üni- versitesi Tıp Fakültesi Dergisi. 27(2), 51–56.