TELE SAĞLIK UYGULAMALARININ HEKİM VE HASTA İLETİŞİMİ ÜZERİNE ETKİSİ

Öz

Tele Sağlık Uygulamalarının Hekim-Hasta İletişimi Üzerine Etkisi başlıklı tez çalışmasında elde edilen bulgulara dayanmaktadır ve araştırmanın odağını iletişim boyutu oluşturmaktadır. Dijital sağlık hizmetlerinin yaygınlaşmasıyla birlikte, hekim ve hasta arasındaki iletişimin niteliği önemli bir dönüşüm geçirmiştir. Türkiye genelinde yürütülen bu nicel araştırmada, tele sağlık hizmetlerinden faydalanmış bireylerin deneyimleri analiz edilmiştir. Araştırma sonuçları, dijital sağlık iletişiminin gelişmesiyle birlikte hasta-hekim etkileşiminde yeni bir iletişim dilinin oluştuğunu, bu dilin açık, erişilebilir ve zamandan bağımsız bir iletişim ortamı sunduğunu ortaya koymuştur. Katılımcılar, tele sağlık görüşmelerini büyük ölçüde anlaşılır, yeterli ve işlevsel bulmuş; sağlıkla ilgili kaygılarını ifade edebilme ve karşılık alma açısından memnuniyet bildirmiştir. Bulgular, teknik sınırlamalara rağmen dijital iletişimin sürekliliği sağladığını ve geleneksel iletişim biçimlerine alternatif bir yapı sunduğunu göstermektedir. Bu çerçevede, dijital sağlık iletişiminin kalitesinin korunması ve güçlendirilmesi, sağlık sistemlerinin gelecekteki sürdürülebilirliği açısından stratejik bir öncelik olarak değerlendirilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Sağlık iletişimi
• tele sağlık
• dijital sağlık hizmetleri
• hasta memnuniyeti
• uzaktan sağlık hizmeti

Kaynakça

1. Acar, A. (2024). Dijital sağlık platformlarında hasta deneyimi: Türkiye örneği. Sağlık ve Toplum Dergisi, 34(1), 15–33. Erişim tarihi: 17 Ocak 2025, https://doi.org/10.31020/std.2024.34102
2. Andreadis, T., Muellers, K., Ancker, J. S., ve Horowitz, L. (2023). Telehealth communication: Patient-provider trust in the digital age. Journal of Health Communication, 28(1), 83–88.
3. Arık, Y. (2023). Tele-tıp uygulamalarının sağlık hizmetleri pazarlaması kapsamında değerlendirilmesi. Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi, 26(2), 511–534. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/2524669
4. Büyüköztürk, Ş. (2016). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı (22. Baskı). Pegem Akademi.
5. Castells, M. (2010). The rise of the network society: The informationage: Economy, society and culture (Vol. 1). Wiley-Blackwell.
6. Çetin, M., ve Yılmaz, D. (2023). Dijital sağlık uygulamalarının hasta katılımına etkisi. Sağlık Teknolojileri Dergisi, 9(3), 125–138.
7. Demir, R. (2021). Covid-19 pandemisi ve tele sağlık uygulamalarının gelişimi. Pandemi ve Sağlık Yönetimi Dergisi, 2(1), 34–46. Erişim tarihi: 22 Kasım 2024, https://doi.org/10.34218/psyd.712923
8. Derks, D., Fischer, A. H., ve Bos, A. E. (2008). The role of emotion in computer-mediated communication: A review. Computers in Human Behavior, 24(3), 766–785. Erişim tarihi: 11 Eylül 2025, https://doi.org/10.1016/j.chb.2007.04.004

9. European Parliament. (2016). Regulation (EU) 2016/679 of the European Parliamentand of the Council of 27 April 2016 on the protection of natural persons with regard tothe processing of personal data and on the free movement of such data (General Data Protection Regulation). Erişim tarihi: 2 Kasım 2024, https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:32016R0679
10. Ezeamii, C., Okobi, E., Wambai, M., ve Sani, A. (2024). Telehealth in chronic disease management: Evidence from sub-Saharan clinical studies. Journal of Telemedicine and e-Health, 30(2), 145–160.
11. Gagnon, M. P., Duplantie, J., Fortin, J. P., ve Landry, R. (2006). Implementing telehealth to support medical practice in rural/remote regions: What are the conditions for success? Implementation Science, 1(1), 18. Erişim tarihi: 11 Eylül 2024, https://doi.org/10.1186/1748-5908-1-18
12. Gagnon, M. P., Godin, G., Gagné, C., Fortin, J. P., Lamothe, L., Reinharz, D., veCloutier, A. (2003). An adaptation of thetheory of interpersonal behaviour to the study of tele medicine adoption by physicians. International Journal of Medical Informatics, 75(10–11), 629–636. Erişim tarihi: 17 Eylül 2024, https://doi.org/10.1016/j.ijmedinf.2005.03.002
13. Kaya, S., ve Güler, A. (2022). Teletıp uygulamalarında erişilebilirlik ve kalite: Türkiye örneği. Sağlık İletişimi Dergisi, 10(1), 212–223.
14. Kruse, C. S., Krowski, N., Rodriguez, B., veTran, L. (2017). Tele health and patient satisfaction: A systematic review and narrative analysis. BMJ Open, 7(8), e016242. Erişim tarihi: 13 Eylül 2024, https://doi.org/10.1136/bmjopen-2017-016242
15. Mahdavi, A., veFekri, M. (2025). Nettaşlık: Dijital sağlık sistemlerinde şeffaflığın ötesinde bir kavram. e-Health ve Policy Review, 14(1), 45–60.
16. Robbins, T., Hudson, S., Ray, P., Sankar, S., Patel, K., Randeva, H., veArvanitis, T. N. (2020). COVID-19: A new digital dawn? Digital Health, 6, 2055207620920083. Erişim tarihi: 2 Kasım 2024, https://doi.org/10.1177/2055207620920083
17. Sungur, M. (2020). Sağlık sistemlerinde dijital dönüşümün hasta-hekim ilişkisine etkisi. Tıp ve Bilişim Dergisi, 12(2), 45–58.
18. Sungur, N. (2020). Sağlık hizmetlerinde dijitalleşmenin memnuniyet üzerindeki etkisi. Marmara Sağlık Araştırmaları Dergisi, 5(2), 67–80.
19. T.C. Adalet Bakanlığı. (2021). 6698 Sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu. Erişim tarihi: 2 Kasım 2024, https://www.kvkk.gov.tr/Icerik/6649/KVKK
20. T.C. Sağlık Bakanlığı. (2015). Ulusal Sağlık Veri Setleri Hakkında Yönetmelik. Resmî Gazete, Sayı: 29327. Erişim tarihi: 2 Kasım 2024, https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2015/12/20151220-5.htm
21. T.C. Sağlık Bakanlığı. (2016). Elektronik Sağlık Kayıtlarının Kullanımı Hakkında Yönetmelik. Resmî Gazete, Sayı: 29886. Erişim tarihi: 4 Kasım 2024, https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2016/10/20161028-3.htm
22. T.C. Sağlık Bakanlığı. (2021). e-Nabız: Kişisel sağlık sistemi. Erişim tarihi: 4 Kasım 2024, https://enabiz.gov.tr
23. Tabachnick, B. G., ve Fidell, L. S. (2020). Using Multivariate Statistics (7th ed.). Pearson Education.
24. Toprak, S., ve Kaya, B. (2022). Dijitalleşme çağında sağlık iletişimi. Yeni Medya ve Toplum, 4(1), 50–67.
25. Uslu, H. (2021). Tele sağlık uygulamalarının engelli bireylerin sağlık hizmetine erişimine katkısı. Toplum ve Sağlık Dergisi, 11(2), 45–52.
26. Ünlü, E., ve Bilici, S. (2022). Kadınların dijital sağlık iletişiminde tutumları: Sosyal medya kullanımı üzerine bir araştırma. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (53), 157–178. Erişim tarihi: 9 Aralık 2024, https://doi.org/10.51427/iktad.53.8
27. Ünlü, B., ve Bilici, A. (2022). Kadınların sağlık hizmeti iletişimindeki tutum ve davranışları: Dijital platform örneği. Kadın ve Toplum Araştırmaları Dergisi, 4(1), 93–107.
28. Van Dijk, J. A. G. M. (2005). The Deepening Divide: Inequality in the Information Society. Sage Publications.
29. Yıldız, E., ve Durmaz, M. (2022). Tele sağlık uygulamalarının maliyet etkinliği üzerine bir değerlendirme. Sağlık Ekonomisi ve Yönetimi Dergisi, 6(2), 88–101.
30. Yıldız, E., ve Durmaz, M. (2022). Tele sağlık uygulamalarının maliyet etkinliği üzerine bir değerlendirme. Sağlık Ekonomisi ve Yönetimi Dergisi, 6(2), 88–101. Erişim tarihi: 2 Kasım 2024, https://doi.org/10.5281/zenodo.7654321