Suça Sürüklenen Çocukların Bağlanma Stilleri ve Aile Aidiyetleri

Öz

Bağlanma ve aile aidiyetinin bireylerin psiko-sosyal gelişimi için oldukça önemli olduğu; güvensiz bağlanma ve düşük aile aidiyetinin çocuklar üzerinde bir takım olumsuz etkilerinin olduğu bilinmektedir. Bu çalışmada suça sürüklenen çocukların bağlanma stillerinin ve aile aidiyetlerinin sosyo-demografik özellikler ve diğer çeşitli değişkenler açısından değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Verilerin istatistiki çözümlenmesinde İki gruba sahip kategorik değişkenler arasındaki farkın incelenmesinde bağımsız örneklem t testi; ikiden fazla gruba sahip kategorik değişkenler arasındaki farkın incelenmesinde ise ANOVA testi kullanılmıştır. Çalışmada Ebeveyn ve Arkadaşlara Bağlanma Envanteri- Kısa Formu (EABE), Aile Aidiyeti Ölçeği ve Kişisel Bilgi formu kullanılmıştır. Elde edilen bulgulara göre suça sürüklenen çocukların cinsiyeti, eğitim seviyeleri, ailelerinin birlikte yaşayıp yaşamadığı, göç durumları, ailede ruhsal hastalık bulunup bulunmaması, okulda disiplin cezası alıp almamaları, ebeveynlerinden şiddet görmeleri, ebeveynleri ile ilişkileri, iletişimleri; kardeşleri ve arkadaşları ile ilişkileri, iletişimleri ve bağlanma düzeyleri ve aile aidiyetleri arasında anlamlı farklılık olduğu bulunmuştur.

Anahtar Kelimeler

• Bağlanma
• aile aidiyeti
• suça sürüklenen çocuk
• sosyal hizmet

Attachment Styles and Family Belonging of Juvenile Delinquents

Öz

Attachment and family belonging are very important for individuals’ psycho-social development and it is known that insecure attachment and low family belonging have some negative effects on children. In this study, it was aimed to evaluate the attachment styles and family belonging of the delinquent children in terms of socio-demographic characteristics and various other variables. Short Form of Inventory of Parent and Peer Attachment (IPPA), Family Sense of Belonging Scale and Personal Information Form were used in the study for collecting the data. For the statistical analysis of the data t-test and ANOVA test were used to examine the difference between the variables. According to the findings, the level of attachment and family belonging differed according to the gender, education level, parents’ marital status, immigration status, mental illness in the family, receiving disciplinary punishment at school, being exposed violence from their parents, their relationships with parents, their communication.

Anahtar Kelimeler

• Attachment
• sense of family belonging
• juvenile delinquents
• social work

Kaynakça

1. Afşin, R. ve Ö. Özçelik, A.D. (2018). Suça Sürüklenen Çocuklar ile Suça Sürüklenmeyen Çocukların Algıladıkları Anne ve Baba Tutumları ile Ebeveynlerinin Bağlanma Stillerinin Karşılaştırılarak İncelenmesi, Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, Bahar 2018 Cilt: 17 Sayı: 66 (384-400).
2. Aka, V. ve Güngör, F. (2018). “Çocuklara Yönelik Belediye Hizmeti Uygulamaları: Esenler Belediyesi Örneği”. Yalova Sosyal Bilimler Dergisi, ISSN: 2146-1406, Sayı: 17, Ekim 2018-Mart 2019, s.187-214.
3. Aslantürk H., Mavili, A. The Sense Of Family Belonging in University Students From A Single Parent Family Compared With Those From A Two-Biological-Parent Family. Cur Psychol 39, 2026-2039(2020). https://doi.org/10.1007/s12144-020-00725-0
4. Aslantürk, H., Saruç, S. (2018). Investigation of Attachment Styles of Mothers of Children with Developmental Delay According to Various Variables. Journal of Current Researches on Health Sector, 8 (2), 221-232.
5. Balcı, G. P. (2011). Madde kullanım bozukluğu olan ergenlerde çocukluk çağı travmalarının bağlanma ile ilişkisi, Tıpta Uzmanlık Tezi İstanbul, 2011.
6. Baumeister, R. F. ve Leary, M. R. (1995). The Need to Belong: Desire for Interpersonal Attachments as a Fundamental Human Motivation, Psychological Bulletin 1995, Vol. 117, No. 3, 497-529.
7. Bayhan, P. ve Işıtan, S. (2010). Ergenlik Döneminde İlişkiler: Akran ve Romantik İlişkilere Genel Bakış, Aile ve Toplum, Yıl: 11, Cilt: 5 Sayı: 20, Ocak-Şubat, Mart 2010.
8. Berk, L. E. (2013). Çocuk Gelişimi. (Çev.: Ali Dönmez, Yayına Hazırlayan: Bekir Onur). İmge Kitabevi.

9. Çamur Duyan, G. (2016). Sosyal Hizmet Kuramları II. Veli Duyan (Ed). Anadolu Üniversitesi Yayınları, Eskişehir, Eylül 2016, ISBN: 978-975-06-2006-5
10. Çetin, A. ve A. Ersoy, Ö. (2017). 12-14 Yaş Arası Ergenlerin Sosyal Beceri Düzeyi ile Ebeveynlerine Bağlanma Güvenliği Arasındaki İlişkinin İncelenmesi, Kalem Eğitim ve İnsan Bilimleri Dergisi, 2017, 7(2), DOI: 10.23.863/kalem.2018.93
11. Doğan, T. (2016). Ergenlerde Ana-Babaya Bağlanma: Türkiye Profili, Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar-Current Approaches in Psychiatry 2016; 8(4): 406-419, DOI: 10.18863/pgy.253446.
12. Duru, E. ve Balkıs, M. (2015). Birey-Çevre Uyumu, Aidiyet Duygusu, Akademik Doyum ve Akademik Başarı Arasındaki İlişkilerin Analizi, Ege Eğitim Dergisi 2015 (16) 1: 122-141
13. Dursun, Y. (2019). “Suça Sürüklenen Çocukların Bağlanma Stilleri ve Aile Aidiyetleri: Marmara Bölgesi Örneği” Doktora Tezi, Yalova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Hizmet Anabilim Dalı, Yalova.
14. Elgar, F.J., Knight, J., Wooral, G.J., Sherman, G., (2003). Attachment Characteristics and Behavioural Problems in Rural and Urban Juvenile Delinquents, Child Psychiatry and Human Development, Vol. 34(1), Fall 2003, Human Sciences Press, Inc.
15. Eryalçın, M. ve Duyan, V. (2016). Suça Sürüklenen Çocuk ve Gençler, Yeni İnsan Yayınevi, Ankara, 2017.
16. Günaydın, G., Selçuk, E., Sümer, N., Uysal, A. (2005). Ebeveyn ve Arkadaşlara Bağlanma Envanteri Kısa Formunun Psikometrik Açıdan Değerlendirilmesi, Türk Psikoloji Yazıları, 2005, 8 (16), 13-23.
17. Güngör, F. ve Erdurak, Y. (2016). “Çocuk Hakları ve Uygulama Stratejileri Bağlamında Sokakta Çalıştırılan Çocuklar”. Yalova Sosyal Bilimler Dergisi, ISSN: 2146-1406, Sayı: 12, Mayıs-Ekim 2016, s.11-35.
18. İnal, H. C. ve Günay, S. (2002). Olasılık ve Matematiksel İstatistik. Hacettepe Üniversitesi Yayınları, Ankara
19. İlik, E.A ve Kesen, N.F (2019), “Ergenlerde Bağlanma ve Aile Aidiyeti İlişkisinin İncelenmesi”.Pediatric Practice and Research, Arşiv cilt:7, s:116-120
20. Karakuş, Ö. (2012). “Ergenlerde Bağlanma Stilleri ve Yalnızlık Arasındaki İlişki”. Toplum ve Sosyal Hizmet Dergisi, Yıl: 2012, Cilt: 23, Sayı: 2, ISSN: 2147-3374, s.33-46.
21. King, V. ve Boyd, L.M. (2016). “Factors Associated With Perceptions of Family Belonging Among Adolescents”. Journal of Marriage and Family, 78 (August 2016): 1114–1130 DOI: 10.1111/jomf.12322.
22. Mavili, A., Kesen, N. F. ve Daşbaş, S. (2014). Aile Aidiyeti Ölçeği: Bir Ölçek Geliştirme Çalışması, Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, YIL: 14 SAYI: 33 Temmuz- Aralık 2014.
23. Nunnally, J. C. (1978). Psychometric Theory (2nd Ed.) New York: McGrawHill.
24. Öğüt, O. (2017). Suça Sürüklenen Çocukların Sosyo-demgrafik Özellikleri, Algılanan Aile İşlevselliğinin ve Ebeveyn Tutumlarının Suça Sürüklenme Üzerine Etkisinin Değerlendirilmesi, Tıpta Uzmanlık Tezi, Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi.
25. Öngider, N. (2013). “Anne-Baba ile Okul Öncesi Çocuk Arasındaki İlişki, Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar”. (Current Approaches in Psychiatry) 2013; 5(4): 420-440, DOI: 10.5455/cap.20130527.
26. Polat, G. (2007). “İç Göçün Çocuk Ruh Sağlığına Etkisi ve Sosyal Hizmet Müdahalesi”. Toplum ve Sosyal Hizmet, Cilt: 18, Sayı: 1, Nisan 2007. Resmî Gazete, 15.07.2015 tarihli 5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanunu. http: //www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.5395.pdf. Erişim tarihi: 10 Nisan 2016
27. Resmî Gazete, 04.09.2009 tarihli 27339 Koruma Bakım ve Rehabilitasyon Merkezleri Yönetmeliği http://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2009/09/20090904-14.htm Erişim tarihi: 1 Mart 2019
28. Resmî Gazete, 08/11/2010 tarih ve 27753 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan Koruma Bakım ve Rehabilitasyon Merkezleri Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik, http://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2010/11/20101108-4.htm Erişim tarihi: 1 Mart 2019
29. Sarı, U. (2018). Kocaeli Üniversitesi Çocuk Ergen Psikiyatrisine Başvuran Sağlık Tedbirli Hastaların Sosyo-demografik Risk Faktörlerinin ve Ruhsal Tanılarının İncelenmesi. Tıpta Uzmanlık Tezi, Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi.
30. Savage, J. (2014). “The Association Between Attachment, Parental Bonds And Physically Aggressive And Violent Behavior: A Comprehensive Review”. Aggression and Violent Behavior, 19 (2014) 164–178.
31. Stahl, S. (2016). Bağlanma Korkusu: Evet de Diyemiyorum Hayır da. Çev.: Ceyda Aydın. Kuraldışı Yayıncılık, İstanbul.
32. Sümer, N. ve Şendağ, M. A. (2009). “Orta Çocukluk Döneminde Ebeveynlere Bağlanma, Benlik Algısı ve Kaygı”. Türk Psikoloji Dergisi, Haziran 2009, 24 (63), 86-101.
33. Thompson, N. (2013). Kuram ve Uygulamada Sosyal Hizmeti Anlamak, Dipnot Yayınları, Ankara.
34. Turan, N. (2012). Birey ve Aileler ile Sosyal Hizmet. Veli Duyan (Ed). Sosyal Hizmet Uzmanları Derneği Genel Merkezi Yayın No: 021, Ankara.
35. Uluğtekin. S. (1991). Hükümlü Çocuk ve Yeniden Toplumsallaşma, Bizim Büro, Ankara.
36. Yavuzer, H. (2015). Çocuk ve Suç. İstanbul: Remzi Kitapevi. 16. Basım.
37. Yörükoğlu A. (2007). Değişen Toplumda Aile ve Çocuk, İstanbul: Özgür Yayınları.7. Basım.
38. Yörükoğlu, A. (2004). Çocuk Ruh Sağlığı Çocuk Yetiştirme Sanatı ve Kişilik Gelişimi. Özgür Yayınları, Ankara.
39. Yüksel, Z. ve Öncü, B. (2016). “Geçmişte Kurum Bakımında Kalmış Bireylerin Kurum Bakımı Deneyimlerine İlişkin Özellikleri ve Bağlanma Biçimlerinin İncelenmesi”. Toplum ve Sosyal Hizmet Dergisi, Cilt: 27, Sayı: 2 Ekim 2016.