Bireylerin Yaş Farklılıkları Turizmde Sürdürülebilir Tüketimi Değiştirir Mi?

Öz

Sürdürülebilir tüketim anlayışı, sürdürülebilir kalkınma için son derece büyük önem sahip olmakla birlikte sektördeki çekicilik unsurunun yok olmaması için ön koşul olarak değerlendirmektedir. Turizmin önemli paydaşı olarak kabul gören turistler, sürdürülebilirlikte başat role sahip olduğu görülmekte olup sürdürülebilir olmayan ürünlerin tüketimi konusunda isteksiz tutum ve davranış sergilediği gözlenmektedir. Ancak turistlerin demografik özellikleri bu isteksizliğin seviyesini farklılaştırmaktadır. Özellikle yaş konusundaki farklılık diğer demografik özelliklere göre daha manidar olduğu tespit edilmiştir. Turistlerin yaş konusundaki bu tutum ve davranışı satın aldığı turizm türü açısından da önemlidir. Bu araştırma, dünyanın yakın tarihini meşgul eden sürdürülebilirlik kavramının genç ve yetişkin turistlerin farkındalık seviyelerini ortaya koyma amacıyla teorik olarak yürütülmüştür. Çalışma özellikle bireylerin çevresel uyarıcılarla, farkındalık düzeylerinin değişebileceğini ve bu farkındalığın tüketimlerine de yansıyacağını varsaymaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Sürdürebilir Tüketim
• Sürdürülebilir Farkındalık
• Genç Turist
• Yetişkin Turist

Etik Beyan

Bu araştırmada etik kurul kararı gerektiren bir uygulama bulunmamaktadır. Bu, yazar tarafından etik beyan dosyasında ifade edilmiştir.

Do Age Dıfferences Of Indıvıduals Change Sustaınable Consumptıon In Tourısm?

Öz

Sustainable tourism is of great importance for sustainable development and is considered as a prerequisite for the attraction factor in the sector not to disappear. Tourists, who are accepted as important stakeholders of tourism, are seen to have a leading role in sustainability, and it is observed that they exhibit reluctant attitudes and behaviours towards the consumption of non-sustainable products. However, demographic characteristics of tourists differentiate the level of this reluctance. Especially the difference in age was found to be more significant than other demographic characteristics. This attitude and behaviour of tourists regarding age is also important in terms of the type of tourism they purchase. This study was conducted theoretically in order to reveal the awareness levels of young and adult tourists of the concept of sustainability, which has occupied the recent history of the world. In particular, the study assumes that individuals' awareness levels may change with environmental stimuli and that this awareness will be reflected in their consumption.

Anahtar Kelimeler

• Sustainable Consumption
• Sustainable Awareness
• Young Tourist
• Adult Tourist

Etik Beyan

This study does not involve any procedures requiring approval from an ethics committee. This has been stated by the author in the ethics statement.

Kaynakça

1. Ağça, B. (2002). Dünya sürdürülebilir kalkınma zirvesi. Uluslararası Ekonomik Sorunlar Dergisi, 7(3).
2. Ajzen, I. (2001). Nature and operation of attitudes. Annual Review of Psychology, 52(1), 27–58. https://doi.org/10.1146/annurev.psych.52.1.27
3. Akgül, U. (2010). Sürdürülebilir kalkınma: Uygulamalı antropolojinin eylem alanı. Antropoloji, (24), 133–164.
4. Bandura, A. (1998). Self-efficacy in human adaptation and change. In S. S. Kazarian & D. R. Evans (Eds.), Advances in psychological science: Social, personal, and cultural aspects 1 (pp. 51–77). Psychology Press.
5. Cameron, L. D., Brown, P. M., & Chapman, J. G. (1998). Social value orientations and decisions to take proenvironmental action. Journal of Applied Social Psychology, 28(8), 675–697.
6. Çabuk, B., & Karacaoğlu, C. (2003). Üniversite öğrencilerinin çevre duyarlılıklarının incelenmesi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 38(1-2), 189–198.
7. Davis, K., & Gavidia-Payne, S. (2009). The impact of child, family, and professional support characteristics on the quality of life in families of young children with disabilities. Journal of Intellectual and Developmental Disability, 34(2), 153–162. https://doi.org/10.1080/13668250902874608
8. Domina, T., & Koch, K. (2002). Convenience and frequency of recycling: Implications for including textiles in curbside recycling programs. Environment and Behavior, 34(2), 216–238. https://doi.org/10.1177/0013916502034002004

9. Gedik, Y. (2020). Sosyal, ekonomik ve çevresel boyutlarla sürdürülebilirlik ve sürdürülebilir kalkınma. Uluslararası Ekonomi Siyaset İnsan ve Toplum Bilimleri Dergisi, 3(3), 196–215.
10. Guagnano, G. A., Stern, P. C., & Dietz, T. (1995). Influences on attitude-behavior relationships: A natural experiment with curbside recycling. Environment and Behavior, 27(5), 699–718. https://doi.org/10.1177/0013916595275005
11. Hardi, P., & Zdan, T. (1997). Assessing sustainable development: Principles in practice. International Institute for Sustainable Development.
12. Kaiser, M. J. (1998). Significance of bottom-fishing disturbance. Conservation Biology, 12(6), 1230–1235. https://doi.org/10.1046/j.1523-1739.1998.0120061230.x
13. Karp, D. G. (1996). Values and their effect on pro-environmental behavior. Environment and Behavior, 28(1), 111–133. https://doi.org/10.1177/0013916596281006
14. Kılınç, A. (2009). Türkiye'de çevre eğitimi: Neredeyiz? Neler yapmalıyız? [Sözlü sunum]. Çevre Eğitimi Paneli, Ahi Evran Üniversitesi, Kırşehir, Türkiye.
15. Kiziroğlu, İ. (2000, 1–2 Kasım). Türk eğitim sisteminde çevre eğitimi ve karşılaşılan sorunlar [Sözlü sunum]. V. Uluslararası Ekoloji ve Çevre Sorunları Sempozyumu: Çevre Eğitimi, Ankara, Türkiye.
16. Lowe, I. (2006). How to succeed with education for sustainability. Curriculum Corporation. Meadows, D. H., Randers, J., & Meadows, D. L. (2004). Limits to growth: The 30-year update. Chelsea Green Publishing.
17. Meinhold, J. L., & Malkus, A. J. (2005). Adolescent environmental behaviors: Can knowledge, attitudes, and self-efficacy make a difference? Environment and Behavior, 37(4), 511–532. https://doi.org/10.1177/0013916504269665
18. Okereke, C. (2006). Global environmental sustainability: Intragenerational equity and conceptions of justice in multilateral environmental regimes. Geoforum, 37(5), 725–738. https://doi.org/10.1016/j.geoforum.2006.01.004
19. OMEP Sweden. (2010). Children-citizens in a challenged world. http://www.svenskaomep.org.gu
20. Özdemir, O. (2010). Doğa deneyimine dayalı çevre eğitiminin ilköğretim öğrencilerinin çevrelerine yönelik algı ve davranışlarına etkisi. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 27(27), 125–138.
21. Özdemir, O., & Uzun, N. (2006). Yeşil sınıf modeline göre yürütülen fen ve doğa etkinliklerinin ana sınıfı öğrencilerinin çevre algılarına etkisi. Çocuk Gelişimi ve Eğitimi Dergisi, 3(1-2), 12–20.
22. Özerkmen, N. (2002). İnsan merkezli çevre anlayışından doğa merkezli çevre anlayışına. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, 42(1-2), 167–185.
23. Pramling Samuelsson, I., & Kaga, Y. (2008). The contribution of early childhood education to a sustainable society. UNESCO. https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000159365
24. Rydin, Y. (2004). In pursuit of sustainable development: Rethinking the planning system. RICS Foundation. https://www.rics.org
25. Simmons, D., & Widmar, R. (1990). Motivations and barriers to recycling. Environmental Education, 22(1), 13–28.
26. Siraj-Blatchford, J., & Pramling Samuelsson, I. (2016). Education for sustainable development in early childhood care and education: An introduction. In International research on education for sustainable development in early childhood (pp. 1–15).
27. Siraj-Blatchford, J., Smith, K. C., & Pramling Samuelsson, I. (2010). Education for sustainable development in the early years. OMEP, World Organization for Early Childhood Education.
28. Steg, L., & Vlek, C. (1997). The role of problem awareness in willingness-to-change car use and in evaluating relevant policy measures. In T. Rothengatter & E. Carbonell Vaya (Eds.), Traffic and transport psychology: Theory and application.
29. Sterling, S., & Thomas, I. (2006). Education for sustainability: The role of capabilities in guiding university curricula. International Journal of Innovation and Sustainable Development, 1(4), 349–370.
30. Stern, P. C. (2000). New environmental theories: Toward a coherent theory of environmentally significant behavior. Journal of Social Issues, 56(3), 407–424. https://doi.org/10.1111/0022-4537.00175
31. T.C. Çevre ve Orman Bakanlığı, Araştırma Planlama ve Koordinasyon Kurulu Başkanlığı, Koordinasyon ve Mevzuat Dairesi Başkanlığı. (2004, 2 Ocak). Noyan Özkan'a verilen yazılı yanıt [Resmî yazışma].
32. UNESCO. (1997). Educating for a sustainable future: A transdisciplinary vision for concerted action (EPD-97/CONF.401/CLD.1). https://unesdoc.unesco.org
33. UNESCO. (2008). Education. https://www.unesco.org
34. United Nations. (2002). Report of the World Summit on Sustainable Development. https://www.un.org/jsummit/html/documents/summit_docs.html
35. United Nations Environment Programme. (1972). United Nations Conference on the Human Environment. https://www.unep.org
36. Uzun, N., & Keleş, Ö. (2012). İlköğretim öğrencilerinin fen öğrenmeye yönelik motivasyon düzeylerinin değerlendirilmesi/Evaluation of primary school students' motivation levels for science learning. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9(20), 313–327.
37. World Commission on Environment and Development. (1987). Our common future. Oxford University Press.