Shakespeare’in Soneler’inde Transgresyon ve Anlamsal Akışkanlık

Öz

Bu çalışma, yüzyıllardır birçok farklı okuyucu için popülerliğini korumayı başarmış Shakespeare’in Soneler isimli eserini incelemektedir. Geniş takdir görmesi ve uzun zamana yayılan itibarı söz konusu olduğunda, hermenötik analizlerden çok yapıbozumcu bir okuma bu görünürde saray aşk şiirlerinin nesiller boyu geçerliğini korumuş evrensel temaları nasıl ele aldığını daha doğru analiz edecektir. Aşkı, tutkuyu ve zamanın yıkıcı gücünü tasvir ederken, bu soneler tekil bir anlam sunmaktan çok, hiyerarşik prensip ile kurgulanmış geleneksel ikili zıtlıkları sarsarak transgresif eylemlerin önünü açmaktadır. Bir taraftan da toplumsal cinsiyet rolleri arasında kurgulanmış ikili zıtlıkları çözerek geleneksel ataerkil erotik alanı sorunsallaştırmaktadır. Aynı şekilde, karşı güç olarak algılanan zaman da zaman ve personanın şiirsel becerisi, zaman ve sevgilinin neslini devam ettirme potansiyeli gibi ikili zıtlıklar içinde kurgulanınca bu tip bir okuma ile transgresif eylemlerin odağında değerlendirilmiş olacaktır. Bu şiirlerin metaforlar, paradokslar ve muğlaklık aracılığı ile tekil anlam yaratılmasına nasıl direndiklerini göstermeye çalışmak için bu çalışmada Derrida’nın sunduğu différance ve yapıbozum gibi kavramsal araçlar kullanılacaktır. Sonelerde anlam arayışı, okurunanlam üretme sürecinde her defasında geleneksel ikili karşıtlıkların bozularak yeniden inşa edilmesiyle sekteye uğratılır. Bu çalışma, sonelerin anlamın sürekli olarak ertelendiği, inşa edildiği ve yeniden inşa edildiği bir okuma deneyimini mümkün kılan zengin bir metinsel uzamı nasıl yarattığını incelemeyi amaçlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• William Shakespeare
• Soneler
• yapıbozumcu okuma
• ikili zıtlıklar
• différance.

Where Meaning Slips: Transgressive Acts and Fluidity in Shakespeare’s Sonnets

Öz

This study examines the widespread recognition and popularity of Shakespeare’s Sonnets across centuries and among diverse readers. To shed light on their appreciation and enduring reputation, rather than hermeneutic analyses, deconstructive reading will focus on how these seemingly traditional courtly love poems have managed to convey universal issues and concerns across generations. In depicting love, desire, and the destructive power of time, these sonnets do not offer a fixed set of meanings but perform transgressive acts by unsettling and dislocating traditionally acknowledged binary oppositions that depend on hierarchy. The conventional patriarchal erotic zone is problematized when gender binaries are unsettled. Likewise, time, as an antagonist, is reframed when it is reinscribed in a binary opposition between the persona’s poetic skills and the procreative potential of his beloved. Derridean conceptual tools such as différance and deconstruction will be used to examine how these sonnets resist fixed interpretations by constructing metaphors, paradoxes, and ambiguities. The quest for meaning in these poems is challenged each time a conventional polarity is subverted and reconstructed, as the reader participates in the production of meaning. This paper thus aims to analyze how these sonnets create a rich textual space where meaning is perpetually postponed, built and rebuilt in each reading experience.

Anahtar Kelimeler

• William Shakespeare
• Sonnets
• deconstructive reading
• binary oppositions
• différance.

Kaynakça

1. Auden, W. H. (1963). The dyer’s hand and other essays. Faber and Faber.
2. Berek, P. (2004). Cross-dressing, gender, and absolutism in the Beaumont and Fletcher plays. Studies in English Literature, 1500–1900, 44(2), 359–377.
3. Berryman, J. (1976). The freedom of the poet. Farrar, Straus and Giroux.
4. Cixous, H., & Clément, C. (1986). Sorties: Out and out: Attacks/ways out/forays (B. Wing, Trans.). In The newly born woman (pp. 63–75). University of Minnesota Press.
5. Culler, J. (1989). On deconstruction. Routledge.
6. Davis, R. C., & Schleifer, R. (1986). Contemporary literary criticism: Literary and cultural studies. Longman.
7. Derrida, J. (1997). Of grammatology (G. C. Spivak, Trans.). Johns Hopkins University Press. (Original work published 1967)
8. Derrida, J. (1988). Structure, sign, and play in the discourse of the human sciences. In K. M. Newton (Ed.), Twentieth-century literary theory: A reader (pp. 149–154). Macmillan.

9. Edmondson, P., & Wells, S. (2004). Shakespeare’s sonnets. Oxford University Press.
10. Hughes, T. (1991). Essential Shakespeare (selected and with an introduction by T. Hughes). Ecco Press.
11. Kaula, D. (1963). “In War with Time”: Temporal Perspectives in Shakespeare’s Sonnets. Studies in English Literature, 1500-1900, 3(1), 45–57.
12. Koskimies, R. (1970). The question of Platonism in Shakespeare’s sonnets. Neuphilologische Mitteilungen, 71(2), 260–270.
13. Matz, R. (2010). The scandals of Shakespeare’s sonnets. ELH, 77(2), 477–508.
14. McQuillan, M. (2000). Introduction: Five strategies for deconstruction. In M. McQuillan (Ed.),
15. Deconstruction: A reader (pp. 1–46). Edinburgh University Press.
16. Nelles, W. (2009). Sexing Shakespeare’s sonnets: Reading beyond Sonnet 20. English Literary Renaissance, 39(1), 128–140.
17. Paterson, D. (2010, October 16). Shakespeare’s sonnets. The Guardian. https://www.theguardian.com
18. Rorty, R. (1995). Deconstruction. In R. Selden (Ed.), The Cambridge history of literary criticism: From formalism to poststructuralism (Vol. 8, pp. 166–196). Cambridge University Press.
19. Shakespeare, W. (2010). Shakespeare’s sonnets (K. Duncan-Jones, Ed.). Bloomsbury Arden Shakespeare.
20. Vendler, H. (1994). Shakespeare’s sonnets: Reading for difference. Bulletin of the American Academy of Arts and Sciences, 47(6), 33–50.
21. Vendler, H. (1997). The art of Shakespeare’s sonnets. Harvard University Press.
22. Shakespeare, W. (1986). Shakespeare’s sonnets and A lover’s complaint (S. Wells, Ed.). Oxford University Press.
23. Wixson, C. (2001). Cross-dressing and John Lyly’s Gallathea. Studies in English Literature, 1500–1900, 41(2), 241–256.