Ambitious, Power and Politics in The State of Turkey Seljuk: The Case of Amīr Sa‘d al-Dīn Kopek

Öz

Following the death of Sultān ‘Alā’ al-Dīn Kayqubād I in the Sultanate of Turkey (Rum), although his middle son ‘Izz al-Dīn Kilid̲j̲ Arslan was officially designated as heir, his elder son, Ghiyāth al-dīn Kaykhusraw, ascended the throne with the support of influential amīrs. Among the amīrs who supported the reign of Kaykhusraw II was Sa‘d al-Dīn Kopek. During approximately the first two years of his sultanate, Kaykhusraw II ruled under Kopek’s dominance; the sultan, unable to contend with Kopek’s intelligence and ambition, failed to recognize that Kopek was acting in his own interest in the administration of the state. Kopek initially sought to eliminate potential rivals within the administration to consolidate his authority, and subsequently, to enhance his prestige and demonstrate his power, he organized a military campaign against the fortress of Sumaysāt (Samsat) and successfully captured it. The removal of leading amīrs created a power vacuum within the state and contributed to its weakening in the period leading up to the Battle of Kose Dagh (1243). Following the conquest of Sumaysāt, Kopek’s influence increased, and he aspired to the sultanate, claiming to be the son of Sultān Ghiyāth al-Dīn Kaykhusraw I -a claim that ultimately led to his downfall. Upon discovering his plot, Kaykhusraw II, together with his amīrs, orchestrated an assassination that eliminated Kopek. This study aims to examine the political and military activities undertaken by Sa‘d al-Dīn Kopek -who can be regarded as one of the most intriguing figures in the history of the State of Turkey Seljuk- in his pursuit of power driven by ambition.

Anahtar Kelimeler

• The State of Turkey Seljuk
• Sa‘d al-Dīn Kopek
• ‘Alā’ al-Dīn Kayqubād I
• Ghiyāth al-Dīn Kaykhusraw II
• power struggle

Türkiye Selçuklu Devleti’nde Hırs, Güç ve Siyaset: Emîr Sa‘dü’d-dîn Köpek Örneği

Öz

Türkiye Selçuklu Devleti’nde Sultan I. Alâü’d-dîn Keykubâd’ın vefatının ardından, ortanca oğlu İzzü’d-dîn Kılıç Arslan veliaht olarak belirlenmiş olmasına rağmen, önemli emîrlerin desteğiyle büyük oğlu Gıyâsü’d-dîn Keyhüsrev tahta geçmiştir. II. Gıyâsü’d-dîn Keyhüsrev’in saltanatını destekleyen emîrler arasında Sa‘dü’d-dîn Köpek de yer almıştır. Sultan, saltanatının yaklaşık ilk iki yılını Köpek’in tahakkümü altında geçirmiş, Köpek’in zekâsı ve hırsı karşısında etkisiz kalarak, onun devlet yönetiminde kendi çıkarları doğrultusunda hareket ettiğini fark edememiştir. Köpek, öncelikle devlet içerisinde rakipsiz kalmak amacıyla önemli emîrleri tasfiye etmiş, ardından prestij kazanmak ve güç göstermek için Sümeysat (Samsat) Kalesi’ne sefer düzenleyerek burayı ele geçirmiştir. Devletin ileri gelen emîrlerinin ortadan kaldırılması, yönetimde boşluk yaratmış ve Kösedağ Savaşı’na (1243) giden süreçte devletin zayıflamasına yol açmıştır. Sümeysat Kalesi’nin fethinden sonra nüfuzunu arttıran Köpek, sultanlığa göz dikmiş ve bu amaçla Sultan I. Gıyâsü’d-dîn Keyhüsrev’in oğlu olduğu iddiasında bulunmuş ve bu iddiası sonunu hazırlamıştır. Planının farkına varan II. Gıyâsü’d-dîn Keyhüsrev, emîrleriyle birlikte hazırladığı suikast sonucunda Köpek’i bertaraf etmiştir. Bu çalışma, Türkiye Selçuklu Devleti tarihinin en ilginç karakterlerinden biri olarak değerlendirilebilecek Sa‘dü’d-dîn Köpek’in hırsıyla iktidar elde etme çabasında yürüttüğü siyasî ve askerî faaliyetlerini incelemeyi amaçlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Türkiye Selçuklu Devleti
• Sa‘dü’d-dîn Köpek
• I. Alâü’d-dîn Keykubâd
• II. Gıyâsü’d-dîn Keyhüsrev
• İktidar mücadelesi

Kaynakça

1. Akkuş, M., & Solmaz, S. (2024). II. Gıyâseddin Keyhusrev ve Türkiye Selçuklu devlet nizamının bozulması. Medeniyet ve Toplum Dergisi, 8(2), 447-468.
2. Albayrak, S. (2019). Kösedağ Savaşı’nda Selçuklu emirleri. SSAD: Stratejik ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 3(2), 203-213.
3. Alican, M., & Yıldırım, T. (2014). Ortaçağ’da Sümeysat (Samsat). CHIJ: Cappadocia Journal of History and Social Sciences, (2), 52-67.
4. Anonim Selçuknâme. (1952). Anadolu Selçukluları devleti tarihi (Cilt 3) (F. N. Uzluk, Nşr. & Çev.). y.y.
5. Anonim Selçuknâme. (2014). Tarîh-i Âl-i Selçuk: Anonim Selçuknâme (H. İ. Gök & F. Coşguner, Çev. & Not.). Atıf Yayınları.
6. Arık, F. Ş. (1999). Türkiye Selçuklularında siyaseten katl. Belleten, 62(236), 43-93.
7. Ayaz, F. Y. (2012). Üstâdüddâr. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (Cilt 42, ss. 393-395). Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
8. Bakır, A. (2013). Ortaçağda bir Türkiye Selçuklu kenti Uluborlu. Süleyman Demirel Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, (30), 55-66.

9. Baş, A. (2001). Yeni buluntular ışığında Zazadin Hanının değerlendirilmesi. İçinde I. Uluslararası Selçuklu Kültür ve Medeniyeti Kongresi Bildirileri (Cilt 1, ss. 101-109). Selçuk Üniversitesi Yayınları.
10. Bal, M. S. (2006). Türkiye Selçuklu Devletine hükümdarlık yapan vezir: Şemseddin İsfahânî. Türkiyat Araştırmaları Dergisi, (19), 265-294.
11. Burgu, Y. S. (2011). Anadolu Selçukluları: Alâeddin Keykubad ve zamanı. Selenge Yayınları.
12. Cahen, C. (2020). Osmanlılardan önce Anadolu (E. Üyepazarcı, Çev.). Tarih Vakfı Yayınları.
13. Cenâbî Mustafa Efendi. (2000). Aylemü’z-zahir. Türkiye Selçukluları ile ilgili bölümün Türkçe tercümesi: Kesik, M. (2020). Cenâbî’ye göre Türkiye Selçukluları. İÜEF Tarih Dergisi, Prof. Dr. Fikret Işıltan Hatıra Sayısı, (36), 213-259.
14. Çakmak, M. A. (2012). II. Gıyaseddin Keyhüsrev zamanında Türkiye Selçuklu Devleti (1237-1246). İçinde R. Turan (Ed.), Selçuklu Tarihi El Kitabı (ss. 395-407). Grafiker Yayınları.
15. Çelik, E. (2024). Aksarâyî’nin Musâmeretu’l-ahbâr ve musâyeretu’l-ahyâr adlı eserinde kullanılan siyasî-idarî-iktisadî-askerî ıstılah ve unvanların tespit, tahlil ve değerlendirmesi (Yayınlanmamış yüksek lisans tezi). Marmara Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü.
16. Demir, M. (2023). Sadeddin Köpek’in Sümeysat’ı ele geçirmesi. İçinde E. Göksu (Ed.), Türkiye Selçuklu Sultanları Külliyatı: Sultan II. Gıyâseddin Keyhüsrev (1237-1246) (Cilt 8, ss. 89-94). Konya Büyükşehir Belediyesi Yayınları.
17. Demirci, K. (1993). Dahhâk. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (Cilt 8, ss. 408-409). Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
18. Duran, R. (2001). Selçuklu Devri Konya yapı kitâbeleri (İnşa ve ta’mir). Türk Tarih Kurumu.
19. Ebü’l-Ferec. (1987). Ebü’l-Ferec tarihi (Cilt 2) (Ö. R. Doğrul, Çev.). Türk Tarih Kurumu.
20. Elvan Çelebi. (1995). Menakıbu’l-Kudsiyye fi Menasıbu’l-Ünsiyye (İ. Erünsal & A. Y. Ocak, Haz.). Türk Tarih Kurumu.
21. Erdmann, K. (1961). Das Anatolische Karavansaray des 13. Jahrhunderts (Cilt 1). Verlag Gebr. Mann.
22. Erdoğan, C. (2023). Hârezmî emir Kayır Han’ın tutuklanması ve Hârezmlilerin isyanı. İçinde E. Göksu (Ed.), Türkiye Selçuklu Sultanları Külliyatı: Sultan II. Gıyâseddin Keyhüsrev (1237-1246) (Cilt 8, ss. 45-58). Konya Büyükşehir Belediyesi Yayınları.
23. Ersan, M. (2010). Türkiye Selçuklu Devletinin dağılışı. Birleşik Yayınevi.
24. ez-Zehebî. (1998). Târîhu’l-İslâm ve vefeyâtü’l-meşâhir ve’l-a‘lâm (Cilt 41) (Ö. A. Tedmurî, Thk.). Dârü’l-Kütübi’l-Arabî.
25. Gaffârî. (2024). Târîh-i Cihân-ârâ. Türkiye Selçukluları kısmının Türkçe tercümesi: Çiftçi, Ö., & Tansü, Y. E. (2024). Kadı Ahmed Gaffârî’nin Târîh-i Cihân-ârâ adlı eserinde Türkiye Selçuklu Devleti. Süleyman Demirel Üniversitesi İnsan ve Toplum Bilimleri Dergisi, (62), 417-438.
26. Göksu, E. (2010). Türkiye Selçuklularında ordu. Türk Tarih Kurumu.
27. Göksu, E. (2023). Bazı devlet adamlarının, Melike-i Âdiliye ve oğullarının öldürülmesi. İçinde E. Göksu (Ed.), Türkiye Selçuklu Sultanları Külliyatı: Sultan II. Gıyâseddin Keyhüsrev (1237-1246) (Cilt 8, ss. 59-65). Konya Büyükşehir Belediyesi Yayınları.
28. Hacıgökmen, M. A. (2012). Türkiye Selçuklularında avcılık. Çizgi Kitabevi.
29. Hacıgökmen, M. A. (2016). I. Alaeddin Keykubat dönemi devlet adamlarından Kemaleddin Kamyâr (d. ?-ö. 1238). İçinde K. Y. Kopraman (Ed.), Kırkambar Tarih Yıllığı (ss. 127-155). Türk Tarih Kurumu.
30. Hacıgökmen, M. A. (2023). Kemaleddin Kamyâr. İçinde A. D. Kuşçu (Ed.), Türkiye Selçuklu Sultanları Külliyatı: Sultan I. Alâeddin Keykubâd (Uluğ Keykubâd) (Cilt 7, ss. 165-187). Konya Büyükşehir Belediyesi Yayınları.
31. Hamdullâh Müstevfî-i Kazvînî. (2015). Târîh-i güzîde (Zikr-i Pâdişâhân-i Selçukiyân) (E. Göksu, Ed.). Bilge Kültür Sanat.
32. Hândmîr. (2014). Habibu’s-sîyer fî ahbâri efrâdi’l-beşer. Türkiye Selçukluları ile ilgili bölümün Türkçe tercümesi: Şahin, M. (2014). Habibü’s-Sîyer’e göre Türkiye Selçukluları. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, 54(1), 21-40.
33. Hillenbrand, C. (1995). Saʿd al-Dīn Köpek. İçinde The Encyclopaedia of Islam (2nd ed., Cilt 8, s. 705).
34. İbn Bībī. (1956). el-Evāmirü’l-‘Alā’iyye fī’l-umūri’l-‘Alā’iyye (Cilt 1, tıpkıbasım) (A. S. Erzi, Haz.). Türk Tarih Kurumu.
35. İbn Bîbî. (1996). el-Evâmirü’l-Alâ’iye fi’l-Umuri’l-Alâ’iye: Selçuk-name (Cilt 1-2) (M. Öztürk, Çev.). Kültür Bakanlığı Yayınları.
36. İbn Bîbî. (2007). Selçuknâme (M. H. Yinanç, Çev.; R. Yinanç & Ö. Özkan, Haz.). Kitabevi.
37. Karakoç, İ. (2013). Türkiye Selçuklu devlet adamlarından Sadeddin Köpek ve faaliyetleri (Yayınlanmamış yüksek lisans tezi). Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
38. Kaymak, S. (2013). Türkiye Selçukluları ve erken beylikler epigrafisine giriş (1065-1350): Bir bibliyografya denemesi. Arkeoloji ve Sanat Yayınları.
39. Kaymaz, N. (2009). Anadolu Selçuklu sultanlarından II. Giyâsü’d-dîn Keyhüsrev ve devri. Türk Tarih Kurumu.
40. Kesik, M. (2007). Pervâne. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (Cilt 34, s. 244). Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
41. Kesik, M. (2008). Sâdeddin Köpek. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (Cilt 35, ss. 392-393). Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
42. Kesik, M. (2018). Kösedağ hezimetinin başlıca etkenlerinden biri: Sa’deddin Köpek olayı. İçinde Türk’ün Anadolu tarihinde bir dönüm noktası: 1243 Kösedağ Savaşı ve Anadolu’nun Moğollar tarafından işgali (ss. 315-324). Cumhuriyet Üniversitesi Yayınları.
43. Koca, S. (2010). Türkiye Selçuklu tarihine damgasını vuran menfur bir cinayet: Sultan I. Alâeddîn Keykubâd’ın zehirlenmesi. Türkiyat Araştırmaları Dergisi, (27), 347-369.
44. Konyalı, İ. H. (1964). Âbideleri ve kitabeleri ile Konya tarihi. Yeni Kitap Basımevi.
45. Kösedağ, M. (2025). Selçuklu Anadolusu’nda ad ve ad verme gelenekleri (1075-1318) (Yayınlanmamış doktora tezi). Marmara Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü.
46. Köymen, M. A. (2020). Büyük Alâeddîn Keykubad ve zamanı (S. Koca & S. Tarifci, Yaz. Haz.). Kronik Kitap.
47. Kucur, S. S. (2006). Nâib-i saltanat. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (Cilt 32, ss. 313-314). Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
48. Kur’ân-ı Kerîm. Dublin Chester Beatty Library, nr. 1466, vr. 329b-330a.
49. Mehmed b. Mehmed el-Edirnevî. (2014). Nuhbetü’t-tevârîh ve’l-ahbâr. Selçuklular ile ilgili kısımları: Birbiçer, A. (2014). Osmanlı tarihlerinde Selçuklularla ilgili bilgiler (Yayınlanmamış doktora tezi). Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
50. Mercan, İ. H. (2014). Türk devlet geleneğinde kut anlayışı ve Selçuklularda kut meselesi: Atsız et-Türkmânî ve Sadedin Köpek örneği. İçinde I. Uluslararası Selçuklu Sempozyumu: Selçuklu tarihi, kültür ve medeniyet bildirileri (Cilt 2, ss. 77-90). Türk Tarih Kurumu.
51. Merçil, E. (2000). Türkiye Selçukluları’nda meslekler. Türk Tarih Kurumu.
52. Merçil, E. (2007). Selçuklular’da hükümdarlık alâmetleri. Türk Tarih Kurumu.
53. Merçil, E. (2011). Selçuklular’da saraylar ve saray teşkilâtı. Bilge Kültür Sanat.
54. Mîrhând. (2015). Ravzatu’s-safâ fî sîreti’l-enbiyâ ve’l-mülûk ve’l-hulefâ (E. Göksu, Çev.). Türk Tarih Kurumu.
55. Müneccimbaşı Ahmed b. Lütfullah. (2017). Câmiu’d-düvel: Selçuklular tarihi II Anadolu Selçukluları ve Beylikler (A. Öngül, Haz.). Kabalcı Yayıncılık.
56. Niğdeli Kâdı Ahmed. (2015). el-Veledü’ş-şefîk ve’l-hâfidü’l-halîk (A. Ertuğrul, Çev.). İçinde Niğdeli Kadı Ahmed’in el-Veledü’ş-şefîk ve’l-hâfidü’l-halîk’ı I. Türk Tarih Kurumu.
57. Odabaşı, Z. (2019). Tâceddin Pervâne (d. ?-ö. 1238) ve Tâcü’l-Vezir Külliyesi. Tarihin Peşinde: Uluslararası Tarih ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, (22), 481-505.
58. Odabaşı, Z. (2021). Emir Celâleddin Karatay ve Karatay Medresesi. İçinde C. Arabacı vd. (Ed.), Konya Kitabı XVIII: Konya Vakıfları I (ss. 51-95). Konya Ticaret Odası.
59. Önge, M. (2007). Zazadin Han (Sadeddin Köpek Kervansarayı). İçinde H. Acun (Ed.), Anadolu Selçuklu dönemi kervansarayları (ss. 195-209). Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları.
60. Özaydın, A. (2023). Anadolu/Türkiye Selçukluları. IRCICA.
61. Salman, A. (2022). Selçuklu Anadolusu’nda av ve avcılık (1075-1318) (Yayınlanmamış yüksek lisans tezi). Marmara Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü.
62. Sevim, A. (2022). Keyhüsrev II. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (Cilt 25, ss. 348-350). Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
63. Simon de Saint Quentin. (2006). Bir keşişin anılarında Tatarlar ve Anadolu: 1245-1248 (E. Özbayoğlu, Çev.). Doğu Akdeniz Kültür ve Tarih Araştırmaları Vakfı.
64. Sümer, F. (1969). Anadolu’da Moğollar. Selçuklu Araştırmaları Dergisi, (1), 1-147.
65. Sümer, F. (1999). Türk devletleri tarihinde şahıs adları (Cilt 2). Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı.
66. Taneri, A. (1993). Çaşnigîr. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (Cilt 8, s. 232). Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
67. Taşçı, K. (2022). Türkiye Selçuklu Devletinde gayri meşru bir kan bağı iddiası: Emir Sadeddin Köpek’in Selçuklu hanedanına mensubiyeti meselesi. İçinde E. Gürsoy Naskali (Ed.), Kan bağı (ss. 203-240). Kitabevi.
68. Taşkıran, H. (2016). Emir Sâdeddin Kopek’s advance and decline. Türk ve İslam Dünyası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 3(7), 182-190.
69. Turan, O. (1947). Selçuklu Devri Vakfiyeleri I. Şemseddin Altun-Aba, vakfiyesi ve hayatı. Belleten, 11(42), 198-235.
70. Turan, O. (1948). Selçuklu Devri Vakfiyeleri III. Celâleddîn Karatay vakıfları ve vakfiyeleri. Belleten, 12(45), 17-171.
71. Turan, O. (1988). Türkiye Selçukluları hakkında resmî vesikalar (Metin, tercüme ve açıklamalar). Türk Tarih Kurumu.
72. Turan, O. (2010). Selçuklular zamanında Türkiye. Ötüken Neşriyat.
73. Turan, O. (2019). Sadeddin Köpek (Köbek). İçinde Y. E. Kaleli (Haz.), Makaleler I: Türk tarihi araştırmaları, âbide şahsiyetler, ilmî münakaşalar (ss. 288-293). Ötüken Neşriyat.
74. Turan, O. (2021). Keyhüsrev II. İçinde Y. E. Kaleli (Haz.), Makaleler II: Türk tarihinde Selçuklu asırları (ss. 155-170). Ötüken Neşriyat.
75. Turan, R. (2020). Türkiye Selçuklularında hükûmet mekanizması (Vezîr ve divân). Türk Tarih Kurumu.
76. Tüzmek, S. (2021). İbn Bîbî’nin el-Evâmiru’l-‘Alâ’iyye fî’l-Umûri’l-‘Alâ’iyye adlı eserinde kullanılan siyâsî-idarî-askerî istılâh ve unvanların tespit, tahlil ve değerlendirmesi (Yayınlanmamış yüksek lisans tezi). Marmara Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü.
77. Tüzmek, S. (2023). Türkiye Selçuklu sultanlarının yeminleri. Marmara Türkiyat Araştırmaları Dergisi, 10(2), 693-719.
78. Uğurlu, K. (2002). Kubâdâbâd Sarayı. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (Cilt 26, ss. 299-300). Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
79. Uyar, M. (2012). Moğol istilası döneminde Selçuklular. İçinde R. Turan (Ed.), Selçuklu Tarihi El Kitabı (ss. 409-438). Grafiker Yayınları.
80. Uyumaz, E. (2003). Sultan I. Alâeddîn Keykubad devri Türkiye Selçuklu Devleti siyasî tarihi (1220-1237). Türk Tarih Kurumu.
81. Yalçın, M. F. (2013). Bahrî Memlükler döneminde taht değişikliğinde saltanat nâibinin rolü. Turkish Studies, 8(2), 389-405.
82. Yalçın, M. F. (2014). A path to throne among the Mamluks in early period na’ib al-saltana (regent of reign). Tarih Okulu Dergisi, 7(20), 81-96.
83. Yavuzcan, G. (2023a). Erzincan melikliği. İçinde E. Göksu (Ed.), Türkiye Selçuklu Sultanları Külliyatı: Sultan II. Gıyâseddin Keyhüsrev (1237-1246) (Cilt 8, ss. 15-18). Konya Büyükşehir Belediyesi Yayınları.
84. Yavuzcan, G. (2023b). Gıyâseddin Keyhüsrev’in Selçuklu tahtına çıkışı ve Sadeddin Köpek’in etkisi. İçinde E. Göksu (Ed.), Türkiye Selçuklu Sultanları Külliyatı: Sultan II. Gıyâseddin Keyhüsrev (1237-1246) (Cilt 8, ss. 19-30). Konya Büyükşehir Belediyesi Yayınları.
85. Yavuzcan, G. (2023c). Sadeddin Köpek’in devlet üzerindeki tahakkümü. İçinde E. Göksu (Ed.), Türkiye Selçuklu Sultanları Külliyatı: Sultan II. Gıyâseddin Keyhüsrev (1237-1246) (Cilt 8, ss. 33-43). Konya Büyükşehir Belediyesi Yayınları.
86. Yavuzcan, G. (2023d). Sadeddin Köpek’in ortadan kaldırılması. İçinde E. Göksu (Ed.), Türkiye Selçuklu Sultanları Külliyatı: Sultan II. Gıyâseddin Keyhüsrev (1237-1246) (Cilt 8, ss. 95-103). Konya Büyükşehir Belediyesi Yayınları.
87. Yazıcızâde Ali. (2017). Tevârîh-i Âl-i Selçuk [Oğuznâme-Selçuklu Tarihi] (Giriş-Metin-Dizin) (A. Bakır, Haz.). Çamlıca Basım Yayın.
88. Yıldız, S. N. (2013). The rise and fall of a tyrant in Seljuk Anatolia: Sa’d al-Din Köpek’s reign of terror, 1237-1238. İçinde R. Hillenbrand, A. C. S. Peacock, & F. Abdullayeva (Ed.), Ferdowsi, the Mongols and the history of Iran: Studies in honour of Charles Melville (ss. 92-101). I. B. Tauris.