Tıp Fakültelerinde Empati Eğitimine Genel Bir Bakış, Geliştirmek İçin Neler Yapılabilir?
Öz
Dünya tıp literatürü incelendiğinde, yakın zamana kadar hekim-hasta iletişimi içinde, duygusal zekanın bir parçası olan empati, yeterli bilimsel ilgiyi görmemiş ve tıbbın biyomedikal parçasının gölgesinde kalmış olmasına rağmen etkili iletişim becerileri açısından tıp disiplinlerinde giderek önem kazanan bir kavramdır. Tıp eğitimi alanında yapılan pek çok yayında kişilerarasında sağlıklı iletişimin kurulmasında önemli bir role sahip empatik becerinin önemine değinilmiş, doktorun empati yeteneği ile, hasta memnuniyeti, tedaviye bağlılık, daha iyi klinik sonuçlar, ve daha düşük malpraktis arasında güçlü bağlar kurulmuştur. Empati tıpta vazgeçilmez bir beceridir ve profesyonelliğin ayrılmaz bir parçasıdır. Tıp eğitimi, hekim adayına hasta hekim ilişkisinin tıbbi boyutunu yürütecek bilgi beceriyi kazandırmanın yanı sıra psikososyal boyutunu yürütecek bilgi beceriyi de kazandırmalıdır. Hastasıyla empati kurabilen hekim, hastasının sorunlarını daha derinlemesine anlar, onların çözümünde daha etkili olur ve iyileşme sürecini beraber yönetirler. Empati konusunda yapılan çalışmalar, bazı tutarsızlıklar taşısada, yapılan çalışmalar, tıp eğitimi süreci ve sonrasında empatide önemli kayıplar olduğunu ortaya koymuştur. Tıp eğitimi boyunca empati azalıyor olsa da, bu olumsuz durumun eğitim müfredatında yapılacak değişiklikler ile telafi edilebileceği düşünülmektedir, fakat bu konuda çok titiz ve müfredat içeriğini irdeleyen araştırmalara ihtiyaç olduğu da savunulmaktadır. Tıp fakültesi öğrencileri için, tıp fakültesi eğitimleri boyunca yapılan iletişim becerileri derslerinin değerlendirilmesi sonucunda elde edilen çok farklı sonuçların nedenleri araştırıldığında, önemli müfredat reformlarına ve revizyonlarına rağmen, tıbbın özünde modernist paradigmayı bırakmaya gönüllü olmayan bir eğitim modelini buna sebeb olarak göstermek mümkündür.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- 1. Dökmen Ü. İletişim Çatışmaları ve Empati. İstanbul, Sistem Yayıncılık, 2004; 135-37.
- 2. Eisenberg N, Miller PA. Empathy and prosocial behaviour. Psychol Bull 1987; 101: 91-119
- 3. Chakrabarti B, Baron-Cohen S. Empathizing: neurocognitive developmental mechanisms and individual differences. Progress Brain Res 2006;156: 403-417
- 4. Davis M H. Measuring individual differences in empathy: Evidence for a multidimensional approach. J Pers Soc Psychol 1983; 44: 113- 126
- 5. Baron-Cohen S, Wheelwright S. The empathy quotient: an investigation of adults with Asperger syndrome or high functioning autism and normal sex differences. J Autism Dev Disord 2004; 34: 163-175
- 6. Di Blasi Z, Harkness E, Ernst E, Georgiou A, Kleijnen J. Influence of context effects on health outcomes: A systematic review. Lancet. 2001;357:757–762
- 7. Kadıoğlu S, Oya Ögenler O, Kadıoğlu F, Okuyaz S. Klinik Eğitimin Tıp Fakültesi Öğrencilerinin Empati Düzeyine Etkisi. İnönü Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi. 2011;18(1):33-37)
- 8. Hojat M, Gonnella JS, Nasca TJ, Mangione S, Vergare M, Magee M. Physician empathy: Definition, components, measurement, and relationship to gender and specialty. Am J Psychiatry. 2002;159:1563–1569
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Sağlık Kurumları Yönetimi
Bölüm
Derleme
Yazarlar
Esra Sağlam
*
0000-0002-0021-8400
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
31 Ağustos 2019
Gönderilme Tarihi
25 Ocak 2019
Kabul Tarihi
21 Mayıs 2019
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2019 Cilt: 18 Sayı: 55