İlhan Başgöz: Hocam, Sizi Hatırlıyorum
Öz
Bu yazı, Prof. Dr. İlhan Başgöz’ün ilk kez 1997’de Balıkesir’in Akçay ilçesine bağlı Güre köyünde düzenlediği (folklor konulu) Güre Yaz Kursu’nda başlayan ve 2021’deki ölümüne dek süren hoca-öğrenci, dostluk ve meslektaşlık bağını mektuplar, fotoğraflar ve özellikle İlhan Başgöz’ün yazara 1998 yılında yazdığı e-postalar aracılığıyla yeniden kurmayı amaçlamaktadır. Carolyn Ellis’in yas, anma ve spiritüel otoetnografi üzerine düşüncelerinden esinlenen metin, Başgöz’ü yalnızca Türkiye halkbilimi çalışmalarında önemli bir ad olarak değil, gündelik dili, mizahı, kırılganlığı, cömertliği, fiziksel rahatsızlıkları, yalnızlığı ve entelektüel canlılığıyla hatırlanan bir insan olarak ele almaktadır. Başgöz’ün yazdığı e-postalardan seçilen satırlar, Başgöz’ün folklor anlayışını, Dil ve tarih-Coğrafya Fakültesi’ne ilişkin belleğini, Pertev Naili Boratav’la bağını, öğrencilerle kurduğu dolaylı ilişkiyi ve iletişimi bir tür ölümsüzlük arayışı olarak kavrayışını görünür kılmaktadır. Metin, kişisel belleğin akademik tarihle, yasın kişisel arşivle, mektup ile e-postanın etnografik tanıklıkla kesiştiği düşünümsel bir anma denemesidir.
Anahtar Kelimeler
Ilhan Başgöz: Hocam, I Remember You
Öz
This article aims to reconstruct the bond of mentorship, friendship, and collegiality between the author and Prof. Dr. İlhan Başgöz, a bond that began at the Güre Summer School, a folklore workshop organized by Başgöz first in 1997 in the village of Güre, in the Akçay district of Balıkesir, and continued until his death in 2021, through letters, photographs, and especially the e-mails Başgöz wrote to the author in 1998. Drawing on Carolyn Ellis's reflections on grief, commemoration, and spiritual autoethnography, the text approaches Başgöz not only as a significant figure in Turkish folklore studies, but as a human being remembered through his everyday language, humor, vulnerability, generosity, physical ailments, loneliness, and intellectual vitality. Passages selected from Başgöz's e-mails illuminate his understanding of folklore, his memory of the Faculty of Language, History and Geography, his bond with Pertev Naili Boratav, his indirect relationship with students, and his conception of communication as a form of searching for immortality. The text is a reflexive commemorative essay at the intersection of personal memory and academic history, grief and personal archive, letter and e-mail as ethnographic testimony.
Anahtar Kelimeler
