2000 Yılında Kuduz Aşı Merkezine Başvuran Hastaların Değerlendırilmesi

Öz

Kuduz tüm dünyada yaygın bir enfeksiyon hastalığıdır. Özellikle geri kalmış ve gelişmekte olan ülkelerdeönemli mortalite nedenlerinden biridir. Ülkemizde her yıl yaklaşık 82 000 şüpheli hayvan ısırığıyla karşılaşılmakta veher yıl üç-beş kişi kuduzdan kaybedilmektedir. Biz bu çalışmada Ankara’da kuduz aşı istasyonumuza şüphelihayvan ısırığıyla gelen kişileri sosyodemografik özellikleri ve uygulanan tedavi yönünden araştırdık. Çalışmadahayvan ısırığıyla gelenlerin adı, soyadı, yaşı, cinsiyeti, ısıran hayvanın türü kaydedildi. 2000 yılı içinde istasyonumuza başvuran 1530 kişiden 1032’si %67 erkek, 438’i %33 kadındı. 1530 kişiden 1524’ü %99.5 aşı programınaalındı. Başvuran kişilerde uygulanan aşılama programı sonunda herhangi bir ciddi yan etkiye rastlanmadı. Isırıkvakalarının %68’inden köpeklerin sorumlu olduğu saptandı. Yaş gruplarına bakıldığında tüm yaş gruplarının ısırıkolaylarına maruz kaldığı gözlendi. Buna karşın ısırık olayına duyarlılık yönünden yaş grupları arasında fark yoktu.Sonuç olarak ülkemiz için hala önemli bir tehlike olan kuduza karşı başıboş hayvanlarla mücadele ve toplumumuzuneğitimi önem kazanmaktadır

Anahtar Kelimeler

• Kuduz, hayvan ısırığı, epidemiyoloji

Evaluation Of The Patients Admitted To Rabies Vaccination Department In 2000

Abstract

Rabies is an endemic infectious disease and one of the most important cause of human mortality in especiallyunderdeveloped and developing countries. In our country 82 000 people applied with suspected animal bitesto health-care units every year, and among them three-five deaths occurred. In this study we investigated sociodemographic characteristics and applied treatment to those people applying with suspected animal bites tothe rabies vaccination department in Ankara. Their names, surnames, gender, age, and kind of animal were allrecorded. In the year 2000, vaccination was given to 1524 persons of total 1530 case applied to the rabiesvaccination dept. In Ankara, 1032 67% of total 1530 were male and 498 33% female. There were no adverseevents after programme. 68% of cases were dog bite. There was no difference in sensitivity to bite in all age groupsalthough all age groups exposed to animal bite. This study showed that public education programmes andstray-animals control programmes are too important to prevent rabies in our country

Keywords

• Rabies, animal bites, epidemiology

Kaynakça

1. Haznedaroğlu T. Kuduz. In: Topçu Willke A, Söyletir G, Doğanay M (Eds). İnfeksiyon Hastalıkları. 1.Baskı. Ankara: Nobel Tıp Kitabevi, 1996: 885-901.
2. Haupt W. Rabies–risk of exposure and current trends in prevention of human cases. Vaccine 1999; 17: 1742-9.
3. Fishbein DB, Bernard KW. Rabies. pp: 1527-43, In: Mandell GL, Benett JE, Dolin R (Eds) Principle and Practice of Infectious Disease. 4th ed: New York: Churchill Livingstone, 1995.
4. Sağlık Bakanlığı Temel Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğü Çalışma Yıllığı 1996-1999. 2001: 108-9.
5. Kuduz Korunma ve Takip Yönergesi Sağlık Bakanlığı Temel Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğü 2001.
6. Dutta JK. Human rabies in India: epidemiological features, management and current methods of prevention. Tropical Doctor 1999; 29: 196-201.
7. Cox M, Barbier EB, White PCL, Newton-Cross GA, Kinsella L, Kennedy HJ. Public preferences regarding rabies-prevention policies in the UK. Pre Vet Med 1999; 41: 257-70.
8. Moore DA.Sischo WM, Hunter A, Miles T.Animal bite epidemiology and surveillance for rabies posexpozure prophylaxis. J Am Vet Med Assoc 2000; 217 (2): 190-4.

9. Aylan O, Yörük İ, Ün H. Rabies in Turkey, 1987-1996; Etlik Vet Mik Derg, 1998; 9: 3-8.
10. Krebs JW, Rupprecht CE, Childs JE. Rabies surveillance in the United States during 1999. J Am Vet Med Assoc 2001; 218: 1097.
11. Müller T, Schlter H. Oral immunization of red foxes (Vulpes Vulpes L) in Europe -a Review- Etlik Vet Mik Derg, 1998; 9: 35-60.
12. Müller W, Güzel T, Aylan O, Kaya C, Cox J, Schneider L. The feasibility of oral vaccination of dogs in Turkey- a European Union supported project. Etlik Vet Mik Derg, 1998; 9: 61-70.