Kur’ân’da Sesin Mânaya Delâleti: Kıyamet Âyetleri Örneği

It can be said that one of the most distinctive features that makes the unique style of the Qur'an vivid and impactful is the harmony and coherence it achieves with its structure of meaning. Among the primary factors contributing to this unity is the way in which the sounds produced during the recitation of the Qur'an's letters, words, and sentences indicate the meaning intended to be conveyed. This article will examine the relationship between sound and meaning, which plays a significant role in creating this coherence. By addressing the phonetics of Arabic and its characteristics, the subject of sound's indication of meaning will be explored. Additionally, the study will attempt to identify how sound signifies meaning in the Qur'an and its influence on the Qur'anic style, based on the interpretations of classical and modern scholars. Ultimately, the reflection of the relationship between sound and meaning in the verses concerning the Day of Judgment will be analyzed, focusing particularly on this relationship through depictions of the Resurrection, Paradise, and Hell.

Kur’ân-ı Kerim’in benzersiz üslûbunu canlı ve etkileyici kılan en belirgin özelliklerden birinin, anlam yapısıyla yakaladığı uyum ve âhenk olduğu söylenebilir. Bu bütünlüğü ortaya çıkaran faktörlerin başında ise Kur’an’ın harf, kelime ve cümlelerinin telaffuzu esnasında çıkan sesin, anlatmak istediği manaya işaret etmesidir. Bu makalede, söz konusu insicamın oluşmasında önemli bir yeri olan ses ile anlam arasındaki ilişki incelenecektir. Çalışmanın zeminini oluşturan Arap fonetiği ve özellikleri ele alınarak sesin delâleti konusuna temas edilecek, klasik ve modern dönem âlimlerinin yorumları ışığında Kur’an’da sesin mânaya delâleti ve bu delâletin üslûp üzerindeki etkisi tespit edilmeye çalışılacaktır. En nihayetinde ses ve anlam ilişkisinin kıyamet âyetlerine yansıması ele alınarak; özellikle kıyamet, cennet ve cehennem tasvirleri üzerinden bu ilişki analiz edilecektir.