Birgivî’nin Tefsirinde Dilbilimsel Tefsir Uygulamaları (Bakara Sûresi 1-5. Âyetler Arası)

Yüce kitabımız Kur'ân-ı Kerîm’in açıklanması ve yorumlanması için büyük çabalar sarfedilmiş ve bunun için çeşitli tefsir yöntemleri kullanılmıştır. Dilbilimsel tefsir yöntemi, Kur'ân-ı Kerîm’e dil ilimleri açısından bakarak, onun içerisindeki lafız, ibare ve cümle şeklinde anlaşılabilecek âyet ya da âyetin içindeki kelimelere nahiv, sarf, iştikâk, kırâat ve belâgat ilimleri açısından yaklaşır.

Mehmed Efendi b. Pîr Ali el-Birgivî (929-981/1523-1573) İslâmî ilimlerin hemen her dalında eser verdiği gibi tefsir alanında da “el-Muḳaddime fi’t-tefsīr” adlı eseri yazmıştır. Bu makale ilgili tefsirde akademik açıdan daha önce yeterince ele alınmamış olan Bakara Sûresi ilk beş âyetindeki nahiv, sarf, belâgat ve kıraat alanlarına yönelik olarak müfessirin açıklamaları ve yaklaşımlarını okuyucuya aktarmayı amaçlamaktadır. Bunu yaparken yazarın etkilendiği dil ve tefsir kaynakları da tespit edilecek ve onun bu anlamda hangi çizgide olduğu belirlenecektir.

One of the exegesis methods used to explain and interpret our great book, the Holy Quran, is the linguistic exegesis method, which approaches it in terms of grammar, morphology, etymology, variant readings of Quran and Arabic rhetoric.

Mehmed Efendi, son of Pir Ali al-Birgivi (929-981/1523-1573), produced works in almost every branch of Islamic sciences, and the exegesis entitled ‘al-Muḳaddime fi’t-tefsīr’ is also attributed to him. This article aims to convey to the reader the commentator's explanations and approaches regarding the fields of grammar, morphology, rhetoric and recitation in the verses, adhering to the first five verses of Surah Al-Baqarah, which have not been sufficiently addressed academically in the relevant exegesis. In doing so, the linguistic and exegetical sources that influenced the author will be identified, and his position in this regard will be determined..