Kur’ân Perspektifinde Ses Kullanımının Ahlâkî Boyutlarına Dair Bir İnceleme

In the Holy Qur’an, the use of the human voice is presented as an ethical responsibility and an indicator of character. The primary objective of this study is to examine the various levels of voice usage—such as raising, lowering, speaking in a moderate tone, concealing, and remaining silent—within the framework of relevant concepts, thereby revealing their ethical implications. From this perspective, the article focuses on the ethical framework of the levels of voice usage in human relationships, as distinct from Qirāʾāt and Islamic music. In the Qur’an, raising and lowering the voice gains different ethical values depending on intention and context. The article shows that there is no uniform standard for the use of voice in the Qur’an, the use of a moderate voice—avoiding extremes—is central, while other levels of voice have positive or negative ethical values depending on intention, context, the addressee, time, and place. Furthermore, the article demonstrates that the Qur’anic perspective largely aligns with contemporary scientific studies on vocal tones; at the same time, by showing that it does not evaluate voice levels as absolutely positive or negative, it examines the relationship between voice and morality through a holistic approach.

Kur’ân-ı Kerîm’de insanın ses kullanımı ahlâkî bir sorumluluk ve şahsiyet göstergesi olarak karşımıza çıkar. Çalışmanın temel amacı insan sesinin yükseltme, alçaltma, orta ses, gizleme ve susma gibi kullanım düzeylerini ilgili kavramlar çerçevesinde inceleyerek, bunların ahlâk ilişkisini ortaya koymaktır. Bu açıdan makale, kıraat ve mûsikîden farklı olarak, insan ilişkilerinde ses kullanım düzeylerinin ahlâkî çerçevesine odaklanmaktadır. Kur’ân’da sesin yükseltilmesi ve alçaltılması niyet ve bağlama göre farklı ahlâkî değerler kazanmaktadır. Makale, Kur’ân’da ses kullanımında tek düze bir ses ölçüsü bulunmamakla birlikte ifrat ve tefritten uzak orta sesin merkeze alındığını, diğer ses düzeylerinin ise, niyet, bağlam, muhatap, zaman ve mekâna göre olumlu ya da olumsuz ahlâkî değer kazandığını ortaya koymaktadır. Ayrıca makalede Kur’ânî perspektifin günümüzde ses tonları üzerine yapılan bilimsel çalışmalarla büyük ölçüde örtüştüğünü ortaya koymakta; bununla birlikte ses düzeylerini mutlak biçimde olumlu ya da olumsuz değerlendirmediğini göstererek, ses ve ahlâk ilişkisini bütüncül bir yaklaşımla incelemektedir.