This study investigates the convergence of traditional artistic techniques and concept-driven practices within contemporary art, aiming to understand how this fusion reflects broader cultural, technological, and aesthetic shifts in the digital era. Adopting a qualitative, interpretive approach, the research analyzes a diverse range of case studies including works by artists who integrate methods such as embroidery, weaving, ceramics, and handcraft with digital media and conceptual frameworks. The study examines how traditional craft is not only preserved but recontextualized, allowing artists to address complex themes such as personal and collective identity, memory, cultural heritage, and the role of technology in shaping perception and meaning. Findings indicate that the re-emergence of craft in conceptual art is not a nostalgic return but a deliberate strategy to create emotionally resonant and intellectually engaging works that stand in contrast to the immateriality and speed of digital culture. Moreover, the analysis reveals a growing tendency among artists to adopt collaborative, interdisciplinary production models that challenge conventional notions of individual authorship. By highlighting how material skill and conceptual depth are being woven together in innovative ways, the study contributes to the expanding discourse on hybridity in art. It offers new perspectives on how traditional practices continue to evolve and gain relevance within contemporary contexts, ultimately suggesting that the synthesis of craft and concept is becoming a defining characteristic of twenty-first-century artistic production.
Contemporary art Traditional techniques Conceptual art Craft and innovation Artistic hybridity.
Bu çalışma, çağdaş sanatta geleneksel sanat teknikleri ile kavramsal yaklaşımların kesişimini incelemekte ve bu birleşimin dijital çağdaki kültürel, teknolojik ve estetik dönüşümleri nasıl yansıttığını anlamayı amaçlamaktadır. Nitel ve yoruma dayalı bir yaklaşım benimseyen araştırma, nakış, dokuma, seramik ve el işi gibi geleneksel yöntemleri dijital medya ve kavramsal çerçevelerle birleştiren sanatçıların eserlerinden oluşan çeşitli örnek olayları analiz etmektedir. Çalışma, geleneksel zanaatın yalnızca korunmakla kalmayıp yeniden bağlamsallaştırıldığını ve sanatçıların bireysel ve kolektif kimlik, hafıza, kültürel miras ve teknolojinin algı ve anlam üzerindeki rolü gibi karmaşık temaları ele almalarına olanak tanıdığını ortaya koymaktadır.
Bulgular, kavramsal sanatta zanaatin yeniden ortaya çıkışının nostaljik bir geri dönüşten ziyade, dijital kültürün maddesizliği ve hızına karşı duygusal olarak etkileyici ve düşünsel olarak zengin eserler üretmeye yönelik bilinçli bir strateji olduğunu göstermektedir. Ayrıca analiz, sanatçılar arasında bireysel sanatçı kimliği anlayışını sorgulayan, işbirliğine dayalı ve disiplinlerarası üretim modellerine yönelimin giderek arttığını ortaya koymaktadır. Malzeme becerisi ile kavramsal derinliğin yenilikçi biçimlerde bir araya gelişini vurgulayan bu çalışma, sanatta melezlik üzerine yürütülen tartışmalara katkı sunmaktadır. Sonuç olarak, geleneksel pratiklerin çağdaş bağlamlar içinde evrilmeye ve anlam kazanmaya devam ettiğini göstererek, zanaat ve kavramın sentezinin yirmi birinci yüzyıl sanat üretiminin ayırt edici bir özelliği haline geldiğini ileri sürmektedir.
Çağdaş sanat Geleneksel teknikler Kavramsal sanat Zanaat ve yenilik Sanatsal melezlik
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Tasarım (Diğer) |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 11 Haziran 2025 |
| Kabul Tarihi | 16 Eylül 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 30 Eylül 2025 |
| IZ | https://izlik.org/JA73GZ62ZM |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 7 Sayı: 2 |
Turkish Journal of Fashion Design and Management (TJFDM) Dergisi, Ege Üniversitesi Moda ve Tasarım Yüksekokulu tarafından yayınlanmaktadır.