Ordu İli Fındık Bahçelerinde Şifalı Yabancı Otların Etnobotanik Değerlendirilmesi
Öz
Türkiye’nin fındık üretiminde öncü ili olan Ordu’da fındık bahçeleri; yalnızca ekonomik değere sahip tarım alanları değil, aynı zamanda zengin bir biyoçeşitliliğe ev sahipliği yapan ekosistemlerdir. Bu çalışma, fındık bahçelerinde kendiliğinden yetişen ve tarımsal açıdan “yabancı ot” olarak tanımlanan bitki türlerinin yerel halk tarafından hangi amaçlarla ve nasıl kullanıldığını etnobotanik bir yaklaşımla incelemektedir. Araştırma, özellikle fındık bahçelerinde şifalı özellikleri nedeniyle değerlendirilen türlere odaklanarak, teknolojik dönüşüm ve kırsaldan kente göç gibi sosyoekonomik süreçler sonucunda kaybolma riski taşıyan geleneksel bitki bilgisini bilimsel yöntemlerle kayıt altına almayı amaçlamaktadır. Bu kapsamda elde edilen verilerin, bölgenin biyokültürel mirasının korunmasına ve gelecek nesillere aktarılmasına katkı sağlaması hedeflenmektedir. Ayrıca, yörede türlerin kültürel önem düzeylerini belirleyen Kullanım Değeri (Use Value, UV) indekslerinin hesaplanarak nicel biçimde ortaya konulması bu çalışma kapsamında ilk kez gerçekleştirilmiştir. Araştırma, 2025-2026 yıllarında Ordu ilindeki üreticilerle (105 kişi) gerçekleştirilen yüz yüze anketler ve saha gözlemleri sonucunda, fındık bahçelerinde yoğun olarak bulunan ve kullanım değeri (UV) en yüksek olan türün başta Urtica dioica L. (büyük ısırgan) olduğu belirlenmiştir. Isırganı sırasıyla Trachystemon orientalis (L.) G. Don (kaldırık), Smilax excelsa L. (melocan) ve Fragaria vesca L. (yabani çilek) izlemektedir. Toplam 21 familyaya ait 37 farklı şifalı yabancı ot türünün gıda, tedavi, yağ, çay, hayvan yemi ve süs eşyası olarak kullanım biçimleri ayrıntılı biçimde ortaya konulmuş; UV indeksleri hesaplanarak değerlendirilmiştir. Araştırmanın temel vurgusu, fındık bahçelerinde bulunan yabancı otların yalnızca fındık verimi ve kalitesini tehdit eden zararlılar olarak değil, aynı zamanda yerel mutfak kültürünün temel unsurları ve halk hekimliğinde kullanılan önemli biyolojik bitki kaynakları olarak değerlendirilmesi gerektiğini ortaya koymaktadır.
Anahtar Kelimeler
Etik Beyan
Kaynakça
- Akan, H., Bakır Sade, Y. (2015). Kâhta (Adıyaman) merkezi ve Narince köyü’nün etnobotanik açıdan araştırılması. Bitlis Eren Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi, 4(2), 219-248. https://doi.org/10.17798/beufen.47724
- Altunışık, R., Coşkun, R., Bayraktaroğlu, S., Yıldırım, E. (2007). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri: SPSS Uygulamalı", Sakarya Yayıncılık, 5. Baskı, ss:381.
- Anonim, (2026). Ordu ili. https://tr.wikipedia.org/wiki/Ordu_(il)- (Erişim tarihi: 16.02.2026). Aydın, A., Yeşil, Y. (2018). İkizce Ordu-Türkiye ilçesinde etnobotanik bir ön çalışma. Bağbahçe Bilim Dergisi, 5(3), 25-43. https://doi.org/10.30796/ANGV.2018.11.
- Balick, M. J., Cox, P. A. (2020). Plants, people, and culture: the science of ethnobotany. A Garland Science Book. Scientific American Library.
- Baytop, T. (1984). Türkiye’de Bitkilerle Tedavi (Geçmişte ve Bugün), İstanbul Üniversitesi Yayınları (No:3255), 480s. İstanbul. Baytop, T. (1999). Türkiye’de Bitkilerle Tedavi, Nobel Tıp Kitapevleri Yayını, 2. Baskı, 480s, İstanbul.
- Bıyık, B., Yılmaz Sarıaltın, S., Gökbulut, A., Çoban, T., Çoşkun, M. (2023). Trachystemon orientalis (L.) G. Don as a Valuable Source of Rosmarinic Acid: Biological Activities and HPLC Profiles. Turkish journal of pharmaceutical sciences, 20(3), 141–148. https://doi.org/10.4274/tjps.galenos.2022.14265.
- Cotton, C. M. (1996). Ethnobotany: principles and applications. ISBN 978-0-471-95537-5, 424 pp., School of Life Sciences, Roehampton Institute, London, UK.
- Deveci, M., Şılbır, Y. (2005). Ordu ili çevresinde fındık bahçeleri altında bulunan doğal bitki türleri, hayat formları ve çiçekleme periyotları. Türkiye 6. Tarla Bitkileri Kongresi, 5-9 Eylül, Antalya.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Etnobotanik, Bitki Koruma (Diğer)
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yayımlanma Tarihi
29 Haziran 2026
Gönderilme Tarihi
13 Mart 2026
Kabul Tarihi
1 Nisan 2026
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2026 Cilt: 29 Sayı: 1