Recreation management: scale development study

Öz

Recreation encompasses voluntary activities that individuals choose to engage in during their leisure time, offering various personal benefits. For such activities to be effective and sustainable, they must be managed systematically. This study aimed to develop the Recreation Management Scale to assess university students’ self-reported tendencies concerning individual recreation management and to examine its psychometric properties. An item pool developed through a literature review was reduced to a 28-item draft following evaluation by six experts, and a pilot study was conducted with 50 students. Exploratory factor analysis using data from 314 students attending three universities yielded a 22-item structure with three factors: feedback, planning, and organization. Within a test–retest design, data were collected again from 250 of the original 314 students, and confirmatory factor analysis of these second-administration data produced CFI = .94, NNFI = .93, NFI = .91, SRMR = .066, and RMSEA = .081. Considered together, these indices provided supportive and borderline evidence of model fit. Cronbach’s alpha coefficients were .90 for the overall scale, .86 for feedback, .84 for planning, and .66 for organization. Although composite reliability estimates were supportive, the organization subscale’s alpha of .66 and the AVE values of .47 for planning and .38 for organization warrant cautious interpretation of the reliability and validity evidence. Because CFA used repeated responses from a subset of the EFA sample, confirmation in an independent sample remains necessary. The findings suggest that the scale may contribute to assessing selected tendencies concerning individual recreation management among university students.

Anahtar Kelimeler

• Scale
• Development
• Recreation
• Recreation Management

Etik Beyan

This study is entirely based on primary data. The study was conducted following approval from the Ethics Committee of Gazi University, with approval code 2022-525.

Rekreasyon yönetimi: ölçek geliştirme çalışması

Öz

Rekreasyon bireyin boş zamanları içerisinde tamamen kendi isteği ile ve bireye fayda sağlayan etkinliklerdir. Bu etkinliklerin bir düzen içerisinde gerçekleştirilebilmesi için iyi yönetilmesine ihtiyaç olduğu düşünülmektedir. Bu araştırmanın amacı, üniversite öğrencilerinin öz bildirime dayalı bireysel rekreasyon yönetimi eğilimlerini değerlendirmeye yönelik Rekreasyon Yönetimi Ölçeği’nin geliştirilmesi ve psikometrik özelliklerinin incelenmesidir. Literatür taramasıyla oluşturulan madde havuzu, altı uzmanın değerlendirmesi sonucunda 28 maddelik deneme formuna dönüştürülmüş ve 50 öğrenciyle pilot uygulama gerçekleştirilmiştir. Açımlayıcı faktör analizi, üç üniversitede öğrenim gören 314 öğrenciden elde edilen verilerle yürütülmüş; geri bildirim, planlama ve organizasyon olmak üzere 22 maddelik üç faktörlü yapı elde edilmiştir. Test–tekrar test kapsamında ilk uygulamaya katılan 314 öğrencinin 250’sinden ikinci kez veri toplanmış; bu ikinci uygulama verileriyle gerçekleştirilen doğrulayıcı faktör analizinde CFI = .94, NNFI = .93, NFI = .91, SRMR = .066 ve RMSEA = .081 bulunmuştur. Uyum göstergeleri birlikte değerlendirildiğinde, modelin destekleyici ve sınırda bulgular içerdiği görülmüştür. Cronbach alfa katsayıları ölçeğin tamamında .90, geri bildirim boyutunda .86, planlama boyutunda .84 ve organizasyon boyutunda .66’dır. Bileşik güvenirlik değerleri destekleyici olmakla birlikte, organizasyon boyutunun .66 alfa değeri ile planlama ve organizasyon boyutlarının sırasıyla .47 ve .38 AVE değerleri, geçerlik ve güvenirlik bulgularının ihtiyatla yorumlanmasını gerektirmektedir. DFA’nın ilk örneklemin bir alt grubundan yeniden toplanan verilerle yürütülmesi nedeniyle, yapının bağımsız bir örneklemde doğrulanması gerekmektedir. Bulgular, ölçeğin üniversite öğrencilerinin belirli bireysel rekreasyon yönetimi eğilimlerinin değerlendirilmesine katkı sunabileceğini göstermektedir.

Anahtar Kelimeler

• Ölçek Geliştirme
• Rekreasyon
• Rekreasyon Yönetimi

Etik Beyan

Bu çalışma tamamen birincil verilere dayanmaktadır. Çalışma Gazi Üniversitesinin 2022-525 kodlu Etik Komisyon Onayından geçerek hazırlanmıştır.

Kaynakça

1. Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 50(2), 179–211.
2. Akgül, B. M., Ertüzün, E., & Karaküçük, S. (2018). Leisure benefit scale: A study of validity and reliability. Gazi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 23(1), 25–34.
3. Akgül, B. M., & Karaküçük, S. (2015). Boş zaman yönetimi ölçeği: Geçerlik-güvenirlik çalışması. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, 12(2), 1867–1880.
4. Aydın, İ. (2022). Etkinlik doyumu ölçeği’nin Türkçeye uyarlanması: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Manas Journal of Social Studies, 11(2), 1481–1495.
5. Ayyıldız, D. T., Akgül, B. M., & Karaküçük, S. (2017). Rekreatif amaçlı yüzme sporuyla uğraşan bireylerin boş zaman yönetimleri üzerine bir değerlendirme. Atatürk Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 19(4), 8–16.
6. Balcı, A. (2005). Sosyal bilimlerde araştırma: Yöntem, teknik ve ilkeler (5. baskı). Pegem Yayıncılık.
7. Baumgartner, H., & Homburg, C. (1996). Applications of structural equation modeling in marketing and consumer research: A review. International Journal of Research in Marketing, 13(2), 139–161.
8. Bentler, P. M. (1980). Multivariate analysis with latent variables: Causal modeling. Annual Review of Psychology, 31, 419–456.

9. Bherer, L., Erickson, K. I., & Liu-Ambrose, T. (2013). A review of the effects of physical activity and exercise on cognitive and brain functions in older adults. Journal of Aging Research, 2013, Article 657508. https://doi.org/10.1155/2013/657508
10. Costello, A. B., & Osborne, J. W. (2005). Best practices in exploratory factor analysis: Four recommendations for getting the most from your analysis. Practical Assessment, Research, and Evaluation, 10, Article 7. https://doi.org/10.7275/jyj1-4868
11. Dale, E. (1996). Yönetim teorileri, geçmiş ve gelecek (A. Osman, Çev.). Öteki Yayınevi.
12. Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The “what” and “why” of goal pursuits: Human needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227–268.
13. DeVellis, R. F. (2017). Ölçek geliştirme: Kuram ve uygulamalar (T. Tozan, Çev.). Nobel Yayınları.
14. Ekinci, N. E., & Özdilek, C. (2019). Investigation of university students’ awareness of recreational activities. International Online Journal of Educational Sciences, 11(2), 53–66. https://doi.org/10.15345/iojes.2019.02.004
15. Esentürk, O. K., Yılmaz, A., İlhan, E., & Kan, A. (2019). Beden eğitimi öğretmeni kişilerarası öz-yeterlik ölçeği’nin psikometrik özelliklerinin incelenmesi. Gazi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 24(2), 63–88.
16. Evci, N., & Aylar, F. (2017). Ölçek geliştirme çalışmalarında doğrulayıcı faktör analizinin kullanımı. Sosyal Bilimler Dergisi, 4(10), 389–412.
17. Farooq, R. (2016). Role of structural equation modeling in scale development. Journal of Advances in Management Research, 13(1), 75–91.
18. Field, A. (2013). Discovering statistics using IBM SPSS Statistics (4th ed.). Sage Publications.
19. Fornell, C., & Larcker, D. F. (1981). Evaluating structural equation models with unobservable variables and measurement error. Journal of Marketing Research, 18(1), 39–50.
20. George, D., & Mallery, P. (2016). IBM SPSS Statistics 23 step by step: A simple guide and reference. Routledge.
21. Godbey, G. (2009). Outdoor recreation, health, and wellness: Understanding and enhancing the relationship (RFF Discussion Paper 09-21). Resources for the Future.
22. Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate data analysis. Pearson Education.
23. Hinkin, T. R. (1995). A review of scale development practices in the study of organizations. Journal of Management, 21(5), 967–988.
24. Howard, M. C. (2016). A review of exploratory factor analysis decisions and overview of current practices: What we are doing and how can we improve? International Journal of Human-Computer Interaction, 32(1), 51–62.
25. Iso-Ahola, S. E. (1999). Motivational foundations of leisure. In E. L. Jackson & T. L. Burton (Eds.), Leisure studies: Prospects for the twenty-first century (pp. 35–51). Venture Publishing.
26. Karaboğa, T., & Zehir, C. (2020). Henri Fayol ve yönetim alanına katkıları üzerine bir inceleme. IBAD Sosyal Bilimler Dergisi, (7), 53–68.
27. Karaküçük, S. (2019). Boş zaman, rekreasyon ve İslamiyet. Gazi Kitabevi.
28. Karaküçük, S., & Akgül, B. M. (2016). Ekorekreasyon. Gazi Kitabevi.
29. Kılıç, S. (2016). Cronbach alpha reliability coefficient. Journal of Mood Disorders, 6(1), 47–48.
30. Ku, P.-W., Fox, K. R., & Chen, L.-J. (2016). Leisure-time physical activity, sedentary behaviors and subjective well-being in older adults: An eight-year longitudinal research. Social Indicators Research, 127(3), 1349–1361. https://doi.org/10.1007/s11205-015-1005-7
31. Lawshe, C. H. (1975). A quantitative approach to content validity. Personnel Psychology, 28, 563–575.
32. Mannell, R. C. (2007). Leisure, health and well-being. World Leisure Journal, 49(3), 114–128.
33. Mull, R. F., Bayless, K. G., Ross, C. M., & Jamieson, L. M. (2013). Recreational sport management (5th ed.). Human Kinetics.
34. Nunnally, J. C., & Bernstein, I. H. (1994). Psychometric theory (3rd ed.). McGraw-Hill.
35. Öztaş, Ş., & Kıylıoğlu, L. (2021). Kapitalizmle ilişkisi bağlamında boş zaman ve gençlik. Kültür Araştırmaları Dergisi, 9, 338–358.
36. Raza, W., Krachler, B., Forsberg, B., & Sommar, J. N. (2020). Health benefits of leisure time and commuting physical activity: A meta-analysis of effects on morbidity. Journal of Transport & Health, 18, Article 100873.
37. Sevindik, Ü. (2023). Elit sporcularda rekreasyon yönetimi: Türkiye Olimpik Hazırlık Merkezi örneği [Doktora tezi, Gazi Üniversitesi].
38. Sijtsma, K. (2009). On the use, the misuse, and the very limited usefulness of Cronbach’s alpha. Psychometrika, 74, 107–120. https://doi.org/10.1007/s11336-008-9101-0
39. Sirgy, M. J., Uysal, M., & Kruger, S. (2017). Towards a benefits theory of leisure well-being. Applied Research in Quality of Life, 12, 205–228.
40. Sultana, A. (2020). Multidimensionality of job performance: An empirical assessment through scale development. İlköğretim Online–Elementary Education Online, 19(4), 2467–2483.
41. Şencan, H. (2005). Sosyal ve davranışsal ölçümlerde güvenilirlik ve geçerlilik. Seçkin Yayınları.
42. Şengül, R. (2007). Henri Fayol’un yönetim düşüncesi üzerine notlar. Yönetim ve Ekonomi, 14(2), 257–273.
43. Tavşancıl, E. (2014). Tutumların ölçülmesi ve SPSS veri analizi. Nobel Yayınları.
44. Tezbaşaran, A. (2008). Likert tipi ölçek geliştirme kılavuzu (3. baskı). Türk Psikologlar Derneği Yayınları.
45. Veal, A. J. (2020). Leisure, sport and tourism: Politics, policy and planning (5th ed.). CABI Publishing.
46. Yetim, A. (2019). Yönetim bilimi: Tarihi gelişim süreci ve alt dalları. In A. Yetim (Ed.), Yönetim ve spor. Gazi Kitabevi.
47. Yıldırım, S. (2014). Yönetim teorileri. Siyasal Kitabevi.