Cumhuriyet’in Kuruluşundan II. Dünya Savaşı’nın Sonuna Kadar Türk Hükümetlerinin Baraj, Bataklık Kurutma ve Sulama Siyaseti (1923-1945)

In order to meet the water needs of the dynamic population of the country, which entered a new construction process and was rapidly growing since the first years of the Republic, it was an inevitable necessity to follow up irrigation activities, dry the marshes and build dams and dams. For this reason, current governments were forced to include investments related to water works in their investment budgets, despite the economic difficulties experienced during the first fifteen years of the Republic. Of course, in the early years, the expected purpose of the rehabilitation of rivers and streams and the construction of irrigation canals and dams was not only to meet the water needs of cities but also to provide water and energy for agricultural lands and industrial facilities and to prevent floods. In the early years, surveys and groundwork for water reclamation, irrigation systems, storage, swamp drainage and dam construction largely ignored the true magnitude of demand, environmental factors, socio-economic structure, and other factors. However, during the first 20 years of the Republic, canals, dams, and dam construction were haphazard interventions on rivers. In the study conducted by the Ministry of Public Works (Nafia Vekaleti) with both domestic and foreign experts on nearly fifty lakes and eighty rivers, the construction of water systems, infrastructure facilities, storage, channels and the procurement of necessary inventories, and tender stages, which were a part of the development and industrialization mobilization during the first years of the state's establishment and during World War II, were tried to be evaluated by reading the newspapers of the time, official sources and archive documents.

Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren yeni inşa sürecine giren ve hızla büyümekte olan ülkenin dinamik nüfusunun su ile ilgili ihtiyaçlarının karşılanması noktasında sulama faaliyetlerinin takibi, bataklıkların kurutulması ve bentlerin, barajların yapılması kaçınılmaz bir zorunluluktu. Bu sebeple mevcut Hükûmetiler, su işleri ile ilgili yatırımları Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk on beş yılında iktisadi açıdan güçlükler yaşanmasına rağmen yatırım bütçelerine katmak zorunda kalmışlardı. Elbette ilk yıllarda nehirlerin ve akarsuların ıslahı, sulama kanalları, bentler ve barajların inşasından maksat, şehirlerin su ihtiyacını karşılamanın dışında tarım arazileri ve sanayi tesislerinin gereksinimi olan su ve enerjinin temini, sel baskınlarının önlenmesi şeklindeydi. İlk yıllarda su alanlarının ıslahı, sulama sistemlerinin tesisi, depolama, bataklık kurutma, bent ve baraj yapımında etüt ve zemin çalışmalarında talebin gerçek büyüklüğü, çevresel faktörler, sosyo-ekonomik yapı ve sair etkenler neredeyse göz ardı edilmişti. Bununla birlikte Cumhuriyet’in ilk 20 yılında kanallar, bent ve baraj inşaatları akarsular üzerinde gelişigüzel müdahaleler şeklinde yapılmıştı. Nafia Vekaletinin elliye yakın göl ve seksen akarsu üzerinde gerek yerli gerekse yabancı mütehassıslarla yaptığı çalışmada devletin kuruluşunun ilk yıllarından, II. Dünya Savaşı sürecinde kalkınma ve sanayileşme seferberliğinin bir parçası olan su sistemlerinin yapımı, alt yapı tesisleri, depolama, kanallar ve ihtiyaç duyulan envanterlerin temini, ihale aşamaları; zamanın gazeteleri, resmî kaynaklar ve arşiv belgeleri üzerinden okunarak değerlendirmeye çalışılmıştır