MADENLİ YAT LİMANI VAKA ÇALIŞMASI: KAMUSAL EŞİK MEKAN MARİNA MODELİ

Öz

Bu çalışma, marinaların yalnızca teknik altyapı tesisleri olarak değil; kent ve deniz arasındaki kamusal eşik mekânlar olarak yeniden ele alınabileceği varsayımına dayanmaktadır. Tarihsel olarak limanlar, ekonomik olduğu kadar sosyal ve kültürel etkileşim alanları olarak da kent kimliğinin oluşumunda önemli rol oynamıştır. Ancak günümüzde Türkiye’deki marina pratiği, yüksek güvenlikli, özelleşmiş ve erişime kapalı işletme modelleri nedeniyle kıyıların kamusal niteliğini zayıflatmaktadır. Bu bağlamda çalışma, “kamusal eşik mekân marina modeli” adını taşıyan alternatif bir tasarım yaklaşımı önermektedir. Model hem denizcilik faaliyetlerine hem de kentlilerin gündelik yaşamına hizmet eden; geçirgen, erişilebilir ve ekolojik açıdan duyarlı bir mekânsal örgütlenme biçimini tarif eder. Hatay–Arsuz kıyısında yer alan Madenli Balıkçı Barınağı örneği üzerinden geliştirilen öneri; üç halkalı bir sistemle su sporları çekirdeğini (iç halka), kamusal üretim ve etkinlik zonunu (orta halka) ve kıyı boyunca süreklilik sağlayan promenadı (dış halka) bütünleştirir. Limassol, Cascais, Porto Montenegro ve Hainan Serenity gibi uluslararası örneklerle karşılaştırmalı olarak değerlendirilen bu model, marinaların yalnızca ekonomik destinasyonlar değil; aynı zamanda toplumsal dayanışma, ekolojik farkındalık ve kentsel aidiyetin üretildiği kamusal arayüzler olabileceğini ortaya koymaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Kamusal Eşik Mekân
• Ekolojik Süreklilik
• Kentsel Entegrasyon
• Liman
• Marina
• Madenli Yat Limanı

MADENLİ MARINA CASE STUDY: THE MARINA AS A PUBLIC THRESHOLD SPACE MODEL

Öz

This study is based on the assumption that marinas can be reconsidered not only as technical infrastructure facilities, but also as public threshold spaces between the city and the sea. Historically, ports have played a significant role in shaping urban identity, serving as areas of economic, social, and cultural interaction. However, contemporary marina practices in Turkey tend to weaken the public character of the coastline due to high-security, privatized, and limited-access operational models. In this context, the study proposes an alternative design approach referred to as a public threshold marina, which describes a spatial framework that is permeable, accessible, and ecologically responsive, serving both maritime activities and everyday urban life. The proposal, developed through the case of the Madenli Fishing Shelter on the Hatay–Arsuz coast, integrates a three-ring system: a water sports core (inner ring), a public production and event zone (middle ring), and a continuous promenade along the shoreline (outer ring). When evaluated comparatively with international examples such as Limassol, Cascais, Porto Montenegro, and Hainan Serenity, the model demonstrates that marinas can function not only as economic destinations but also as public interfaces that foster social interaction, ecological awareness, and urban belonging.

Anahtar Kelimeler

• Public Threshold Space
• Ecological Continuity
• Urban Integration
• Port
• Marina
• Madenli Marina

Kaynakça

1. Diakomihalis, M. (2007). Greek maritime tourism: Evolution, structures and prospects. Research in Transportation Economics, 21, 419-455.
2. Dört E Planlama Araştırma Danışmanlık İnşaat ve Mühendislik Hizmetleri Ltd. Şti. (2019). Hatay ili, Arsuz ilçesi, spor alanı (su sporları merkezi) ve iskele (deniz otobüsü yanaşma yeri) amaçlı 1/1000 ölçekli ilave ve revizyon uygulama imar planı plan açıklama raporu.
3. Eriş, E. D. (2007). Uluslararası pazarlarda Türk marinalarının çekiciliği ve pazarlama stratejileri. Ege Academic Review. 7(1), 37-55.
4. Gürel, B., & Kuleyin, B. (2019). Eko-Marina Alanında Yapılan Akademik Çalışmaların İçerik Analizi. Dokuz Eylül Üniversitesi Denizcilik Fakültesi Dergisi, 11, 17-32. https://doi.org/10.18613/deudfd.565129
5. Gonzalez, Y.E.L., Gonzalez, C.J.L., & Ledesma, J.L. (2015). Highlights of consumption and satisfaction in nautical tourism: A comparative study of visitors to the Canary islands and Morocco. Gestiony Ambiente. 18 (1), 129–145.
6. Hall, C.M. (2001). Trends in ocean and coastal tourism: The end of the last frontier? Ocean & Coastal Management, 44(9–10), 601–618.
7. Hoyle, B. (2000). Global and local change on the port-city waterfront. Geographical Review, 90(3), 395– 417.
8. ICOMIA- International Council of Marine Industry Associations. (2017). Recreational Boating Industry Statistics, https://www.bvww.org/fileadmin/user_upload/bvww/PDF_Dateien/ICOMIA_Statistics_ Yearbook/ICOMIA_Recreational_Boating_Industry_Statistics_2017_ed2_-_UNPROTECTED.pdf

9. Işık, D. A. (2010), Yat turizminde holistik pazarlama ve Türkiye için farklılaştırma stratejileri. Yayımlanmış Doktora Tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi. Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir
10. Kizielewicz, J., & Lukovic, T. (2013). The phenomenon of the marina development to support the european model of economic development. The International Journal on Marine Navigation and Safety of Sea Transportation. 7(3), 461- 466.
11. Marangoz, M., & İnak Özberk, T. M. (2021). Türkiye’de Marina İşletmeciliği Ve Müşterilerin Marina Tercihini Etkileyen Faktörler: Kavramsal Bir Çalışma. Uluslararası Güncel Turizm Araştırmaları Dergisi, 5(Özel Sayı), 160-177. https://doi.org/10.30625/ijctr.942705
12. Ponzini, D. (2016). The project of Porto Montenegro and the issue of luxury urbanism. In: Urban Waterfronts and the Global City. Routledge, pp. 120–135.
13. Resmi Gazete, Deniz Turizmi Yönetmeliği. (2009). https://www.mevzuat.gov.tr/ MevzuatMetin/3.5.200915212.pdf
14. Sevinç, F., & Güzel, T. (2017). Sustainable yacth tourism practices. Management & Marketing, 15(1), 61- 76.
15. TDK, Türk Dil Kurumu. (2019). https://sozluk.gov.tr/?kelime=yat%20limanı,
16. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası (1982). Madde 43: Kıyılar, Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır.
17. UN-Habitat (2020). Public Space Toolkit for Urban Waterfronts. United Nations Human Settlements Programme, Nairobi.
18. Urry, J., & Larsen, J. (2011). The Tourist Gaze 3.0. London: Sage Publications.
19. Zachariadis, M. (2018). Limassol Marina as a model of coastal urban development in the Eastern Mediterranean. Journal of Urban Design, 23(5), 713–731.