Spor Bilimleri Fakültesine Hazırlanan Sedanterlere Uygulanan 8 Haftalık Submaksimal Antrenmanların Fiziksel Performansları Üzerine Etkisi

Öz

Amaç: Bu çalışmada sedanterlere uygulanan 8 haftalık Submaksimal egzersizin bazı fiziksel performansları üzerine etkisi araştırıldı. Gereç yöntem: Yaşları 18-25 arası değişen 30 sedanter gönüllü olarak katıldı. Araştırmaya katılan gönüllülerin 8 hafta boyunca uygulanan submaksimal egzersiz programının, çeviklik, sürat ve patlayıcı kuvvet performansı üzerindeki etkileri incelenmiştir. Katılımcıların ön test ara test ve son test ölçümlerine ait tanımlayıcı ortalama standart sapma şeklinde verildi ölçümlerin normal dağılımı uygunluğu Shapiro-Wilk testi ile değerlendirildi. Üç zamanlı ölçümlerin karşılaştırılması Anova testi kullanıldı. Anlamlılık düzeyi p<0.05 olarak kabul edildi. Değişkenlerin normal dağılım gösterdiği tespit edildi. Bunun için parametrik testler kullanıldı. T testi, Illinois çeviklik testi ve 30 metre sprint testi sonuçlarına göre, 1. 2. ve 3. ölçümler arasında anlamlı farklar tespit edilmiştir (p<0.05). Dikey sıçrama testi sonuçlarında ise, 1. ölçüm ile 2. ölçüm arasında anlamlı fark bulunmazken (p>0.05), 3. ölçümde elde edilen değerlerin hem 1. hem de 2. ölçüme göre istatistiksel olarak anlamlı şekilde arttığı belirlenmiştir (p<0.05). Bu durum, patlayıcı kuvvet gelişiminin çeviklik ve sürat parametrelerine kıyasla daha uzun sürede ortaya çıktığını ve egzersiz süresinin uzamasıyla birlikte belirginleştiğini düşündürmektedir. Sonuç olarak, 8 haftalık submaksimal egzersiz programının sedanter bireylerde çeviklik, sürat ve alt ekstremite patlayıcı kuvvet performansını anlamlı düzeyde geliştirdiği, dolayısıyla sedanter bireylerin fiziksel uygunluk düzeylerinin artırılmasında etkili bir yöntem olduğu söylenebilir.

Anahtar Kelimeler

• Sedanter
• submaksimal
• fiziksel performans

THE EFFECT OF 8 WEEKS OF SUBMAXIMAL TRAINING ON THE PHYSICAL PERFORMANCE OF SEDENTARY STUDENTS PREPARING FOR THE FACULTY OF SPORTS SCIENCES

Öz

Purpose: The aim of this study was to investigate the effects of an 8-week submaximal exercise program on certain physical performance parameters in sedentary individuals. Materials and Methods: A total of 30 sedentary volunteers aged between 18 and 25 years participated in the study. The effects of the 8-week submaximal exercise program on agility, speed, and explosive power performance were examined. Descriptive statistics of the participants’ pre-test, mid-test, and post-test measurements were presented as mean and standard deviation. The normality of the data distribution was assessed using the Shapiro–Wilk test. Comparisons of the three repeated measurements were performed using repeated measures ANOVA. The level of significance was accepted as p < 0.05. Since the variables were found to be normally distributed, parametric tests were applied. According to the results of the T-test, Illinois Agility Test, and 30-meter sprint test, significant differences were found between the 1st, 2nd, and 3rd measurements (p < 0.05). In the vertical jump test, no significant difference was observed between the 1st and 2nd measurements (p > 0.05), whereas the values obtained in the 3rd measurement showed a statistically significant increase compared to both the 1st and 2nd measurements (p < 0.05). This finding suggests that improvements in explosive power may emerge later than improvements in agility and speed and become more pronounced as the duration of exercise increases. Conclusion: In conclusion, the 8-week submaximal exercise program significantly improved agility, speed, and lower extremity explosive power performance in sedentary individuals. Therefore, it can be stated that submaximal exercise is an effective method for improving the physical fitness levels of sedentary individuals.

Anahtar Kelimeler

• sedentary
• submaximal
• physical performance

Kaynakça

1. Alemdaroğlu, U., Köklü, Y., Puslu, E., Özer, R., & Erol, E. (2013). Sekiz haftalık kompleks antrenmanın anaerobik güç, kapasite, sürat, sıçrama performansı ve vücut kompozisyonu üzerine etkileri. Türkiye Klinikleri Spor Bilimleri Dergisi, 5(2), 74–79.
2. Alpkaya, U., & Mengütay, S. (2004). Fiziksel aktivitenin reaksiyon süresine etkisinin incelenmesi. Gazi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 9(3), 49–58.
3. Aslan, C. S., Koç, H., & Köklü, Y. (2011). Sporcu ve sedanter erkeklerde 18–30 yaş periyodunun kuvvet, anaerobik güç ve esneklik üzerine etkileri. Sağlık Bilimleri Dergisi, 20(1), 48–53.
4. Aytaç, İ., Açıkada, C., & Hazır, T. (1999). Durarak dikey sıçramada değişik ölçüm yöntemlerinin karşılaştırılması. CBÜ Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 3(1), 28–35.
5. Bangsbo, J. (1994). Fitness training in football: A scientific approach. Copenhagen: August Krogh Institute, University of Copenhagen.
6. Bompa, T. O., & Haff, G. G. (2009). Periodization: Theory and methodology of training (5th ed.). Champaign, IL: Human Kinetics.
7. Can, İ., & Cihan, H. (2015). Investigating of the relationship between sprint and jump performance with power parameters during propulsive phase of full back squat exercise. Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 9(1).
8. Çolak, R., Ağaşçıoğlu, E., & Turanlı, E. (2017). Skuat maksimum kuvvet ve yüzde güç değerlerinin 30 m sprint ve yatay sıçrama performansı arasındaki ilişkilerin incelenmesi. İnönü Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 4(2), 1–12.

9. Getchell, B. (1979). Physical fitness: A way of life (2nd ed.). New York, NY: John Wiley & Sons.
10. Guttmann, A. (1978). From ritual to record: The nature of modern sports. New York, NY: Columbia University Press.
11. Günay, M., Şıktar, E., & Şıktar, E. (2018). Antrenman bilimi. Ankara: Gazi Kitabevi.
12. McArdle, W. D., Katch, F. I., & Katch, V. L. (2015). Exercise physiology: Nutrition, energy, and human performance (8th ed.). Baltimore, MD: Wolters Kluwer.
13. Muratlı, S. (2007). Çocuk ve spor (2. baskı). Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
14. Semenick, D. (1990). The T-test: A practical agility test for athletic performance. Strength & Conditioning Journal, 12(1), 36–37.
15. Sevim, Y. (2010). Antrenman bilgisi (8. baskı). Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
16. Weinberg, R. S., & Gould, D. (2019). Spor ve egzersiz psikolojisinin temelleri. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
17. Zorba, E. (2013). Fiziksel uygunluk. Ankara: Gazi Yayın Dağıtım.