TÜRKİYE'DE YEREL YÖNETİMLERDE SÜRDÜRÜLEBİLİRLİK RAPORLAMASI: DEĞERLENDİRMELER VE ÖNERİLER

Öz

Canlıların varlığı için uygun koşulları sağlayan çevre koşulları değişmektedir ve bugün dünyamız, mevcut üretim ve ulaşım sistemlerimizin ve tüketim odaklı yaşam pratiklerimizin bir sonucudur. Artık Sanayi Devrimi öncesine göre daha sıcak bir iklim altında yaşanıyor. İklim değişikliği dediğimiz bu durum artık sadece raporlarda okuduğumuz ve bir gün bizi de etkilemesi muhtemel bir olgu olmaktan çıktı. Bu eğilimi durduramazsak, dünya üzerindeki tüm canlı türlerinin varlığını tehdit eden trajik çevresel etkilerin sonuçlarına katlamak zorunda kalacağız. Dünyamız, doğal yaşamda görülen zorlu koşulların yanı sıra artık eskisinden daha zorlu ekonomik kalkınma ve sosyal adaletsizlik sorunları altında var olmaya çalışıyor. İnsanoğlunun belki de yaşadığı en zor zamanların başındayız. Kurumlar ancak insan varsa varlığını sürdüreceğinin bilincinde olmalı ve aynı zamanda insanın varlığının sadece biyolojik bir olgu olmadığının farkında olmalı. Çünkü insan varoluşu yeni dünya düzeninde ekonomik gelişimi, sosyal hak ve eşitliği, çevresel donanımların devamlılığını gerektirmektedir. Bu nedenle günümüzde bu üç unsurun korunması daha da önemlidir. Bu çalışmada yerel yönetimlerde sürdürülebilirlik raporlaması alanına kavramsal bir katkı hedeflenmektedir. Çalışma sonucunda, Türkiye'de sürdürülebilir raporlama girişimleri geliştirmek için farklı taraflar arasında işbirliğine ihtiyaç duyulduğu öne sürülmektedir.

Anahtar Kelimeler

• sosyal raporlama
• sürdürülebilirlik
• sürdürülebilir gelişim
• sürdürülebilirlik raporlaması
• yerel yönetim

SUSTAINABILITY REPORTING IN LOCAL GOVERNMENTS IN TURKEY: ASSESSMENTS AND RECOMMENDATIONS

Öz

The environmental conditions that provide suitable conditions for the existence of living things are changing. Our world is the result of our current production and transportation systems and consumption-oriented life practices. It is now warmer than the period before the Industrial Revolution. This situation, which we call climate change, has ceased to be a phenomenon that we only read about in reports and that is likely to affect us at some point in time. If we cannot stop this trend, the tragic environmental impact that threatens the existence of all living species on Earth. In addition to the difficult conditions seen in natural life, our world is now trying to exist under more difficult economic development and social injustice problems than before. We are at the beginning of perhaps the most difficult times that humankind has ever experienced. Organizations must be aware that they will only continue if human exists. The existence of human is not only a biological phenomenon. Existence includes economy, social rights, and equality, environmental assets. Therefore today it is more important to protect these three factors. In this study, a conceptual contribution to the field of sustainability reporting in local governments is targeted. As a result of the study, it is suggested that collaboration between different parties is needed to develop sustainable reporting initiatives in Turkey.

Anahtar Kelimeler

• social reporting
• sustainability
• sustainable development
• sustainable reporting
• local government

Kaynakça

1. Altuntaş, C., & Türker, D. (2012). Sürdürülebilir Tedarik Zincirleri: Sürdürülebilirlik Raporlarının İçerik Analizi. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 14(3), 39-64. Retrieved from https://dergipark.org.tr/tr/pub/deusosbil/issue/4630/63130
2. American Planning Association. (2011). Assessing Sustainability: A Guide for Local Governments. APA. Artvur, S. (2009). Yerel Gündem 21 ve Çevre: .antalya Kent Konseyi Örneği. C.Ü. Sosyal Bilimler Dergisi, 35(2), 231-241.
3. Bebbington, J., Unerman, J., & O-Dwyer, B. (2014). Sustainability Accounting and Accountability. London: Routledge.
4. Becker, B. (1997). Sustainability Assessment: A Review of Values, Concepts and Methodological Approaches. Consultative Group of International Agricultural Research, 2-6. https://hdl.handle.net/10947/5759
5. Bellini, E. C., Rodrigues, R. N., Lagioia, U. C., & Lima De Freitas, M. A. (2019). Public sector (Un)sustainability: a study of GRI adherence and sustainability reporting disclosure standards in Public Institutions and State-Owned Companies of the Public Agency Sector. Cuadernos de Contabilidad, 20(49), 28-45. DOI: 10.11144/Javeriana.cc20-49.psss
6. Brorström, S., Argento, D., Grossi, G., & Thomasson , A. (2018). Translating sustainable and smart city strategies into performance measurement systems. Public Money&Management, 38(3), 193-202. https://doi.org/10.1080/09540962.2018.1434339
7. Çalışkan , A. Ö. (2012). Kurumsal Sürdürülebilirlik Raporlaması. Muhasebe ve Vergi Uygulamaları, 41-68. Retrieved from https://dergipark.org.tr/tr/pub/muvu/issue/59984/866226
8. Dumay, J., Guthrie, J., & Farneti, F. (2010). GRI sustainability reporting guidelines for public and third sector organizations. Public Management Review, 12, 531-548. https://doi.org/10.1080/14719037.2010.496266

9. Dyllick, T., & Hockerts, K. (2002). Beyond the Case for Corporate Sustainability. Business Strategy and the Environment, 130-141. DOI: 10.1002/bse.323
10. English, M. D., & Schooley, D. K. (2014). The Evolution of Sustainability Reporting. The CPS Journal, 26-35.
11. Farneti, F., Guthrie, J., & Canetto, M. (2019). Social reports of an Italian provincial government: a longitudinal analysis. Meditari Accountancy Research, 27(4), 580-612. https://doi.org
12. Giacomini, D., Rocca, L., Carini , C., & Mazzoleni, M. (2018). Overcoming the barriers to the diffusion of sustainability reporting in Italian LGOs: better stick or carrot? Sustainability, 10(1), 1-14. https://doi.org/10.3390/su10010131
13. Gladwin, T. N., Kennelly, J. J., & Krause, T.-S. (1995). Shifting Paradigms for Sustainable Development: Implications for Management Theory and Research. The Academy of Management Review, 874-907. https://doi.org/10.2307/258959
14. Global Reporting Initiative. (2005). Sustainability Reporting for Public Sector. Global Reporting Initiative.
15. Greco, G., Sciulli, N., & D'onza, G. (2012). From Tuscany to Victoria, some determinants of sustainability reporting by local councils. Local Government Studies, 38(5), 681-705. https://doi.org/10.1080/03003930.2012.679932
16. Greiling, D., Traxler, A. A., & Stötzer , S. (2015). Sustainability reporting in the Austrian, German and Swiss public sector. Internaritonal Journal of Public Sector Management, 28(4/5), 404-428. https://doi.org/10.1108/IJPSM-04-2015-0064
17. Grossi, G., & Trunova, O. (2021). Are UN SDGs useful for capturing multiple values of smart city? Cities(114). https://doi.org/10.1016/j.cities.2021.103193
18. Guthrie, J., & Farneti, F. (2008). GRI sustainability reporting by Australian public sector organizations. Public Money and Management, 28(6), 361-366. DOI: 10.1111/j.1467-9302.2008.00670.x
19. Guthrie, J., Ball, A., & Farneti, F. (2010). Advancing Sustainable Management of Public and Not for Profit Organizations. Public Management Review, 12(4), 449-459. DOI: 10.1080/14719037.2010.496254
20. Hahn, T., & Scheermesser, M. (2006). Approaches to Corporate Sustainability Among German Companies. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 150-165.
21. IIRC. (2021, January). International IR Framework. Retrieved from Integrated Reporting: https://www.integratedreporting.org/wp-content/uploads/2021/01/InternationalIntegratedReportingFramework.pdf
22. Indusrty Canada. (2022, 06 28). Corporate Social Responsibility: an Implementtaion Guide for Canadian Business. Retrieved from Government of Canada: https://ised-isde.canada.ca/site/corporate-social-responsibility/sites/default/files/attachments/CSRImplementationGuide.pdf
23. Lodhia, S., Jacobs, K., & Park, Y. J. (2012). Driving public sector environmental reporting. The disclosure practices of Australian commonwealth departments. Public Management Review, 14(5), 631-647. https://doi.org/10.1080/14719037.2011.642565
24. Manes-Rossi, F., Nicolo, G., & Argento, D. (2020). Non-financial reporting formats in public sector organizations: a structured literature review. Journal of Public Budgeting, Accounting&Financial Management, 32(4), 639-669. https://doi.org/10.1108/JPBAFM-03-2020-0037
25. Marmara Belediyeler Birliği. (2020). Yerel Yönetimler Sürdürülebilirlik Çalışmaları Araştırması. Retrieved 11 2022, from https://marmara.gov.tr/wp-content/uploads/2021/05/Ek-3_Anket-Formu.pdf
26. Marmara Belediyeler Birliği. (2022, 11 09). Sürdürülebilir Kalkınma Amaçlarının Yerelleşmesi: Marmara Bölgesi Örneği. 11 2022 tarihinde https://marmara.gov.tr/surdurulebilir-kalkinma-amaclarinin-yerellesmesi-marmara-bolgesi-ornegi-raporu-yayinlandi/ adresinden alındı
27. Montesinos, V., & Brusca, I. (2019). Non-financial reporting in the public sector: Alternatives, trends and opportunities. Spanish Accounting Review, 22(2), 122-128. DOI: 10.6018/rcsar.383071
28. Niemann, L., & Hoppe, T. (2017). Sustainability reporting by local governments: a magic tool? Lessons on use and usefulness from European pioneers. Public Management Review, 20(1), 201-223. https://doi.org/10.1080/14719037.2017.1293149
29. Özkol, E., Çelik, M., & Gönen, S. (2005). Kurumsal Sosyal Sorumluluk Kavramı ve Muhasebenin Sosyal Sorumluluğu. Muhasebe ve Finansman Dergisi, 134-145. Retrieved from https://dergipark.org.tr/tr/pub/mufad/issue/35596/395330
30. Papi, L., Bigoni, M., Bracci, E., & Deidda Gagliardo, E. (2018). Measuring public value: A conceptual and applied contribution to the debate. Public Money Management(38), 503-510. https://doi.org/10.1080/09540962.2018.1439154
31. Sarıkaya, M., & Kara, F. Z. (2007). Sürdürülebilir Kalkınmada İşletmenin Rolü: Kurumsal Vatandaşlık. Celal Bayar Üniversitesi İİBF Yönetim ve Ekonomi Dergisi, 225.
32. Schaefer, A. (2004). Corporate Sustainability-Integrating Environmental and Social Concerns. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 180. DOI: https://doi.org/10.1002/csr.70
33. Signitzer, B., & Prexl, W. V. (2008). Corporate Sustainability Communications: Aspects of Theory and Professionalization. Journal of Public Relations, 1-19. https://doi.org/10.1080/10627260701726996
34. Şahin, Z., & Çankaya, F. (2018). Türkiye'de GRI Rehberine Göre Hazırlanan Sürdürülebilirlik Raporlarının İçerik Analizi. Muhasebe Bilim Dünyası Dergisi, 20(4), 860-879. https://doi.org/10.31460/mbdd.423716
35. T.C. İçişleri Bakanlığı. (tarih yok). Mülki İdare Birimleri. 11 2022 tarihinde https://www.e-icisleri.gov.tr/Anasayfa/MulkiIdariBolumleri.aspx adresinden alındı
36. Tüm, K. (2014). Kurumsal sürdürülebilirlik ve muhasebeye yansımaları. Akademik Yaklaşımlar Dergisi, 4(1), 58-81. Retrieved from https://dergipark.org.tr/tr/pub/ayd/issue/3331/46191
37. UNCTAD. (2022, 06 28). The Social Responsibility of Transnational Corporations. Retrieved from https://unctad.org/system/files/official-document/poiteiitm21_en.pdf
38. UNDP. (2016). Roadmap For Localizing The SDGs: Implementation And Monitoring At Subnational Level. Retrieved 11 2022, from https://mbbkulturyayinlari.com/wp-content/uploads/2022/10/MBB-SKA-TR-web.pdf United Nations. (2022, 06 29). Our Common Future; Brundtland Report. Retrieved from https://www.are.admin.ch/are/en/home/media/publications/sustainable-development/brundtland-report.html
39. Williams, B., Wilmshurst, T., & Clift, R. (2011). Sustainability reporting by local government in Australia: Current and future prospects. Accounting Forum, 35(3), 176-186. DOI: 10.1016/j.accfor.2011.06.004
40. Wilson, M. (2003). Corporate Sustainability: What is it and Where Does it Come From? Ivey Business Journal, 1-5. http://wwwold.iveybusinessjournal.com/view_article.asp?intArticle_ID=405
41. World Commission on Environment and Development (WCED). (1987). Our Common Future. London: Oxford University Press.
42. Yiğitcanlar, T., & Lönnqvist, A. (2013). Benchmarking Knowledge-Based Urban Development Performance: Results from the International Comparison of Helsinki. Cities, 31, 357-369. https://doi.org/10.1016/j.cities.2012.11.005