Hibrit Savaş ve Rusya’nın Değişen Dış Politika Stratejisi: Gerasimov Doktrini'nin Libya ve Ukrayna’daki Yansımaları

Bu makale, Rusya’nın yakın dönem dış politika uygulamalarında yansıma bulan hibrit savaş paradigmasını analiz etmektedir. Çalışma sıklıkla Gerasimov Doktrini olarak adlandırılan çerçeveye atıfla, Libya ve Ukrayna örneklerine odaklanmakta, askerî ve askerî olmayan araçların stratejik konfigürasyonunu incelemekte ve bu uygulamaların klasik devletler arası savaş anlayışından hangi yönleriyle ayrıştığını değerlendirmektedir. Her iki vakada da devlet-dışı vekil aktörlerin sistematik kullanımı, bilgi ve dezenformasyon kampanyaları, inkâr edilebilir müdahale mekanizmaları ve savaş ile barış arasındaki sınırların muğlaklaşması, Rusya’nın operasyonel yaklaşımının belirleyici unsurları olarak öne çıkmaktadır. Çalışma bu örüntüleri konvansiyonel savaş modelleriyle karşılaştırmakta ve Gerasimov Doktrini’nin tutarlı bir doktrinel dönüşümü mü temsil ettiği, yoksa evrilen Rus stratejik davranışının betimleyici bir yorumu mu olduğu sorusunu tartışmaktadır. Libya ve Ukrayna’yı karşılaştırmalı bir analitik çerçeveye yerleştirerek, Rusya’nın hibrit stratejisini önceki doktrinel geleneklerden ayıran yapısal unsurlar tespit edilmekte ve bu stratejinin çağdaş uluslararası çatışmalar açısından taşıdığı sonuçlar değerlendirilmektedir.

This article analyzes the hybrid warfare paradigm reflected in Russia’s recent foreign policy practices, with particular reference to the framework often labeled as the “Gerasimov Doctrine.” Focusing on the cases of Libya and Ukraine, it examines the strategic configuration of military and non-military instruments and evaluates how these practices depart from classical conceptions of interstate warfare. In both cases, the systematic use of non-state proxies, information and disinformation campaigns, deniable intervention mechanisms, and the blurring of the boundaries between war and peace have constituted defining features of Russia’s operational approach. The study compares these patterns with conventional war models and assesses whether the so-called Gerasimov Doctrine represents a coherent doctrinal shift or rather a descriptive interpretation of evolving Russian strategic behavior. By situating Libya and Ukraine within a comparative analytical framework, the article identifies the structural elements that distinguish Russia’s hybrid strategy from earlier doctrinal traditions and evaluates its implications for contemporary international conflicts.