Donald Trump’ın Rusya-Ukrayna Savaşı’na Yönelik Pragmatist ve Teritoryal Milliyetçi Dış Politikası

Political leaders often make various promises during election campaigns; however, once in office, they may significantly diverge from these commitments. Donald Trump’s second term as President of the United States exemplifies this phenomenon. This study aims to analyze Trump’s election pledges in the context of the Russia-Ukraine War alongside the diplomatic actions he undertook after winning the election, demonstrating that, rather than fulfilling his stated intentions to end the war, he pursued a war management approach aligned with the behaviors of a pragmatist leader prioritizing the national interests of the United States. The findings indicate that, through his diplomatic initiatives, Trump not only exhibited a strong pragmatist orientation but also displayed pronounced territorial nationalism, emphasizing borders and sovereignty. His criticisms of NATO and European countries, together with his diplomatic engagement with Putin, reflect a U.S. foreign policy primarily driven by national interests. In conclusion, Trump’s diplomatic conduct demonstrates a foreign policy trajectory that elevates nationalist reflexes and interest-centered pragmatism, thereby deepening trust issues with allies and creating uncertainty regarding the diplomatic resolution of the conflict.

Siyasal liderler seçim dönemlerinde çeşitli vaatlerde bulunsalar da, iktidara geldiklerinde bu vaatlerden önemli ölçüde sapabilmektedirler. Donald Trump’ın ikinci ABD başkanlık dönemi, bu durumun tipik bir örneğidir. Bu çalışma, Trump’ın Rusya-Ukrayna Savaşı bağlamında dışa vurduğu seçim vaatleri ile seçimi kazanmasının ardından gerçekleştirdiği diplomatik girişimleri analiz ederek, -savaşın sonlandırılması yönündeki sözlerini yerine getirmekten ziyade- pragmatist bir liderin sergileyeceği davranışlar doğrultusunda ABD’nin ulusal çıkarlarını önceliklendiren bir yaklaşım benimsediğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bulgular, Trump’ın diplomatik girişimleriyle güçlü bir pragmatist yaklaşımın yanı sıra, sınır ve egemenlik vurgusu üzerinden şekillenen teritoryal milliyetçiliğinin belirgin biçimde öne çıktığını göstermektedir. NATO ve Avrupa’ya yönelik eleştirileri ile Putin’e yönelik diplomatik girişimleri, ABD dış politikasının öncelikle ulusal çıkarlara dayalı bir yönelim izlediğini ortaya koymaktadır. Sonuç olarak, Trump’ın diplomatik girişimleri, milliyetçi refleksler ile fayda merkezli pragmatizmi ön plana çıkaran bir dış politika çizgisi sergilemekte; bu durum, müttefik ilişkilerde güven sorunlarını derinleştirirken, savaşın diplomatik çözümüne dair beklentileri belirsizleştirmektedir.