Climate-Induced Water Insecurity and Its Implications for International Law

İklim değişikliğinin derinleştirdiği su güvensizliği, uluslararası hukuk ve uluslararası ilişkiler açısından giderek daha görünür hâle gelen ancak yeterince kavramsallaştırılmamış bir sorun alanı oluşturmaktadır. Bu süreç, çoğu zaman açık bir çatışma ya da doğrudan atfedilebilir eylemler üzerinden değil; su altyapısının, düzenleyici denetimin ve halk sağlığı kapasitesinin zaman içinde aşınması yoluyla ortaya çıkmaktadır. Bu koşullar altında su sistemleri, biyolojik riskler dâhil olmak üzere dolaylı ve gecikmeli zarar biçimlerinin üretilebildiği yapısal kırılganlık alanlarına dönüşmektedir. Bu çerçevede makale, su güvensizliğini yalnızca çevresel ya da kalkınmaya ilişkin bir mesele olarak değil, mevcut normatif ve kurumsal zayıflıkları derinleştiren bir hukuki stres çarpanı olarak ele almaktadır. Uluslararası ilişkiler teorisi ile uluslararası hukukun temel ilkelerinden yararlanan analiz, iklim kaynaklı kırılganlıkların Birleşmiş Milletler Şartı ve uluslararası insancıl hukukta yer alan egemenlik, iç işlerine karışmama ve silahlı saldırı eşiği gibi kurucu varsayımlar üzerindeki etkisini tartışmaktadır. Makale, su güvensizliğini silahlaştırma söylemi yerine kırılganlık ekseninde ele alarak, iklim değişikliği koşullarında ortaya çıkan dolaylı zarar biçimlerine uluslararası hukukun olası yanıtlarını tartışmaya açmayı amaçlamaktadır. Çalışma, ampirik bir vaka incelemesi yerine kavramsal ve normatif analize dayanan bir yaklaşım benimsemektedir.

Climate-induced water insecurity has emerged as an increasingly significant yet under-theorised challenge for international law and international relations. Rather than arising through overt conflict or clearly attributable acts, water insecurity develops through the gradual erosion of water infrastructure, regulatory oversight, and public health capacity under sustained climate stress. In such contexts, indirect and delayed forms of harm, including biological risks, may emerge in ways that resist established legal categories of violence, attribution, and responsibility. This article conceptualises water insecurity not as a purely environmental or developmental issue, but as a legal stress multiplier that amplifies existing normative and institutional weaknesses within the international system. Drawing on international relations theory and core principles of international law, the analysis examines how climate-induced vulnerabilities place pressure on foundational assumptions embedded in the United Nations Charter and international humanitarian law, particularly regarding sovereignty, non-intervention, and the legal threshold of armed attack. By foregrounding vulnerability rather than weaponisation, the article contributes to debates on environmental security and the capacity of international law to respond to emerging forms of indirect harm under conditions of climate change. Methodologically, the study adopts a conceptual and normative analytical approach rather than an empirical case study.