TÜRK AİLE YAPISININ DİJİTAL KİMLİK İNŞASI: YENİ NESİL ANLATILARIN KÜLTÜREL KODLARI

Dijital çağ, bireylerin ve toplulukların kimliklerini yeniden inşa ettikleri yeni bir kültürel alan yaratmıştır. Dijital kültür ortamı, gündelik yaşamın hem sahnesi hem de arşivi haline gelmiş; aile kurumunun temsili dijital kültürde farklı biçimlerde yeniden üretilmiştir. Türk kültüründe aile, tarih boyunca toplumsal dayanışmanın kültürel belleğin ve kimlik aktarımının en güçlü mekânı olagelmiştir; ancak dijitalleşmeyle birlikte bu tarihsel kurum, görünürlük, estetik ve performans odaklı yeni anlatı biçimlerine bürünmüştür. Bu çalışma, halkbilimi ve kültürel çalışmalar kuramları çerçevesinde dijital kültürde aile temsillerini incelemekte; sosyal medyada paylaşılan aile anlatılarının kültürel bellek ve kimlik inşasındaki rolünü irdelemektedir. Kuramsal çerçevede Assmann’ın kültürel bellek kuramı ve Goffman’ın gündelik yaşamda benliğin sunumu teorisi temel alınmakta; dijital kültür araştırmacılarından Marwick, Couldry ve Livingstone’ın kavramsallaştırmalarına yer verilmektedir. Çalışmada hem Türkiye’den hem de ABD, Almanya, Güney Kore gibi uluslararası örnekler karşılaştırmalı olarak ele alınmaktadır. Sonuç olarak dijital kültürde aile imgesi, geleneksel halk anlatısı estetiğinin modern teknolojik platformlarda sürdürülmesiyle kültürel mirasın ve kimlik değerlerinin yeni medya aracılığıyla nasıl yaşatıldığını ve dönüştürüldüğünü göstermektedir.

The digital age has created a new cultural space where individuals and communities reconstruct their identities. The digital cultural environment has become both a stage and an archive for everyday life; the representation of the family institution has been reproduced in various forms within digital culture. In Turkish culture, the family has historically been the primary locus of social solidarity, cultural memory, and identity transmission; however, with digitalization, this historical institution has transitioned into new narrative forms focused on visibility, aesthetics, and performance. This study examines family representations in digital culture within the framework of folklore and cultural studies theories, exploring the role of family narratives shared on social media in the construction of cultural memory and identity. The theoretical framework is based on Assmann’s theory of cultural memory and Goffman’s theory of the presentation of self in everyday life, incorporating conceptualizations from digital culture researchers such as Marwick, Couldry, and Livingstone. The study comparatively addresses examples from Turkey as well as international cases, including the USA, Germany, and South Korea. Consequently, the image of the family in digital culture demonstrates how cultural heritage and identity values are maintained and transformed through new media by sustaining the aesthetics of traditional folk narratives on modern technological platforms.