A New Financial Tool in the Fight Against Climate Change: A Proposed Model for the Integration of Agricultural Insurance with Green Agriculture Practices

The adverse effects of climate change on the agricultural sector are becoming clearer all the time. It is vital that we adapt to these effects and reduce agriculture's environmental footprint, and that we do so by using green farming practices. However, the rate at which farmers adopt these practices is not at the desired level due to high costs and perceived risks. In December 2019, the European Union (EU) unveiled the European Green Deal (EGD), a far-reaching growth strategy with the ambitious goal of making the EU the first climate-neutral (net-zero emissions) continent by 2050. The EGD recognises climate change and environmental degradation as existential threats and aims to decouple economic growth from resource use, transitioning to a sustainable, competitive and inclusive economic model in the process. The EGD has initiated a challenging and transformative process for the Turkish agricultural sector. Its effects are being felt across a wide spectrum, from policy changes to competitiveness in export markets. In summary, while the agreement compels Turkey to align its agricultural policies with the goals of green transformation, it has created both increased costs and new opportunities for the sector. The aim of this study is to redesign the state-supported agricultural insurance system as an incentive mechanism to encourage farmers to adopt green farming practices. The fundamental hypothesis of the study is that environmental sustainability and farmers' resilience to risks can be enhanced by offering discounts on insurance premiums or increased compensation for damages to farmers who adopt green practices. First, the disconnect between existing agricultural insurance systems and green agriculture incentives was analysed at a theoretical level. Subsequently, the potential effects of the proposed integration model were evaluated by examining farmers' risk perception and decision-making processes from a behavioural economics perspective. The study concluded that this model, based on differentiating premiums, could be an effective and efficient policy tool to accelerate the green transformation of the agricultural sector without creating an additional financial burden (and potentially reducing costs by mitigating environmental damage in the long term).

İklim değişikliğinin tarım sektörü üzerindeki olumsuz etkileri giderek daha belirgin hale gelirken, yeşil tarım uygulamaları hem bu etkilere uyum sağlamak hem de tarımın çevresel ayak izini azaltmak için kritik bir öneme sahiptir. Ancak, çiftçilerin bu uygulamaları benimseme oranları, yüksek maliyetler ve algılanan riskler nedeniyle istenen düzeyde değildir. Avrupa Yeşil Mutabakatı (AYM), Avrupa Birliği (AB) tarafından Aralık 2019'da açıklanan ve AB'yi 2050 yılına kadar iklim açısından nötr (net sıfır emisyon) ilk kıta yapmayı amaç edinen kapsamlı bir büyüme stratejisidir. Bu özelliğiyle AYM, iklim değişikliği ve çevresel bozulmayı varoluşsal bir tehdit olarak ele almakta olup, ekonomik büyümeyi kaynak kullanımından ayırarak sürdürülebilir, rekabetçi ve kapsayıcı bir ekonomi modeline geçişi amaçlamaktadır. AYM, Türk tarım sektörü için hem zorlayıcı hem de dönüştürücü bir sürecin fitilini ateşlemiştir. Etkiler, politikaların yeniden şekillenmesinden ihracat pazarlarındaki rekabet gücüne kadar geniş bir yelpazede hissedilmektedir. Özetle, mutabakat Türkiye'yi tarım politikalarını yeşil dönüşüm hedefleriyle uyumlu hale getirmeye zorlarken, bu durum sektör için hem maliyet artırıcı hem de yeni fırsatlar yaratıcı bir etki yaratmıştır. Bu çalışma, devlet destekli tarım sigortası sistemini, çiftçileri yeşil tarım uygulamalarına yönlendirecek bir teşvik mekanizması olarak yeniden tasarlamayı amaçlamaktadır. Çalışmanın temel hipotezi, "yeşil uygulamaları benimseyen çiftçilere sigorta primlerinde indirim veya hasar tazminatında artış sağlanması" yoluyla, hem çevresel sürdürülebilirliğin hem de çiftçilerin risklere karşı dayanıklılığının artırılabileceğidir. Bu kapsamda, öncelikle mevcut tarım sigortası sistemleri ile yeşil tarım teşvikleri arasındaki kopukluk teorik düzeyde analiz edilmiştir. Ardından, davranışsal iktisat perspektifinden çiftçilerin risk algısı ve karar alma süreçleri incelenerek, önerilen entegrasyon modelinin olası etkileri değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonucunda, prim farklılaştırmasına dayalı bu modelin, kamu maliyesi üzerinde ek bir yük oluşturmadan (hatta uzun vadede çevresel hasarları azaltarak maliyetleri düşürerek), tarım sektörünün yeşil dönüşümünü hızlandırabilecek etkili ve verimli bir politika aracı olabileceği sonucuna ulaşılmıştır.