Bu çalışma, Dongjing müziğinde ritüel ve törene ilişkin işlevlerin nasıl içkin olduğunu müzikolojik açıdan incelemekte, özellikle Qiqushan Tapınağı’ndaki Wenchang Dongjing Topluluğu’nun repertuvarı ve icra pratiklerine odaklanmaktadır. Araştırmada nitel etnomüzikolojik bir yöntem kullanılmış; katılımcı gözlem, yapılandırılmış görüşmeler, müzik transkripsiyonu ve görsel-işitsel dokümantasyon bir araya getirilmiştir. Kıdemli müzisyenler, kültürel aktarıcılar ve topluluk katılımcılarından oluşan yedi temel bilgi kaynağı, hem teknik icra pratiklerini hem de sembolik anlamı aydınlatan katkılar sunmuştur. Veriler, müzikal özelliklerin çağrı, geçiş ve kapanış dâhil olmak üzere törensel aşamalarla bağlantılarını ortaya koymak amacıyla yapısal, bağlamsal ve yorumsal sentez yoluyla analiz edilmiştir. Bulgular, Bian-Gong hekzatonik dizisinin, heterofonik dokuların ve ritmik kadansların ritüel göstergeler olarak işlev gördüğünü ortaya koymuştur. Aynı zamanda, özellikle Wenchang Guyue eseri, ilahi varlığın çağrılması ve toplumsal kimliğin teyidi için bir araç görevi görmektedir. Bilgi kaynakları, müzik ve değerlerin kuşaklar arası aktarımını kutsal bir görev olarak vurgulamış, tapınak temelli öğretimin her ikisinin de sürekliliğini güvence altına aldığını belirtmiştir. Öneriler, topluluk odaklı eğitimin, ritüel bağlamlar için kurumsal desteğin ve dijital medyanın dengeli kullanımının önemine işaret etmektedir. Çalışma, Dongjing müziğini ritüel, maneviyat ve müzikal sanatın birleştiği dinamik bir miras sistemi olarak doğrulamaktadır.
Kültürel sürdürülebilirlik heterofoni kuşaklar arası aktarım törensel sembolizm somut olmayan miras
This study provides a musicological analysis of how ritual and ceremonial functions are embedded in Dongjing music, with a focus on the repertoire and performance practices of the Wenchang Dongjing Ensemble at Qiqushan Temple. The research employed a qualitative ethnomusicological methodology, combining participatory observation, structured interviews, musical transcription, and audio-visual documentation. Seven key informants, including senior musicians, cultural transmitters, and community participants, contributed insights that illuminated both technical performance practices and symbolic significance. Data were analyzed through structural, contextual, and interpretive synthesis, linking musical features with ceremonial stages, including invocation, transition, and closure. Results revealed that the Bian-Gong hexatonic mode, heterophonic textures, and rhythmic cadenzas function as ritual markers. At the same time, the repertoire, particularly Wenchang Guyue, serves as a medium for invoking divine presence and affirming communal identity. Informants emphasized the intergenerational transmission of music and values as a sacred duty, with temple-based teaching ensuring the continuity of both. Suggestions highlight the importance of community-led education, institutional support for ritual contexts, and balanced use of digital media. The study affirms Dongjing music as a dynamic heritage system where ritual, spirituality, and musical artistry converge.
Cultural sustainability heterophony intergenerational transmission ceremonial symbolism intangible heritage
This research project was financially supported by Mahasarakham University, Thailand.
| Birincil Dil | İngilizce |
|---|---|
| Konular | Müzikoloji ve Etnomüzikoloji |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 2 Ekim 2025 |
| Kabul Tarihi | 13 Kasım 2025 |
| Erken Görünüm Tarihi | 18 Kasım 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 31 Aralık 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 8 Sayı: 4 |