This article examines the transformation of the structural relationship between music, rhythm, and language in Republican-era Turkish poetry, tracing a poetic fault line extending From Harmony to Atonality through the focus of the Garip and İkinci Yeni movements. The primary aim of the research is to reveal how musical harmony in poetry was redefined across aesthetic, cognitive, and poetic power dimensions. The study is framed by theoretical perspectives such as Lerdahl's cognitive music theory and Adorno’s dissonance aesthetic.
The Garip movement rejected traditional musical molds, meter, and rhyme, developing a simple, direct, and meaning-centered understanding of rhythm. Through this rhythmic reduction, Garip opened poetry to everyday language and established a conscious distance from music. In contrast, the İkinci Yeni movement, via unconventional syntax and word deformation, shifted the musical experience onto an abstract, multi-layered, and intuitive plane, proposing a new structural aesthetic through formal intermediality and the search for an atonal language. Findings from qualitative analysis and comparative evaluation indicate that Garip's simplicity provided cognitive consistency, while İkinci Yeni created a new poetic harmony through formal dissonance. In conclusion, this aesthetic transformation, extending from harmony to atonality in modern Turkish poetry, is assessed not only as an artistic break but also as a structural intervention that redefines the aesthetic and ideological power of language.
Music-poetry relationship harmony atonality Garip İkinci Yeni.
Bu makale, Cumhuriyet dönemi Türk şiirinde müzik, ritim ve dil arasındaki yapısal ilişkinin dönüşümünü, ahenkten atonaliteye uzanan bir kırılma hattı üzerinden Garip ve İkinci Yeni hareketleri odağında incelemektedir. Araştırmanın temel amacı, şiirdeki müzikal ahengin estetik, bilişsel ve poetik iktidar boyutlarında nasıl yeniden tanımlandığını ortaya koymaktır. Çalışma, Lerdahl’ın bilişsel müzik teorisi ve Adorno’nun dissonans estetiği gibi kuramsal çerçevelerle yürütülmüştür. Garip hareketi, geleneksel musiki kalıplarını ve vezin/kafiyeyi reddederek anlam merkezli, yalın ve doğrudan bir ritim anlayışı geliştirmiş; bu ritmik indirgeme ile şiiri gündelik dile açmış ve müzikle bilinçli bir mesafe kurmuştur. Buna karşın İkinci Yeni, alışılmamış sözdizimi ve kelime deformasyonu yoluyla, müzikal deneyimi soyut, çok katmanlı ve sezgisel bir düzleme taşımış; formal intermedyalite ve atonal dil arayışıyla yeni bir yapısal estetik önermiştir. Nitel analiz ve karşılaştırmalı çözümleme bulguları, Garip’in sadeliğinin bilişsel uyum sağladığını, İkinci Yeni’nin ise biçimsel dissonans aracılığıyla yeni bir poetik ahenk yarattığını göstermektedir. Sonuç olarak, modern Türk şiirinde ahenkten atonaliteye uzanan bu estetik dönüşüm, yalnızca sanatsal bir kırılma değil, aynı zamanda dilin estetik ve ideolojik iktidarını yeniden yapılandıran yapısal bir müdahale süreci olarak değerlendirilmektedir.
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Müzik Algısı |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 26 Ekim 2025 |
| Kabul Tarihi | 1 Aralık 2025 |
| Erken Görünüm Tarihi | 4 Aralık 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 31 Aralık 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 8 Sayı: 4 |