5237 SAYILI TÜRK CEZA KANUNU’NDA TEHDİT SUÇU

Öz

Bu çalışmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106. maddesinde düzenlenen tehdit suçu bütüncül bir yaklaşımla ele alınmaktadır. Öncelikle tehdit suçunun mevzuattaki düzenleniş biçimi ve ceza hukuku sistematiği içerisindeki yeri ortaya konulmakta; ardından suçla korunan hukuki değer açıklanmaktadır. Tehdit suçunun uygulamada sıklıkla karıştırılabildiği benzer suç tipleriyle karşılaştırmasına yer verilmekte ve mukayeseli hukukta tehdit suçunun ele alınış biçimi incelenmektedir. Devamında yüksek yargı kararları ve doktrindeki görüşlerden yararlanılarak suçun maddi unsurları ayrıntılı biçimde analiz edilmekte; bu kapsamda fiil, fail, mağdur, suçun konusu ve nitelikli hâller değerlendirilmektedir. Çalışmada ayrıca suçun manevi unsuru, kast türleri ve saik bakımından ele alınmakta; hukuka aykırılık unsuru ile kusurluluk ve kusurluluğu etkileyen nedenler irdelenmektedir. Bunun yanında teşebbüs, iştirak ve içtima gibi suçun özel görünüş şekilleri açıklanmakta; son olarak tehdit suçunun uzlaştırma, şikâyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve cezanın ertelenmesi kurumlarına tabi olup olmadığı, dava zamanaşımı süresi, etkin pişmanlık ve izin gibi muhakeme hukukuna ilişkin hususlar ele alınmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Hürriyete Karşı Suçlar
• Türk Ceza Kanunu
• Tehdit
• Korkutma
• Tehlike Suçu

The Offense of Threat in the Turkish Penal Code No.5237

Öz

This study examines the crime of threat regulated under Article 106 of the Turkish Penal Code No. 5237 through a comprehensive approach. First, the manner in which the crime of threat is regulated in the legislation and its position within the systematics of criminal law are addressed; subsequently, the legal value protected by the offense is explained. Comparisons are made with similar crimes that are highly likely to be confused with the crime of threat in practice, and the treatment of the offense in comparative law is analyzed. Thereafter, by making use of high court decisions and doctrinal opinions, the material elements of the offense are examined in detail; within this scope, the act, perpetrator, victim, subject matter of the crime, and its qualified forms are evaluated. The study also addresses the moral element of the offense in terms of intent and motive; additionally, the element of unlawfulness, as well as culpability and factors affecting culpability, are analyzed. Furthermore, the special forms of appearance of the crime, such as attempt, participation, and concurrence, are explained. Finally, procedural law issues related to the crime of threat—such as whether it is subject to reconciliation, complaint, deferment of the announcement of the verdict, or suspension of the sentence, as well as the statute of limitations for prosecution, effective remorse, and permission requirements—are discussed.

Anahtar Kelimeler

• Offenses Against Liberty
• Turkish Penal Code
• Threat
• Intimidation
• Endangerment Offense

Kaynakça

1. Akbulut, B. (2014). Türk Ceza Kanunu ile Kabahatler Kanunu Genel Hükümlerinin Yaptırım Hükümleri Dışında Karşılaştırmalı Olarak İncelenmesi. Ankara: Adalet Yayıncılık.
2. Alşahin, M. E. (2015). Tehdit Suçunun Silahla İşlenmesi (Silahlı Tehdit), Erciyes Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 10, (2), s. 101-127.
3. Arıtürk, R. (2021). İhaleye Fesat Karıştırma Suçu, Ankara: Seçkin Y ayıncılık.
4. Artuk, M. E. ve Gökcen, A. (2024). Ceza Hukuku Özel Hükümler (21. Baskı). Ankara: Adalet Yayınevi.
5. Artuk, M. E. ve Gökcen, A. ve Alşahin, M. E. ve Çakır, K. (2020). Ceza Hukuku Genel Hükümler (14. Baskı). Ankara: Adalet Yayınevi.
6. Aydın, D. (2020). Tehdit Suçu. Ceza Hukuku Dergisi, (15), 42, s. 9-42. Bakıcı, S. (1992). Tehdit Suçu ve Unsurları. Ankara Barosu Dergisi 0 (5), 717-727.
7. Bakı̇, E. (2016). Türk Ceza Kanunu’nda Etkin Pişmanlık. Yıldırım Beyazıt Hukuk Dergisi, 1 (2), 27-55.
8. Başlı, S. (2016). 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu’nda Hürriyete Karşı İşlenen Suçlardan Tehdit ve Cebir Suçu. Ankara: Adalet Yayınevi.

9. Bayraktutan, S. (2016). Hürriyet Aleyhine İşlenen Bir Suç Olarak Tehdit Suçu (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kocaeli.
10. Bostancı Bozbayındır, G. (2013). Ceza Hukukunda Haksız Tahrik. İstanbul: Beta Basım Yayım.
11. Cihan, E. (1978). Cebir Kullanma Cürmü. İstanbul: Fakülteler Matbaası.
12. Çınar, A. R. (2002). Tehdit Suçu. Ankara: Turhan Kitabevi.
13. Daragenli, V. S. (1998). Tehlike Suçları (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
14. Demirbaş, T. (2024). Ceza Hukuku Genel Hükümler (19. Baskı). Ankara: Seçkin Yayınları.
15. Demirel, M. (2013). Karar Analizi, Tehlike Suçları-Zarar Suçları Arasındaki İlişkinin İçtima Kuralları Kapsamında Değerlendirilmesi. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası 71, (1), 1479-1488.
16. Doğan, K. (2014). Tehlike Suçu İle Zarar Suçu Arasındaki Suçların İçtimaı Sorunu, Türkiye Adalet Akademisi Dergisi 5, (16), s. 179-208.
17. Donay, S. (2007). Türk Ceza Kanunu Şerhi. İstanbul: Beta Basım Yayım. Dönmezer, S. ve Sahir, E. (2019). Nazari ve Tatbiki Ceza Hukuku Genel Kısım Cilt 2 (14. Bası). İstanbul: D&R Kitabevi.
18. Egemenoğlu, A. (2023). Türk Ceza Hukukunda Tehdit Suçu. Ankara: Seçkin Yayıncılık.
19. Erem, F. (1952a). Hürriyet ve Suç. Ankara: Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları.
20. Erem, F. (1952b). Tehdit ve Cebir Kullanma Suçu. Adalet Dergisi, 43 (7), 863-879.
21. Erem, F. (1968). Suçun Konusu ve Hümanist Doktrin. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 25 (1-2), 11-33.
22. Erem, F. (1985). Ümanist Doktrin Açısından Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler Cilt 3 (3. Baskı). Ankara: Seçkin Kitabevi.
23. Erem, F. ve Toroslu N. (1999). Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler. Ankara: Savaş Yayınevi.
24. Erol, H. (2015). Açıklamalı ve En Yeni İçtihatlı Türk Ceza Kanunu Cilt 1. Ankara: Yayın Matbaacılık.
25. Gerçeker, H. (2025). Yorumlu-Uygulamalı Türk Ceza Kanunu Cilt I (7. Baskı). Ankara: Seçkin Yayıncılık.
26. Gökcan, H. T. (1998). Nitelikli ve Basit Tehdit Suçu. Yargıtay Dergisi, 24 (4), 605-622.
27. Gökcen, A. (2005). Hürriyete Karşı Suçlar. Legal Hukuk Dergisi, 3 (32), 2767-2798).
28. Göktürk, N. (2013). Fikri İçtima. Ankara: Adalet Yayınevi.
29. Gören, S. (2012). En Son Değişikliklerle Açıklamalı-İçtihatlı 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu. Ankara: Yetkin Yayınları.
30. Gözübüyük, A. P. (1968). "Kişi Hürriyetine Karşı Cebir ve Tehdit." Adalet Dergisi, 1968/ 3-4, 115-122.
31. Gözübüyük, A. P. (1988). Türk Ceza Kanunu Gözübüyük Şerhi Cilt: 2 (5. Baskı). İstanbul: Kazancı Hukuk Yayımları.
32. Gündel, A. (2009). Yeni Türk Ceza Kanunu Açıklaması Cilt 2. Ankara: Sözkesen Matbaacılık.
33. Güven, M. (1981). Kişisel Özgürlüğü Sınırlandırma Cürmü ve Şartlı Tehdit Cürmü ile Karşılaştırılması, Adalet Dergisi, 1981/3, 311-324. Güven, M. (1987). Tehdit Suçunun Objektif Yapısı Üzerine Bir İnceleme, Adalet Dergisi, 1987/4, 52-72.
34. Hafızoğulları, Z. ve Güngör, D. (2007) Türk Ceza Hukukunda Suçların Tasnifi, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, 0 (69). 21-50. Hafızoğulları, Z. ve Özen M. (2013). Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler (Kişilere Karşı Suçlar 3. Baskı). Ankara: US-A Yayıncılık.
35. İçel, K. (1967). Ceza Hukukunda Taksirden Doğan Sübjektif Sorumluluk. İstanbul: İstanbul Üniversitesi Yayınları.
36. İçel, K. (2018). İçel Ceza Hukuku Genel Hükümler (5. Baskı). İstanbul: Beta Basım Yayın.
37. İpekçioğlu Aksoy, P. (2009). Türk Ceza Hukukunda Suça Teşebbüs, Ankara: Seçkin Yayıncılık.
38. İpekçioğlu Aksoy, P. (2012). Türk Ceza Kanunu’nda Bileşik Suç, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 61 (43), s. 43-67.
39. Kalebaşı, A. T. (2021) 4483 sayılı Kanun Bağlamında Memur Suçlarının Tespiti Sorunu, (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, İstanbul.
40. Keçeci, R. B. (2010). 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununda Tehdit Suçu (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
41. Koca, M. ve Üzülmez, İ. (2025). Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler (11. Baskı). Ankara: Adalet Yayınevi.
42. Koca, M. ve Üzülmez, İ. (2025). Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, (18. Baskı). Ankara: Seçkin Yayınları
43. Koruculu, I. (2021). 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu’nda Tehdit Suçu, Antalya Bilim Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 9 (18), s. 431-467.
44. Koruculu, I. (2021). Türk Ceza Hukukunda Cebir Suçu ve Benzer Suç Tipleri ile Olan İlişkisi Hakkında Bir İnceleme, Ceza Hukuku Dergisi, 0 (47), s. 651-685.
45. Malkoç, İsmail (2002). Açıklamalı Türk Ceza Kanunu Cilt 2. Ankara: Yetkin Y ayınları.
46. Malkoç, İsmail (2008). Açıklamalı-İçtihatlı 5237 Sayılı Yeni Türk Ceza Kanunu (3. Baskı). Ankara: Malkoç Kitabevi.
47. Önder, A. (1994). Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler 4. Baskı. İstanbul: Filiz Kitabevi.
48. Özbek, V. Ö. ve Doğan, K. ve Bacaksız, P. (2020a). Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler (11. Baskı). Ankara: Seçkin Yayınevi.
49. Özbek, V. Ö. ve Doğan, K. ve Bacaksız, P. (2020b). Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler (15. Baskı). Ankara: Seçkin Yayınevi.
50. Özen, Muharrem. (1995). Türk Ceza Hukukunda Meşru Müdafaa. Ankara: Seçkin Yayınevi.
51. Özen, Mustafa. (2010). Non Bis in İdem (Aynı Fiilden Dolayı İki Kez Yargılama Olmaz) İlkesi, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 14 (1), 389-417.
52. Özgenç, İ. (2015). (Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler 11. Baskı). Ankara: Seçkin Yayınları.
53. Öztürk, B. ve Tezcan, D. ve Erdem, M. R. ve Sırma, Ö. ve Kırıt, Y. S. ve Özaydın, Ö. ve Akcan, E. A. ve Erden, E. (2020). Nazari ve Uygulamalı Ceza Muhakemesi (14. Baskı). Ankara: Seçkin Yayıncılık.
54. Öztürk, B. ve Erdem, M. R. (2020). Uygulamalı Ceza Hukuku ve Güvenlik Tedbirleri Hukuku (20. Baskı). Ankara: Seçkin Yayıncılık.
55. Özütürk, N. (1966). Türk Ceza Kanunu Şerhi ve Tatbikatı Cilt 1. Ankara: Balkanoğlu Matbaacılık.
56. Parlar, A. ve Hatipoğlu, M. (2007). 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu Yorumu. Ankara: Yayın Matbaacılık.
57. Sakar, A. (2009). Tehdit Suçu (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Diyarbakır.
58. Sancar, T. Y. ve Köprülü, T. (2019). Ceza Hukuku Genel Hükümler Uygulamalı Çalışmaları (7. Baskı). Ankara: Savaş Yayınları. Savaş, V. ve Mollamahmutoğlu, S. (1995). Türk Ceza Kanunu'nun Yorumu. Ankara: Seçkin Yayınevi.
59. Selçuk, S. (1987). Görünüş Değiştirme ve Zorla Yağma Cürmü. Yargıtay Dergisi, 13 (3), 209-223.
60. Selçuk, S. (2009). Izrar ve Tehdit Cürümlerinde Kasıt. Adalet ve Yaşayan Hukuk içinde (s. 355-375). Ankara: İmge Kitabevi.
61. Selçuk, S. (2018). Suçu İnceleme Yöntemleri ve Suç Genel Kuramı Önerisi, Terazi Hukuk Dergisi, 13 (141), 137-150.
62. Soyaslan, D. (2020a). Ceza Hukuku Genel Hükümler (9. Baskı). Ankara: Yetkin Yayınları.
63. Soyaslan, D. (2020b). Ceza Hukuku Özel Hükümler (13. Baskı). Ankara: Yetkin Yayınları.
64. Sözüer, A. (1994). Tehdit Suçu. İstanbul Hukuk Fakültesi Mecmuası, 54 (1- 4), 125-146.
65. Şen, E. (2006). Yeni Türk Ceza Kanunu Yorumu Cilt 1. İstanbul: Vedat Kitapçılık.
66. Taner, F. G. (2011). Türk Ceza Hukukunda Şantaj Suçu, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, 0 (92), 118-156.
67. Tarhan, E. Ü. (2007). Yeni Türk Ceza Yasasında Tehdit ve Hakaret Suçları. Ankara: Yetkin Yayınları.
68. Tezcan, D. ve Erdem, M. R. ve Önok M. (2025). Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku (23. Baskı). Ankara: Seçkin Yayınları.
69. Topuz, İ. (2010). Kamu Görevlilerini Soruşturma ve Yargılama Usulleri. İstanbul: HD Yayıncılık.
70. Toroslu, N. ve Toroslu, H. (2019). Ceza Hukuku Genel Kısım (25. Baskı). Ankara: Savaş Yayınevi.
71. Türk Dil Kurumu, (2011). Büyük Türkçe Sözlük. Ankara: Türk Dil Kurumu Y ayınları.
72. Ünal, O. G. (2022). Tehlike Suçu ve Zarar Suçu Arasındaki Suçların İçtimaı Konusunun Uzlaştırma Kurumu Bakımından Sonuçları, Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 30 (2), s. 859-902.
73. Üzülmez, İ. (2007). Tehdit, Şantaj ve Cebir Kullanma Suçları. Ankara: Turhan Kitabevi.
74. Yalçın Sancar, T. (2017). Yeni Türk Ceza Kanununda Zincirleme Suç, Türkiye Barolar Birliği Dergisi 0 (70), 244-259.
75. Yaşar, O. (1996). Uygulamada ve Öğretide Asliye Ceza Davaları. Ankara: Adil Yayınevi.
76. Yazıcıoğlu, Y. (1993). Tehdit Suçu Üzerine, Yargıtay Dergisi 19 (3), 236- 247.
77. Yenerer Çakmut, Ö. (2013). Cebir Suçu, Prof. Dr. Doğan Soyaslan Armağanı, Erciyes Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 8 (2), s. 221-228.
78. Yenisey, F. ve Plagemann, G. (2015). Alman Ceza Kanunu/Strafgesetzbuch. İstanbul: Beta Basım Yayım.
79. Yeşiloğlu, Y. (2010). Tehdit Suçu (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
80. Yıldız, A. (2007). 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu. İstanbul: İstanbul Barosu Y ayınları.
81. Yılmaz, Z. (2014). Ceza Hukukunda Şaka Amaçlı Hareketler, Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, 20 (3), 145-162.
82. Yurtcan, E. (2014). Yargıtay Kararları Işığında Hürriyete Karşı Suçlar (4. Baskı). İstanbul: İstanbul Barosu Yayınları.