The Importance of Family Solidarity in Achieving Social Welfare

Öz

This article, which addresses the profound effects of family solidarity on individual and social well-being through the research article method, emphasises the importance of strengthening family ties. Family solidarity is vital for the well-being of individuals and society. Strong family ties protect individuals' emotional and physical health, make it easier for them to cope with challenges and increase life satisfaction. Social well-being is closely linked not only to economic growth, but also to strong family structures and healthy social relations. A decline in family solidarity leads to negative effects at the individual and societal levels. Therefore, strengthening family solidarity is a shared responsibility of all stakeholders, including the state, civil society organizations, educational institutions and the media. Strong, healthy and happy families are the foundation of a strong, healthy and happy society.

Anahtar Kelimeler

• Family
• family solidarity
• family cooparation
• social welfare

Toplumsal Refahın Sağlanmasında Aile Dayanışmasının Önemi

Öz

Aile dayanışmasının bireysel ve toplumsal refah üzerindeki derin etkilerini araştırma makale yöntemi ile ele alan bu makale, aile bağlarının güçlendirilmesinin önemini vurgulamaktadır. Aile dayanışması, bireylerin ve toplumun refahı için hayati öneme sahiptir. Güçlü aile bağları, bireylerin duygusal ve fiziksel sağlığını korur, zorluklarla başa çıkmalarını kolaylaştırır ve yaşam doyumunu artırır. Toplumsal refah, sadece ekonomik büyüme ile değil, aynı zamanda güçlü aile yapıları ve sağlıklı toplumsal ilişkilerle de yakından ilişkilidir. Aile dayanışmasının azalması, bireysel ve toplumsal düzeyde olumsuz etkilere yol açar. Bu nedenle, aile dayanışmasını güçlendirmek, devlet, sivil toplum kuruluşları, eğitim kurumları ve medya gibi tüm paydaşların ortak sorumluluğudur. Güçlü, sağlıklı ve mutlu aileler, güçlü, sağlıklı ve mutlu bir toplumun temelini oluşturur.

Anahtar Kelimeler

• Aile
• aile dayanışması
• aile içi iş birliği
• toplumsal dayanışma

Kaynakça

1. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdillâh Ahmed b. Muhammed b. Hanbel eş-Şeybânî. el- Müsned. nşr. Ebû Hâcir Muhammed Saîd Besyûnî. Beyrut: m.y., 1405/1985.
2. Arslan, K. (2021). “Sosyal Hizmet Uygulamalarında Aile Dayanıklılığına Etki Eden Faktörler.” Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 23(2), 365-374.
3. Balyemez, S. (2020). “Sosyal Medyanın Ailenin Sosyalleşme İşlevine Etkisi: Ankara Örneği Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi Kütahya.
4. Balta, Y. (2022). “İslam Hukukunda Nafaka Sorumluluğunun Sosyal Refaha Katkısı.” Din Sosyolojisi Araştırmaları, 2(2), 35-62.
5. Berktaş, S. (2021). “Sanayi Devrimi ile Gelen Değişim: İş Bölümü ve Yabancılaşma” Atlas Ulusal Sosyal Bilimler Dergisi, 1, 1-7.
6. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el-Hüseyin b. Ali el-. es-Sünenü’l-Kübra. Beyrut: Dârû’l- Kütûbi’l-İlmiyye, 2003.
7. Bozkurt, V. & Gülerce, H. (2024). “Krizde Aile İçi Çatışma ve Dayanışma.” Güncel Gelişmeler Işığında Sağlık Sosyolojisi, 217-232.
8. Bürüngüz, N. (2022). “Yokluktan İntihara: Türkiye’de Covid-19’un İlk Kısıtlama Döneminde Yazılı Basına Yansıyan İntiharlar.” Çalışma ve Toplum, 3(74), 1935-1958.

9. Can, İ. (2019). “II. Ailenin Tarihsel Gelişimi: Dünü, Bugünü ve Yarını.” Çizgi Kitabevi,65- 89.
10. Çakırca, S. (2015). “Kardeşler Arasında Nafaka Yükümlülüğü.” Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 64, 65-102.
11. Canatan, A. (2008). “Toplumsal Değerler ve Yaşlılar.” Yaşlı Sorunları Araştırma Dergisi, 1(1), 62-71.
12. Coşkun, S. (2021). “Esnekleşen Çalışma İlişkilerinin Kuşaklararası Dayanışma Sürecine Etkisi.” Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara.
13. Çeçen, A.F., & Çokluk, N., & Bostancı, M., & Atmaca, S. (2023). “Aile Kurumuna Dijital Bir Yaklaşım: Dijital Aile Sözleşmesi.” Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 22(1), 66-84.
14. Çelik, A. “Yetişkin Çocukların Ana ve Babalarına Destekliği.” www.tazminathukuku.com/
15. Dilber, F. (2019). “Aile İçi İletişimde Sosyal Medya: Karamanoğlu Mehmet Bey Üniversitesi Öğrencileri Üzerine Bir Araştırma.” Adıyaman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi (33), 334-381.
16. Dikeçligil, F. B., & Sadıkoğlu, Z. Z. (2023). “Beğlü Dikeçligil ile Türkiye’de Aileye Dair.” Istanbul University Journal of Sociology, 43, 11-26.
17. Duman, M. Z. (2012). “Aile Kurumu Üzerine Tarihsel Bir Okuma Girişimi ve Muhafazakâr İdeolojinin Aileye Bakışı.” İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 1(4), 19-51.
18. Dölek, Â. (2010). “Hadisler Işığında Akrabalarla İletişim Kurmak ve Sosyal Yardımlaşmada Akrabalık Hakkı.” Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 14(2), 33-56.
19. Ebû Dâvûd, Suleymân b. el-Eşʿas̱ es-Sicistânî. Sunenu Ebî Dâvûd. thk. Şuʿayb el-ʾArnaʾûṭ. 7 Cilt. b.y.: Dâru’r-Risâleti’l-ʿÂlemiyye, 2009.
20. Erbay, C. (2006). “Nafaka” maddesi TDV İslam Ansiklopedisi. TDV Yayınları 32, 282-285.
21. Erdoğmuş, Z. (1987), “Çağdaş Sosyoloji Teorilerine Genel Bir Bakış.” Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 1: 139-149.
22. Erol, A. (2016). “Dünya Aile Zirveleri.” (World Famıly Summıts) Cilt: 1 Sayı:1, 75- 82.
23. Erol, A. & Gökalp, F. (2022) “İslâm Aile Hukukunda Kadının Evliliğini Sona Erdirme Hakkı.” Kalemname, 7/13, 11-32.
24. Esen, H. (2020). “İslam Hukukunda Aile.” İlahiyat Akademi, 19-56.
25. Görgün Baran, A. (2004). “Türkiye’de Aile İçi İletişim ve İlişkiler Üzerine Bir Model Denemesi.” Hacettepe Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları (HÜTAD) (1), 31-42.
26. Güngör, E. (1997). “İslam’ın Bu Günkü Meseleleri.” Ötüken Neşriyat, İstanbul.
27. Güneş, A. (2014). “Sosyolojik Olarak Din ve Toplum İlişkileri.” Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 24(1), 153-164.
28. Gündoğan, A. O. (1999). “Yalnızlık ve Dayanışma.” Felsefe Dünyası, 2(30), 113-121.
29. Ḥâkim, Ebû ʿAbdullâh Muḥammed b. ʿAbdullâh en-Nîsâbûrî el-. el-Mustedrek âle’s- Ṣaḥiḥayn. thk. Muṣṭafâ ʿAbdulḳâdir ʿAṭâ. 4 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-ʿİlmiyye, 1411/1990.
30. Hatipler, M. (2023). “Modernizmden Postmodernizme Aile.” Sosyal, Beşerî ve İdari Bilimler Dergisi, 6(4), 574–590.
31. Hazer, Ö. (2011). “Ergenlerin Büyük Ebeveynlerinden Beklentilerini Etkileyen Faktörlerin İncelenmesi.” Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 29,1.
32. Hazer, O. & Öztürk, S. (2017). “Ailelerde Nesiller Arası Normatif Dayanışma: Gençlik Üzerine Bir Araştırma.” Gençlik Araştırmaları Dergisi, 5(11), 37-62.
33. Kavut, S. (2018). Goffman’ın Benlik Sunumu Kuramı Bağlamında Sosyal Medyada Kimlik İnşası: Instagram Üzerine Bir Araştırma. NOSYON: Uluslararası Toplum ve Kültür Çalışmaları Dergisi (1), 1-12.
34. Karslı, E. (2019). “Modernleşme Sürecinde Çözülen Aile Yapısı ve Kadının Yeniden İnşası.”Uluslararası Hukuk ve Sosyal Bilim Araştırmaları Dergisi, 1(1), 1-14.
35. Keskin, S.& Elitaş, T. (2016). “Küreselleşme Sürecinde Değişen Geleneksel Türk Aile Yapısının Televizyon Dizilerindeki Temsili” Keskin Tarih Okulu Dergisi (TOD), 543-578.
36. Kır, İ. (2011). “Toplumsal Bir Kurum Olarak Ailenin İşlevleri.” Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 10(36), 381-404.
37. Korkmaz, H. (2022). “Modern Dönemde Geleneksel Kültür Kodlarının/Ataerkil Yapının Aile Hayatına Yansıması.” Antakiyat, 5(1), 54-71.
38. Mertek, S. & Çengel, E. (2017). “Siyasal Düzenin ve Toplumsal Refahın Düşünürlerin Ahlak Anlayışları Üzerine Etkisi: Kınalızade Ali Efendi ve Nıccolo Machıavellı Üzerinden Karşılaştırmalı Bir İnceleme.” Balkan Sosyal Bilimler Dergisi, 204-211.
39. Möngü, B. (2014). “Postmodernizm ve Postmodern Kimlik Anlayışı.” Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 17(2).
40. Mustafaoğlu, R. & Yasacı, Z. (2018). “Dijital Oyun Oynamanın Çocukların Ruhsal ve Fiziksel Sağlığı Üzerine Olumsuz Etkileri.” Bağımlılık Dergisi. 51-58.
41. Maşalı, M. (2023). “Taha Abdurrahman’ın Zaviyesinden Postmodern Aile ve Ahlaki Değerlerde Tersine Dönme.” Süleyman Demirel Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (50), 137-157. Selman, A. (2018). “Aile-Din İlişkisi ve Aile İçi Roller.” Akademia Doğa ve İnsan Bilimleri Dergisi, 4(1), 13-20. Sjoberg, G. (2002). “Sanayi Öncesi Kenti. 20. Yüzyıl Kenti,” İmge Yayınevi, Ankara, 37-54. Süleymanlı, E., & Kalkandeler, N. (2021) “Türkiye Dijitalleşme ve Yalnızlık Araştırması Sonuçları.” Dijitalleşme, 73-89 III. Uluslararası Yalnızlık Sempozyumu Kitabı.
42. Şahin, M. (2007). “Sanayi Toplumundan Sanayi Sonrası Topluma Farklılaşan Gençlik Hallerinin Sosyolojik Görünümü.” Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, 2(2),157-177.
43. Öz, N. (2019). “Modern-Seküler Süreçte Ailenin Çözülmesi.” Kilis 7 Aralık Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 6 (11), 795-835.
44. Özdemir, A. (2024). “İslâm’da Ailenin Sosyal Korumasında Vakıfların Rolü.” KAİDE Dergisi ASBÜ Uluslararası Aile Araştırmaları Dergisi, 2(1), 87-119.
45. Hazer, O., & Öztürk, S. (2017). “Ailelerde Nesiller Arası Normatif Dayanışma: Gençlik Üzerine Bir Araştırma.” Gençlik Araştırmaları Dergisi, 5(11), 37-62.
46. Özmete, E. (2017). “Türkiye’de Kuşaklararası Dayanışmanın Değerlendirilmesi Projesi: Bilgi Notu.” Ankara Üniversitesi Basımevi, Ankara.
47. Özyürek, A. & Aydın, A. (2021). “Kırsalda ve Kentte Yaşayan Kadınların Aile Değerlerinin Karşılaştırılması.” Değerler Eğitimi Dergisi, 19 (41), 313-349.
48. Tarhan, N. (2011), “Son Sığınak Aile.” Nesil Yayınları, İstanbul.
49. Tezcan, M. (1985), “Eğitim Sosyolojisi.” 4.baskı. Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi.
50. Tosun, E. (2007) “Küreselleşme Sürecinde Kentlerde Mekânsal, Sosyal ve Kültürel Değişim”: Bursa Örneği Doktora Tezi, 1-302.
51. Topçu, N. (2006), Sosyoloji, Dergâh Yayınları, İstanbul.
52. Turğut, F. (2017). “Tarihsel Süreçte Aile Kurumunun Dönüşümü ve Geleceğine Yönelik Çıkarımlar.” Medeniyet ve Toplum Dergisi, 1(1), 93-117.
53. Varışlı, B., Kurdoğlu, İ., & Ergin, S. (2024). “Değişen Toplumda Dünya Aileleri: Aile Örüntüleri ve Hastalıkta, Sağlıkta Evlilikler.” Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 24(62), 129-155.
54. Yıldırım, İ. (2021). “Neoliberal Küreselleşme ve Ailenin Dönüşümü.” Siirt Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9 (1), 98-120.