Leishmaniasisin Tedavisinde Antimon Bileşiklerinin Kullanımı

Öz

Anahtar Kelimeler

• -

Leishmaniasisin Tedavisinde Antimon Bileşiklerinin Kullanımı

Öz

Kronik ve genellikle ölümcül seyreden leishmaniasis, insan, köpek ve rodentlerin protozoal bir hastalığıdır. Leishmania cinsi protozoonlar memeli konakta hücre içinde yaşayan parazitler olup, insanlarda iç organları visseral (VL) veya deriyi tutabilen kutanous (KL) çok farklı klinik semptomlarla seyreden farklı klinik tablolara neden olabilmektedirler. Leishmaniasis, Afrika’dan Orta ve Güney Amerika’ya, Doğu ve Güney Avrupa’dan Asya’ya kadar yayılan geniş bir coğrafyayı etkilemektedir. Dünya Sağlık Teşkilatının (WHO) en önemli altı enfeksiyon hastalığından birisi olarak kabul edilmektedir. Ülkemizde sık görülmeyen bu hastalık hakkında daha çok olgu bildirimleri yapılmaktadır. Ülkemizde VL olguları, bölgelerin iklim durumuyla yakından ilişkili olarak genellikle Akdeniz, Ege ve İç Anadolu bölgelerinden bildirilmiştir. Bu derlemede Leishmaniasis tedavisinde birinci derecede etkili olduğu belirtilen antimon bileşiklerinin mekanizması hakkında bilgi verilmesi amaçlanmıştır. Enfekte olan bölgede, Antimon (V) bileşenlerinin Leishmaniaya giriş yolu ve etki mekanizması iyi açıklanamamıştır. Leishmania tedavisinde oral yoldan Miltefosin alımı, antimona cevap vermeyen hastalarda kullanılabilir. Ülkemizde de halen önemini korumakta olan Leishmaniasisin tedavisinde antimon bileşiklerinden yararlanılmasının ayrıca yanıt alınamayan vakalarda Miltefosin gibi preparatların kullanım alanına hızla sokulmasının tedavide başarı oranını arttıracağı görüşündeyiz

Anahtar Kelimeler

• Leishmania, Morfoloji, Tedavi, Antimon bileşikleri

Kaynakça

1. Alonso MG, Blanco A, Reina D, Serrano FJ, Alonso C, Nieto JG (1996). Immunopathology of the uveitis in canine leishmaniasis. P Immunology, 18, 617-623.
2. Anonim(a)http://ansiklopedi.turkcebilgi.com/Enzyme.Linked_Immu nosorbent_Assay. Erişim tarihi: 04.09.2009
3. Anonim (b) Antiamibik ilaçlar Diğer Antiprotozoal İlaçlar, 2006 web erişim: HastaliklarinBiyolojikTemeleriII/Farmakoloji/antiprotozoalilacla r.ppt. Erişim Tarihi: 04.09.2009
4. Anonim (c)http://www.abveteriner.org/dosyalar/Leishmaniasis.pdf Erişim Tarihi: 04.09.2009
5. Anonim (d)http://www.gata.edu.tr/dahilibilimler/ichastaliklari/files /kitaplar/123.pdf. Erişim Tarihi: 04.09.2009
6. Anonim (e) Mikrobiyoloji laboratuvarında bir yıllık süreçte ifat ile çalışılan otoantikorların değerlendirilmesi, 2005 web erişim: http://www.iah.gov.tr/dergi/2005%204/177-180.pdf. tarihi: 04.09.2009 Erişim
7. Anonim (f) T.C Sağlık Bakanlığı, 2009 Web erişim: www.saglik.gov.tr.
8. Ashutosh Sander S, Goyal N (2007). Molecular mechanisms of antimony resistance in Leishmania. J Med Microbiol, 56, 143-153.

9. Balcıoğlu İC, Ertabaklar H, Paşa S, Özbel Y, Özensoy Toz S (2009). Antalya ili ve ilçelerindeki dört köpek barınağında leishmaniasis seroprevalansının araştırılması. Turk Parazitol Derg, 33 (1), 4-7.
10. Baneth G, Shaw SE (2002). Chemotherapy of canine leishmaniosis. Vet Parasitol, 106, 315-324.
11. Bhattacharya SK, Sur D, Karbwang, J (2005). Childhood visceral leishmaniasis. Indian J Med Res, 123, 353-356.
12. Davidson RN (1999). Visceral leishmaniasis in clinical practice. J Infect Disease, 39, 112-116.
13. Davidson RN (1998). Practical guide to the treatment of leishmaniasis.Drugs, 56,1009-1018.
14. De Luna R, Vuottob ML, Ielpo MTL, et al. (1999). Early suppression of lymphoproliferative response in dogs with natural infection by Leishmania infantum. Vet Immunol and Immunopathol, 70, 95-103.
15. Fisa R, Riera J, Gallego M, Manubens J, Portus M (2001). Nested PCR for diagnosis of canine leishmaniosis in peripheral blood, lymph node and bone marrow aspirates. Vet Par, 99, 105-111.
16. Gönül R, Arun SS, Dodurka T, Handemir E (2002). Bir köpekte leishmania infantum olgusu. Turk J Vet Anim Sci, 26, 689-694,
17. Hepburn NC (2003). Cutaneous leishmaniasis: an overview. J Postgrad Med, 49 (1), 50-54.
18. İça A (2004). Köpeklerde leishmaniois. Erciyes Üniv Vet Fak Derg, 1(2), 119-124.
19. Kukal S, Poyrazoğlu G, Arslan FN, Erensoy A, Akarsu S (2007). Bir çocukta VL olgusu. Fırat Üniv Fırat Tıp Dergisi, 12 (3), 237-238.
20. Markell EK, John DT, Krotoski WA (1999). Markell and Voge's Medical Parasitology. 8th ed. Philadelphia: WB Saunders.
21. Maroli M, Pennisi MG, Muccio TD, Khoury C, Gradoni L, Gramiccia M (2007). Infection of sandflies by a cat naturally infected with leishmania infantum. Vet Par, 145, 357-360.
22. Murray HW, Berman JD, Davies CR, Saravia NG (2005). Advances in leishmaniasis. Lancet, 366, 1561-1577.
23. Ok ÜZ, Balcıoğlu İC, Taylan Özkan A, Özensoy S, Özbel Y (2002). Leishmaniasis in Turkey. Acta Tropica, 84, 43-/48.
24. Ozbel Y, Oskam L, Ozensoy S, et al. (2000). A survey on canine leishmaniasis in western Turkey by parasite, DNA and antibody detection assays. Acta Tropica, 74, 1-6.
25. Ozensoy S, Ozbel Y, Turgay N et al. (1998). Serodiagnosis and epidemiology of visceral leishmaniasis in Turkey. Am J Trop Med Hyg, 59, 363-369.
26. Pasa S, Ozensoy Toz S, Voyvoda H, Ozbel Y (2005). Clinical and serological follow-up in dogs with visceral leishmaniosis treated with allopurinol and sodium stibogluconate. Vet Parasitol, 128 (3- 4), 243-249.
27. Poli A, Sozzi S, Guidi G, Bandinelli P, Mancianti F (1997). Comparison of aminosidine (paromomycin) and sodium stibogluconate for treatment of canine leishmaniasis. Vet Parasitol, 71, 263-271.
28. Singh RK, Pandey HP, Sundar S (2006). Visceral leishmaniasis (Kala- azar): Challenges ahead. Indian J Med Res, 123, 331-334.
29. Sundar S, Chatterjee M (2006). Visceral leishmaniasis - current thrapeutic modalities Indian J Med Res, 123, 345- 352.
30. Thakur CP, Kumar A, Mitra G, Thakur S, Thakur M (2007). Pharmacoviglance thrombocytopenia caused by sodium antimony gluconate and miltefosine. Indian J Med Res, 126, 73-75. patients with severe
31. Thakur CP, Thakur S, Narayan S, Sinha A (2008). Comparison of treatment regiments of kala-azar based on culture and sensitivity amostigotes to sodium antimony gluconate. Indian J Med Res, 127, 582-588.
32. Turgay N, Bayram Delibaş S, Dirim Erdoğan D, Özbel Y (2006). Şanlıurfa’da antroponotik kutanöz leishmaniasis hastalarının hücresel immun cevabı. Türkiye Parazitol Derg, 30 (1), 7-10.
33. WHO (1993). Epidemiology, diagnosis and control of leishmaniosis in the Mediterranean area. MZCP/LEISH/ 93.3.