TRANSFORMATION OF TURKISH LANGUAGE EDUCATION IN THE DIGITAL AGE: A THEORETICAL EVALUATION THROUGH NETWORK SOCIETY AND CONNECTIVISM

Öz

This paper presents a framework of how Turkish language instruction has changed in the age of Castells’ Network Society and Siemens’ Connectivism. While digital transformation in education is a widely discussed issue, very little research has been done on the integration of online and face-to-face learning in a pedagogical setting. The paper examines how digitally networked environments shape the structure, content, and agency of language learning, further advocating a move toward inclusive, interactive, and learner-centered practices congruent with twenty-first-century skills. It suggests a theoretical model related to curriculum development and teacher education and contributes to the greater literature on digital pedagogy. This study applies a conceptual integrative review, where the method involves theoretical synthesis used to reconceptualize existing knowledge. Synthesizing Castells' macro-sociological and Siemens' micro-pedagogical perspectives within the context of Turkish language education will form the core of this study. It eventually provides a conceptual basis for a learner-oriented and ethically valid framework for reimagining Turkish language education within the premises of the digital era.

Anahtar Kelimeler

• Network Society
• Connectivism
• digital pedagogy
• Turkish language education
• productive language skills

DİJİTAL ÇAĞDA TÜRKÇE EĞİTİMİNİN DÖNÜŞÜMÜ: AĞ TOPLUMU VE BAĞLANTISALLIK KURAMLARINA DAYALI KURAMSAL BİR DEĞERLENDİRME

Öz

Bu çalışma, Castells’in Ağ Toplumu ve Siemens’in Bağlantısallık kuramları ışığında dijital çağda Türkçe eğitiminin geçirdiği dönüşümü kuramsal bir bakış açısıyla ele almaktadır. Eğitimde dijitalleşme üzerine çok sayıda araştırma bulunmasına rağmen bu iki kuramın pedagojik düzlemde bütünleştirilmesine yönelik çalışmalar sınırlıdır. Bu makale, dijital ağ ortamlarının dil öğretiminin yapısını, içeriğini ve öğrenen özerkliğini nasıl şekillendirdiğini inceleyerek, yirmi birinci yüzyıl becerileriyle uyumlu, kapsayıcı ve etkileşim temelli uygulamalara geçişi tartışmaktadır. Çalışma, müfredat geliştirme ve öğretmen eğitimi açısından kuramsal bir model önererek ilgili alan yazınına katkı sağlamaktadır. Yöntem olarak kavramsal bütünleştirici bir inceleme benimsenmiş ve kuramsal sentez yaklaşımıyla mevcut bilgiler yeniden yapılandırılmıştır. Castells’in makro-sosyolojik yaklaşımı ile Siemens’in mikro-pedagojik ilkelerini Türkçe eğitimi bağlamında birleştirmek bu araştırmanın temelini oluşturmaktadır. Sonuç olarak çalışma, dijital çağın gerekliliklerine duyarlı, öğrenen merkezli ve etik temelli bir Türkçe eğitimi anlayışına teorik bir zemin sunmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Ağ Toplumu
• Bağlantısallık
• dijital pedagoji
• Türkçe eğitimi
• üretici dil becerileri

Kaynakça

1. Aydın, G., Toğrul, D., & Çelik, A. (2022). The experiences of peer students and their teachers teaching Turkish to foreign students: An example of an eTwinning project. Sakarya University Journal of Education, 12(4), 862–885. https://doi.org/10.19126/suje.1185941
2. Ayduğ, D., & Altınpulluk, H. (2025). Are Turkish pre-service teachers worried about AI? A study on AI anxiety and digital literacy. AI & Society. Advance online publication. https://doi.org/10.1007/s00146-025-02348-0
3. Atatekin, D., İstanbullu, A., & Korkmaz, Ö. (2023). Türkçe dersinde dijital hikâye kullanımının öğrencilerin başarısına ve tutumlarına etkisi. Trakya Eğitim Dergisi, 13(2), 1298–1313. https://doi.org/10.24315/tred.1141219
4. Bai, J. Y. H., Zawacki-Richter, O., & Müskens, W. (2024). Re-examining the future prospects of AI in education in light of GDPR and ChatGPT. Turkish Online Journal of Distance Education, 25(1), 20–32. https://doi.org/10.17718/tojde.1248901
5. Baki, Y. (2019). Türkçe öğretmeni adaylarının yaratıcı yazma becerilerinin geliştirilmesinde dijital öykülerin etkisi. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 7(4), 964–995. https://doi.org/10.16916/aded.597269
6. Banaz, E., & Banaz, Y. (2023). Türkçe eğitiminde dijital oyun konusuna yönelik hazırlanmış lisansüstü çalışmaların eğilimleri. Kuram ve Uygulamada Sosyal Bilimler Dergisi, 7(2), 267–275. https://doi.org/10.48066/kusob.1396892
7. Banaz, E. (2024). 2024 Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli Ortaokul Türkçe Dersi Öğretim Programı’nın dijital okuryazarlık açısından incelenmesi. Kuram ve Uygulamada Sosyal Bilimler Dergisi, 8(1), 279–290. https://doi.org/10.48066/kusob.1483671
8. Bell, F. (2011). Connectivism: Its place in theory-informed research and innovation in technology-enabled learning. The International Review of Research in Open and Distributed Learning, 12(3), 98–118. https://doi.org/10.19173/irrodl.v12i3.902

9. Bircan, M. A., Şeref, İ., & Nacaroğlu, O. (2025). The effect of STEM themed story writing training with artificial intelligence tools on the digital literacy and 21st century skills of preservice teachers. Education and Information Technologies. https://doi.org/10.1007/s10639-025-13625-2
10. Bozkurt, A., Hamutoğlu, N. B., Liman Kaban, A., Taşçı, G., & Aykul, M. (2021). Dijital bilgi çağı: Dijital toplum, dijital dönüşüm, dijital eğitim ve dijital yeterlilikler. Açıköğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi, 7(2), 35–63. https://doi.org/10.51948/auad.911584
11. Büdün Aydın, E. (2023). Kuşakların teknoloji kullanımının mahremiyet kapsamında karşılaştırılması: Dijital melezler ve dijital yerliler. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 11(2), 1679–1702. https://doi.org/10.19145/e-gifder.1342229
12. Castells, M. (2010). The rise of the network society (2nd ed.). Wiley-Blackwell.
13. Crompton, H., Edmett, A., Ichaporia, N., & Burke, D. (2024). AI and English language teaching: Affordances and challenges. British Journal of Educational Technology, 55(5), 2503–2529. https://doi.org/10.1111/bjet.13460
14. Genç Ersoy, B., & Ersoy, M. (2021). Teknoloji destekli Türkçe öğretimi üzerine yayınlanan makalelerin içerik analizi: ULAKBİM-TR Dizin örneği. Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 7(3), 810–829. https://doi.org/10.31592/aeusbed.977274
15. Greenhow, C., & Lewin, C. (2016). Social media and education: Reconceptualizing the boundaries of formal and informal learning. Learning, Media and Technology, 41(1), 6–30. https://doi.org/10.1080/17439884.2015.1064954
16. Günay, G., & Özden, M. (2022). Dijital okuryazarlık becerisi ve ana dili eğitimi. RumeliDE Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, (27), 162–182. https://doi.org/10.29000/rumelide.1104172
17. İçen, M. (2022). The future of education utilizing artificial intelligence in Turkey. Humanities and Social Sciences Communications, 9(1), 214. https://doi.org/10.1057/s41599-022-01284-4
18. Jaakkola, E. (2020). Designing conceptual articles: Four approaches. AMS Review, 10(1–2), 18–26. https://doi.org/10.1007/s13162-020-00161-0
19. Kana, F., Geçgel, H., & Öncü, B. (2023). Türkçe öğretmeni adaylarının dijital bağımlılık düzeylerinin farklı değişkenler açısından incelenmesi. Bayburt Eğitim Fakültesi Dergisi, 18(39), 941–970. https://doi.org/10.35675/befdergi.1288205
20. Konca, A. S., Simsar, A., Alhajji, R., & Al Mansoori, A. (2025). Cross-cultural perspectives on AI adoption in teacher education: A comparative study of pre-service teachers in Turkey and the United Arab Emirates. Interactive Learning Environments. https://doi.org/10.1080/10494820.2025.2488143
21. Kop, R., & Hill, A. (2008). Connectivism: Learning theory of the future or vestige of the past? The International Review of Research in Open and Distributed Learning, 9(3), 1–13. https://doi.org/10.19173/irrodl.v9i3.523
22. Kuru, E. (2022). Digital literacy skill levels of teacher candidates. International Journal of Education and Literacy Studies, 10(4), 27–35. https://doi.org/10.7575/aiac.ijels.v.10n.4p.27
23. Maden, S., & Önal, A. (2022). Uzaktan (çevrim içi) metin işleme süreci ile ilgili Türkçe öğretmenlerinin görüşleri. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 10(2), 418–439. https://doi.org/10.16916/aded.1072324
24. Millî Eğitim Bakanlığı. (2023). Dijital eğitim vizyonu 2023. https://baklan.meb.gov.tr/meb_iys_dosyalar/2018_12/11144802_2023_EGITIM_VIZYONU.pdf
25. Millî Eğitim Bakanlığı. (2024). 2024–2028 Stratejik Plan. https://sgb.meb.gov.tr/yayinlarimiz/yayin/112 Okur, Ş. (2024). Yabancılara Türkçe öğretiminde dijital araçların kullanımı. Uluslararası Türkçe Öğretimi Araştırmaları Dergisi, 4(1), 25–44. https://doi.org/10.5281/zenodo.12095906
26. Özdemir, C. (2016). Equity in the Turkish education system: A multilevel analysis of social background influences on the mathematics performance of 15-year-old students. European Educational Research Journal, 15(2), 193–217. https://doi.org/10.1177/1474904115627159
27. Özden, M., Meydan, E., & Günay, G. (2024). Dijital okuryazarlık becerisi ölçeği: Güvenirlik ve geçerlik çalışması. Eğitimde Kuram ve Uygulama, 20(1), 38–48. https://doi.org/10.17244/eku.1359401
28. Park, Y., & Doo, M. Y. (2024). Role of AI in blended learning: A systematic literature review. The International Review of Research in Open and Distributed Learning, 25(1), 164–196. https://doi.org/10.19173/irrodl.v25i1.7566
29. Prensky, M. (2001). Digital natives, digital immigrants. On the Horizon, 9(5), 1–6. https://doi.org/10.1108/10748120110424816
30. Picasso, F., Atenas, J., Havemann, L., & Serbati, A. (2024). Advancing critical data and AI literacies through authentic and real-world assessment design using a data justice approach. Open Praxis, 16(3), 291–310. https://doi.org/10.55982/openpraxis.16.3.667
31. Sarıkaya, B. (2024). Türkçe öğretmenlerinin dijital okuryazarlık düzeylerinin belirlenmesi. Van Yüzüncü Yıl University Journal of Education, 21(1), 212–229. https://doi.org/10.33711/yyuefd.1415874
32. Siemens, G. (2005). Connectivism: A learning theory for the digital age. International Journal of Instructional Technology and Distance Learning, 2(1). http://www.itdl.org/Journal/Jan_05/article01.htm
33. Şeref, İ. (2024). Türkçe eğitiminde dijital hikâyelerin kullanımı: Bir meta-analiz çalışması. Cumhuriyet International Journal of Education, 13(2), 355–372. https://doi.org/10.30703/cije.1450900
34. Topçu, F. K. (2021). Türkçe eğitimi alanında yapılmış dijital öğrenme tezlerinin incelenmesi. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 9(4), 1338–1359. https://doi.org/10.16916/aded.982783
35. Torraco, R. J. (2016). Writing integrative literature reviews: Using the past and present to explore the future. Human Resource Development Review, 15(4), 404–428. https://doi.org/10.1177/1534484316671606
36. Toygar, Y. S., & Şengül, K. (2024). Ortaokul öğrencilerine deyim öğretiminde dijital öykü kullanımının başarıya ve kalıcılığa etkisi. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 12(4), 710–727. https://doi.org/10.16916/aded.1453741
37. Trust, T., Krutka, D. G., & Carpenter, J. P. (2016). "Together we are better": Professional learning networks for teachers. Computers & Education, 102, 15–34. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2016.06.007
38. Türkben, T., & Satılmış, S. (2022). Öğretmen adaylarının akademik okuryazarlık, dijital okuryazarlık ve eleştirel okuryazarlık becerilerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Türkiye Eğitim Dergisi, 7(2), 345–364. https://doi.org/10.54979/turkegitimdergisi.1159184
39. van den Berg, G. (2024). Generative AI and educators: Partnering in using open digital content for transforming education. Open Praxis, 16(2), 130–141. https://doi.org/10.55982/openpraxis.16.2.640 Yaşar, M. S., & Arı, G. (2023). Pre-service Turkish language teachers’ multimodal literacy levels and their attitudes towards information technologies. Sakarya University Journal of Education, 13(5), 916–932. https://doi.org/10.19126/suje.1382316
40. Zhao, Y., & Watterston, J. (2021). The changes we need: Education post COVID-19. Journal of Educational Change, 22(1), 3–12. https://doi.org/10.1007/s10833-021-09417-3