Türkiye’de Yurttaş- Devlet İletişimi Açısından E-Devlet Uygulamaları BİMER Örnek Olayı
Öz
Devletin temel amaçlarından olan etkin bir yönetimin sağlanması, modern koşullarda giderek
karmaşık bir hal almıştır. Bu yeni ortamda politik elitler hem küresel kurum ve örgütlerden gelen
dönüşüm taleplerine karşılık vermek, hem de yurttaşların değişen demokratik isteklerini dikkate
alarak etkin yönetimi gerçekleştirmek durumundadır. Bu çerçevede yöneticiler başta yeni iletişim
teknolojileri olmak üzere pek çok yoldan yararlanmak mecburiyetindedir. Son yıllarda küresel
olarak yaygınlaşan ve yurttaş ile devlet arasındaki iletişimin önemli bir örneği olan e-devlet
uygulamaları da böyle bir çabanın sonucu olarak görülebilir. E-devlet uygulamalarının gelişimi
ile hesap verilebilirlik, şeffaflık, yurttaş katılımı gibi demokrasinin önemli ilkelerinin geliştirileceği
ve yurttaş-devlet ilişkilerinin daha demokratik bir zemine doğru kayacağı kabul edilmiştir. Ancak
e-devletin beklenen bu gelişmeyi sağlamasında, devlet ve toplumların demokrasiyle var olan
ilişkilerinin belirleyici olacağı da bir gerçektir. Böyle bir çerçevede, bu çalışmada, e-devlet
uygulamasının özgül bir örneği olan BİMER’e dair bir örnek olay incelemesi yoluyla, Türkiye’de
demokrasinin var olan görünümüne e-devlet uygulamalarının yaptığı katkıların incelenmesi
amaçlanmıştır. Böyle bir çalışmanın yapılmasındaki temel gereklilik ise e-devlet uygulamalarına
odaklanan çalışmaların, e-devlet ve demokrasi arasında sınırlı bir ilgi kurmaları olmuştur. Bu
sebeple çalışmada bir e-devlet uygulaması olan BİMER örnek olay olarak ele alınmış ve www.
bimer.gov.tr adresindeki görsel ve yazılı metin üzerinden nitel bir analiz gerçekleştirilmiştir. Netice
olarak, Türkiye’de var olan yurttaşların hakları ve demokrasiye dair dar bakışın, bu uygulamanın
hem gelişim hem de uygulamasında etkili olduğu sonucuna varılmıştır.
Anahtar Kelimeler
E-devlet,etkililik,katılım,Başbakanlık İletişim Merkezi (BİMER),Türkiye ve bilgi edinme hakkı
References
- Akcagündüz, Emre (2013). “Türkiye’de E-devlet Sistemine Farklı Bir Bakış: e-Devlet ve Tasarruf İlişkisi”. Doğuş Üniversitesi Dergisi. 14(2) : 127-140
- Asrak Hasdemir, Tuğba (2011). “Bilgi, Yeni İletişim Teknolojileri ve Türkiye: Bir Olanağın Sınanması Bağlamında Bilgi Edinme Hakkı Uygulamaları ”. Kamu Yönetimi ve Teknoloji. Onur Ender Aslan, Burak Tangör, Nuran Savaşkan Akdoğan, Hande Mimaroğlu Özgen, Asu Altunoğlu (der.) içinde . Ankara: TODAİE.
- Asrak Hasdemir, Tuğba (2014). “Türkiye’de Kamusal İletişim ve Bilgi Edinme: 10 Yılın Ardından Panoramik Bir İnceleme”. Amme İdaresi Dergisi. 47 (3): 111-144.
- Aygül, Cenk (1998), “Neo Liberalizmin Başarısızlığı ve Yönetişim”. Toplum ve Bilim. 76 (1):231-256.
- Bennett, W. Lance- Manheim, Jarol B. (2004). “The Big Spin: Strategic Communication and the Transformation of Pluralistic Democracy”. Mediated Politics. W. Lance Bennett ve Robert M. Entman (der.) içinde . Cambridge: Cambridge University Press.
- Bobbio, Norberto (1987). The Future of Democracy: A Defence of The Rules of the Games. Great Britain: University of Minnesota Press.
- Çukurçayır, M. Akif ve Çelebi, Esra (2009). “Bilgi Toplumu ve E-Devletleşme Sürecinde Türkiye”. ZKÜ Sosyal Bilimler Dergisi. 5 (9): 9-82.
- Çulha Zabcı, Filiz (2002). “Dünya Bankası’nın Küresel Pazar İçin Yeni Stratejisi: Yönetişim”. SBF Dergisi. 57 (3): 153-179.
- Dalton, Russeel J.- Wattenberg, Martin P. (2000). “Unthinkable Democracy: Political Change in Advanced Industrial Deomcracies”, Parties Without Partisans. Russell J. Dalton, Martin P. Wattenberg (der.) içinde. New York: Oxford University Press.
- Dalton, Russell J.. (2011). “Left-Right Orientations, Context and Voting Choices”. Citizens, Context and Choice. Russell J. Dalton ve Christopher J. Anderson (der) içinde. Oxford: Oxford University Press.