Research Article

Üniversite Yönetimi ve Öğrenci İletişiminde Sosyal Medya Kullanımı: Fenomen Rektörler

Number: 32 December 31, 2019
Murat Ertan Doğan , Gaye Topa Çiftçi *
EN TR

Üniversite Yönetimi ve Öğrenci İletişiminde Sosyal Medya Kullanımı: Fenomen Rektörler

Öz

2000’li yıllarda, dijital iletişimin ortaya çıkardığı paradigma değişikliğini fark ederek sosyal medya kullanımının avantajlarını ve önemini kavrayan yükseköğretim yöneticileri sosyal medyayı bir iletişim kanalı olarak kullanmaya başlamışlardır.

Türkiye’de rektörler, genelde, sosyal medya platformlarından iletişim kurmaya en uygun ortamlardan biri olan ve mobil teknolojilerden de erişim sağlanabildiği için, kolaylığına ek olarak yaygın bir şekilde kullanılan Twitter yoluyla iletişimi tercih etmektedir. Rektörlerin iç ve dış paydaşlarla iletişim ve etkileşim kurmak için Twitter’ı kullanmaları, sık sık gerek ulusal gerekse yerel basında kendine yer bularak, bu kanalı tercih eden rektörlerin fenomen haline gelmesine neden olmuştur.

Bu araştırmanın amacı, öğrencilerle sosyal medya kanalıyla iletişim kurarak fenomen haline gelen rektörlerin Twitter kullanım özelliklerini incelemektir. Araştırmanın örneklemi amaçlı örneklem yöntemi ile seçilmiştir. Araştırma nitel olarak desenlenmiş bir durum çalışmasıdır. Veriler doküman incelemesi yöntemi ile toplanarak, betimsel analiz yöntemiyle incelenmiştir.

Bulgular tweet türleri, iletişimin interaktifliği, tweetlerin içerikleri, kullanılan dil, öğrenci istek ve beklentilerine ne ölçüde cevap verdiği başlıkları altında incelenmiştir.

Araştırmadan elde edilen bulgulara göre, rektörlerin Twitter’ı bir iletişim aracı olarak kullanmalarının tanınırlıklarına etki etmekle birlikte, bağlı bulundukları üniversitelerin marka değerini yükseltmede etkili olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca istek, sorun ve şikayetlerine cevap alabilen öğrencilerin eğitim motivasyonlarının olumlu yönde etkilendiği ve üniversiteye yönelik kurumsal aidiyet duygularının arttığı gözlemlenmiştir.

Anahtar Kelimeler

Dijital iletişim,Yeni medya,Sosyal Medya,Twitter,Yükseköğretim Yönetimi

References

  1. Agostino, D. ve Arnaboldi, M. (2016). Social media implementation in higher education institutions between mimicry and professionalism. XXVII RSA AiIG 2016, Bergamo (Italy). https://core.ac.uk/download/pdf/83102295.pdf
  2. Barhorst, J. B., McLean, G., Brooks, J., ve Wilson, A. (2019). Everyday micro-influencers and their impact on corporate brand reputation. 21st ICIG Symposium, 2019-06-04 - 2019-06-06, Durham Business School.
  3. Barnes, N. G., ve Lescault, A. M. (2013). College presidents out-blog and out-tweet corporate CEO’s. UMass Center for Marketing Research. http://www.umassd.edu/cmr/socialmediaresearch/collegepresidentsoutblog/
  4. Blumberg, H. ve Hare, P. A. (1999). Sociometry Applied to Organizational Analysis: A Review. Action  Methods, 52(1): s.65-97.
  5. Breakenridge, D. (2008). PR 2.0: New Media, New Tools, New Audiences. New Jersey: FT Press.
  6. Cantoni, L. ve Tardini, L. (2008). The Problem of Communication. P. C.
  7. Doğru, Y.B. ve Doğru, S. (2015). Bir Halkla İlişkiler Aracı Olarak Twitter: Rektörlerin Twitter Kullanım Analizi. 1. Ulusal Toplumsal ve Kurumsal Çatışmalar Çözümler Kongresi, Düzce Üniversitesi.18 Ocak 2018 tarihinde http://akademikpersonel.kocaeli.edu.tr/yusuf.dogru/bildiri/yusuf.dogru13.10.2015_16.41.11bildiri.pdf adresinden edinilmiştir.
  8. Eysenbach, G. ve Till, J.E. (2001). Ethical issues in qualitative research on internet communities. British Medical Journal, 323(2): s. 1103–1105.
  9. Finin, T., Ding L., Zhou, L. J. ve Anupam, L. (2005). Social Networking on the semantic Web. The Learning Organization, 12(5): s.418-435.
  10. Hearn, A. ve Schoenhoff, S. (2016). From celebrity to influencer: tracing the diffusion of celebrity value across the data stream. P. David Marshall ve S. Redmond, (Ed.) A companion to celebrity. Chichester: John Wiley & Sons. s.194–212.
APA
Doğan, M. E., & Topa Çiftçi, G. (2019). Üniversite Yönetimi ve Öğrenci İletişiminde Sosyal Medya Kullanımı: Fenomen Rektörler. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 32, 269-297. https://doi.org/10.31123/akil.534613