Bir Tüketim Trendi Olarak Medyalararası Öyküleme ve Medyalarötesi Yeniden Üretim

Number: 20 December 1, 2013
Ece Ünür
EN TR

Bir Tüketim Trendi Olarak Medyalararası Öyküleme ve Medyalarötesi Yeniden Üretim

Öz

Göstergesel veya dilsel bir metnin birden fazla yan anlamı bulunmaktadır. Bireyin içinde bulunduğu kültürel, tarihsel ve psikolojik birçok unsur anlamı belirlemede etkin rol oynamakta; dolayısıyla anlam öznellik içermektedir. Alımlama sürecinde, medyada yer alan tek bir metinden birden fazla anlam çıkarılabileceği gibi, metnin farklı mecralarda yorumlanması da anlamın farklı algılanmasına etki etmektedir. Küreselleşme sürecinde hedef kitlelerini genişletmek isteyen üreticiler, anlamların göstergebilimsel yöntemlerle yeniden inşasından yararlanmakta ve tek bir metnin farklı mecralarda yeniden üretimi yoluyla farklı hedef kitlelere ulaşabilmektedirler. Bir metnin, ilk oluşumundan başka bir mecrada yeniden ele alınması anlamına gelen medyalararası öyküleme ve aynı metnin medya bağlamından çıkartılıp kültür endüstrisi kapsamında meta haline gelmesini ifade eden medyalarötesi yeniden üretim; hedef kitlelerin genişletilmesi bağlamında kapitalist sistemde uygulanan yöntemler olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu makalede medyalararası öykülemenin ve medyalarötesi yeniden üretimin nasıl ve ne şartlarda gerçekleştirildiği, küresel çapta ve Türkiye’de başarıya ulaşmış örnekler arasından rastgele seçilerek ele alınacaktır

Anahtar Kelimeler

Göstergebilim, Kültür Endüstrisi, Tüketim Kültürü, Medyalararası Öyküleme, Medyalarötesi Yeniden Üretim.

References

  1. Adorno, W. Theodor, (2009). Kültür Endüstrisi: Kültür Yönetimi. Çev., Nihat Ülner, Mustafa Tüzel ve Elçin Gen. 5. Basım, İstanbul: İletişim.
  2. Aydoğan, Filiz, (2004). Düşlerimizi Artık Televizyon Kuruyor: Medya ve Popüler Kültür Üzerine Yazılar. İstanbul: MediaCat.
  3. Baudrillard, Jean, (2008). Tüketim Toplumu. Çev., Elçin Gen. 3. Basım. İstanbul: Ayrıntı.
  4. Büker, Seçil, (2009). Sinemada Anlam Yaratma. İstanbul: Hayalbaz Kitap.
  5. “Cingöz Recai”. Vikipedi. http://tr.wikipedia.org/wiki/Cing%C3%B6z_Recai Çoban, Barış (2011), “Kültürün Kitsch’leşme Dinamiği Olarak Televizyon”. Aslı Kotaman, Ahu Samav Uğursoy ve Artun Avcı (derl.), Dizim Başladı! Kapat, Sonra Anlatırım: Televizyon Hikaye Anlatıcılığı içinde. İstanbul: H2O.
  6. Çöklü, Yonca Ece, (2009). Halkla İlişkilerde Medya Yönetimi: Yeni İletişim Teknolojileriyle. 2. Basım, İstanbul: Referans.
  7. Dervişcemaloğlu, Bahar, (2012), “Göstergebilim”, Ege Edebiyat, Ocak, 03, 2012, http://www.ege-edebiyat.org/ docs/493.pdf.
  8. Eco, Umberto, (1976). A Theory of Semiotics. Bloomington: Indiana University.
  9. Foucault, Michel, (2007). İktidarın Gözü. Çev., Işık Ergüden. 2. Baskı, İstanbul: Ayrıntı.
  10. Geçer, Ekber, (2013). Medya ve Popüler Kültür: Diziler, Televizyon ve Toplum. İstanbul: Metamorfoz.
APA
Ünür, E. (2013). Bir Tüketim Trendi Olarak Medyalararası Öyküleme ve Medyalarötesi Yeniden Üretim. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 20, 43-52. https://izlik.org/JA46PM47ZN