This study aims to examine the official and unofficial naming of mosques and masjids located in the historical Ankara region, which date back to the pre-Republican era and still exist today, within an urban onomastic framework. The naming processes are analyzed in relation to social affiliations, the geographical and architectural features of the buildings, the names and epithets of the mosque founders, and the reflections of these names in collective memory. Based on archival documents, maps, cadastral records, and oral history sources, the study reveals that mosques and masjids are not merely places of worship, but also urban onomastic documents that reflect the historical and socio-cultural fabric of the city. In this context, the research explores the connections between urban identity, collective memory, and spatial belonging through the evolving and forgotten forms of mosque names over time. Ultimately, the study underscores the significance of mosque and masjid names in interpreting the historical topography of the Old Ankara region and highlights the explanatory power of urban onomastics in urban historical research. Moreover, the study examines the relationship between urban identity, collective memory, and spatial belonging through mosque names that have changed or been forgotten over time. It investigates how naming practices in different historical periods parallel transformations in the social structure. By analyzing the differences between the official names recorded in archival documents and the informal names used by the local population, the research reveals the multilayered nature of naming processes.
Bu çalışma, Cumhuriyet öncesi döneme tarihlenen ve günümüzde varlığını sürdüren Eski Ankara Bölgesi’ndeki cami ve mescitlerin resmî ve gayriresmî adlandırmalarını urbonimik çerçevede incelemeyi amaçlamaktadır. Adlandırma süreçleri; toplumsal aidiyet bağlamı, yapıların coğrafi ve mimari özellikleri, cami kurucularının adları ve lakapları, yapı adının toplumsal bellekteki izdüşümlerine dayanarak ele alınmıştır. Arşiv belgeleri, haritalar, tapu kadastro belgeleri ve sözlü tarih kaynaklarına dayanarak yapılan incelemelerde cami ve mescitlerin yalnızca ibadet yapılan bir mekân olarak değil, aynı zamanda kentin tarihî ve sosyo-kültürel yapısını yansıtan urbonimik bir belge niteliğinde olduğu görülmüştür. Bu bağlamda cami adlarının zamanla değişen ve unutulan biçimleri üzerinden kentsel kimlik, toplumsal hafıza ve mekânsal aidiyet ilişkileri sorgulanmıştır. Bu bağlamda araştırma Eski Ankara Bölgesi’nin tarihsel topografyasının çözümlenmesinde cami ve mescit adlarının önemini ve urbonimin kent tarihi araştırmalarındaki açıklayıcı gücünü vurgulamaktadır. Ayrıca, zaman içinde değişime uğrayan ya da unutulan cami adları üzerinden kentsel kimlik, toplumsal hafıza ve mekânsal aidiyet arasındaki ilişkiler sorgulanmıştır. Farklı dönemlerdeki isimlendirme pratiklerinin, toplumsal yapının dönüşümüyle nasıl paralellik gösterdiği araştırılmış; yapıların resmî kayıtlardaki adları ile halk arasında kullanılan gayriresmî adlar arasındaki farklar incelenerek adlandırma süreçlerinin çok katmanlı yapısı ortaya konmuştur.
| Primary Language | Turkish |
|---|---|
| Subjects | New Turkish Language (Turkish of Old Anatolia, Ottoman, Turkiye) |
| Journal Section | Research Article |
| Authors | |
| Submission Date | July 23, 2025 |
| Acceptance Date | October 17, 2025 |
| Publication Date | March 24, 2026 |
| DOI | https://doi.org/10.31126/akrajournal.1748959 |
| IZ | https://izlik.org/JA92SK89ZC |
| Published in Issue | Year 2026 Volume: 14 Issue: 38 |