YENİ DİNİ HAREKETLERİN KLASİK DİNLERDEN FARKI: POST-MODERN PAGANİZM GELENEKSEL DİNDARLIĞA KARŞI
Abstract
Bu makale yeni dini hareketlerin (YDH) temel argümanlarının aslında klasik dinlerin ‘eski’ terim ve kurumlarını “yenilemek” yani ayrışıp farklılaşmak gibi diyalektik bir dile dayanıp dayanmadığını tartışmaktadır. Çağdaş din bilimlerine göre YDH’lere ait temel fenomenler aslında sekülerleşmenin yarattığı imkanların bir sonucudur. Bir başka ifadeyle bu akımlar, kendi çağlar[1]ı olan post-modern günlerde artık klasik çağların gelenekleri gördükleri dinlerin yerini almak isterler.
Keywords
References
- Rose, Stuart (2006), “Spirtiuality, Encyclopedia of New Religious Movements, ed. Peter B. Clarke, New York- London, ss. 600- 602. Sarıkçıoğlu, Ekrem (2000), “Yeni Dinî Akımlar”, Dinler Tarihi Araştırmaları II Sempozyum:20–21 Kasım 1998 Konya, Ankara, ss. 81–87. Sethi, A. S. (1990–1991), ‘Self transformation’, Journal of Comparative Sociology and Religion, ss. 1–56. Stark, Rodney (1987), “How New Religions Succeed: A Theoretical Model”, The Future of New Religious Movements, ed. David G. Bromley-Phillip H. Hammond, ss. 11- 29. Swator, William H. (1998), “Church- Sect Theory”, Encyclopedia of Religion and Society, ed. Peter Kivisto, Altamira, ss. 90-94.
Details
Primary Language
Turkish
Subjects
-
Journal Section
Research Article
Authors
Mustafa Alıcı
ERZİNCAN ÜNİVERSİTESİ, İLAHİYAT FAKÜLTESİ
Türkiye
Publication Date
September 30, 2017
Submission Date
July 3, 2017
Acceptance Date
September 22, 2017
Published in Issue
Year 2017 Volume: 5 Number: 13