YENİ DİNİ HAREKETLERİN KLASİK DİNLERDEN FARKI: POST-MODERN PAGANİZM GELENEKSEL DİNDARLIĞA KARŞI
Öz
Bu makale yeni dini hareketlerin (YDH) temel argümanlarının aslında klasik dinlerin ‘eski’ terim ve kurumlarını “yenilemek” yani ayrışıp farklılaşmak gibi diyalektik bir dile dayanıp dayanmadığını tartışmaktadır. Çağdaş din bilimlerine göre YDH’lere ait temel fenomenler aslında sekülerleşmenin yarattığı imkanların bir sonucudur. Bir başka ifadeyle bu akımlar, kendi çağlar[1]ı olan post-modern günlerde artık klasik çağların gelenekleri gördükleri dinlerin yerini almak isterler.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Rose, Stuart (2006), “Spirtiuality, Encyclopedia of New Religious Movements, ed. Peter B. Clarke, New York- London, ss. 600- 602. Sarıkçıoğlu, Ekrem (2000), “Yeni Dinî Akımlar”, Dinler Tarihi Araştırmaları II Sempozyum:20–21 Kasım 1998 Konya, Ankara, ss. 81–87. Sethi, A. S. (1990–1991), ‘Self transformation’, Journal of Comparative Sociology and Religion, ss. 1–56. Stark, Rodney (1987), “How New Religions Succeed: A Theoretical Model”, The Future of New Religious Movements, ed. David G. Bromley-Phillip H. Hammond, ss. 11- 29. Swator, William H. (1998), “Church- Sect Theory”, Encyclopedia of Religion and Society, ed. Peter Kivisto, Altamira, ss. 90-94.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Mustafa Alıcı
ERZİNCAN ÜNİVERSİTESİ, İLAHİYAT FAKÜLTESİ
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
30 Eylül 2017
Gönderilme Tarihi
3 Temmuz 2017
Kabul Tarihi
22 Eylül 2017
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2017 Cilt: 5 Sayı: 13