Research Article

Kavânîn-İ Yeniçeriyân’a Göre Yeniçeri Temini ve İlk Uygulamalar

Number: 26 November 30, 2023
TR EN

Kavânîn-İ Yeniçeriyân’a Göre Yeniçeri Temini ve İlk Uygulamalar

Öz

Yeniçeri Ocağı’nın temelleri Sultan I. Murad döneminde (1362-1389) Gelibolu’da Çandarlı Halil Paşa ve Molla Rüstem’in teşvikleriyle Acemioğlanlar Ocağı’nın kurulması sonrasında atılmıştır. Başlangıçta az sayıda kişiden oluşan ve Gelibolu’daki askerî nakliyat gemilerinde görev alan bu askerî teşkilat, zamanla hem sayı olarak artmış hem de yapılan düzenlemelerle kurumsal olarak farklı bir kimliğe bürünmüştür. Nizamî kuvvet olarak savaş meydanlarında boy göstermelerinin yanında, iç güvenlik harekâtlarında da kullanılan bir unsur haline gelmişlerdir. Yeniçeri Ocağı’na ait birçok husûsu 1606 yılında telif edilen ve on nüshası tespit edilerek tarafımızca doktora çalışmamıza konu olan Kavânîn-i Yeniçeriyân adlı yazma eserden öğrenmekteyiz. Bu eserden tespit ettiğimiz bilgilerin içinde yeniçeri teminine ait husûslar da bulunmaktadır. Bu makalede Kavânîn-i Yeniçeriyân adlı eserin Uzunçarşılı nüshasından hareketle yeniçeri temini için başvurulan devşirme uygulamasının ilk örneklerinin nasıl ortaya çıktığına, yeniçeri temininde görev alan devlet görevlilerinin kimler olduğuna ve bu yetkililerin ifâ ettikleri görevlerin ayrıntılarına değinilerek Yeniçeri Ocağı’ndaki teşkilatlanma süreci incelenmiştir.

Anahtar Kelimeler

Yeniçeri , Kavânîn-i Yeniçeriyân , Osmanlı ordusu , Devşirme Sistemi , Pençik

References

  1. Akgündüz, A. (1990). Osmanlı Kanunnâmeleri ve Hukukî Tahlilleri. Cilt 2. İstanbul: FEY Vakfı Yayınları.
  2. Anonim.(1606). Kavânîn-i Yeniçeriyân. Uzunçarşılı Nüshası.
  3. Beydilli, K. (2013). Yeniçeri. İstanbul: TDV İslam Ansiklopedisi 43. (s.450-462)
  4. Beydilli, K. (2019). Yeniçeriler ve Bir Yeniçerinin Hatıratı. İstanbul: Pınar Yayınları.
  5. Fodor, P. (1985). Bir Nasihat-name olarak Kavânîn-i Yeniçeriyân. Beşinci Milletler Arası Türkoloji Kongresi, Tebliğler III. Türk Tarihi, Cilt 1. (s.217-224). İstanbul: Edebiyat Fakültesi Basımevi.
  6. Goodwin, G. (2008). Yeniçeriler. İstanbul: Doğan Egmont Yayıncılık.
  7. Hadîdî, Öztürk, N. (Der.). (1991). Tevârih-i Âl-i Osman (1299-1523). İstanbul: Edebiyat Fakültesi Basımevi.
  8. İlgürel, M. (1998). Acemi Oğlanı. İstanbul: TDV İslam Ansiklopedisi 1. (s.324-325)
  9. Koyuncu, A. (2017). Kavânîn-i Yeniçeriyân ve Bosnalı Müslüman Çocuklarının Devşirilmesi Meselesinin Tenkidi. Uluslararası Balkan Tarihi ve Kültürü Sempozyumu, 6-8 Ekim 2016 Çanakkale Bildiriler, Cilt 1. (s.193-233). Çanakkale: Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Balkan ve Ege Uygulama ve Araştırma Merkezi.
  10. Neşrî, M., Unat, F. R. ve Köymen, M. A. (Der.), (1949). Kitâb-ı Cihan-nümâ, Neşrî Tarihi-1. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
APA
Uğur, A. (2023). Kavânîn-İ Yeniçeriyân’a Göre Yeniçeri Temini ve İlk Uygulamalar. Anasay, 26, 97-121. https://doi.org/10.33404/anasay.1354901