Moderator Effect of Confluence in the Relationship Between Adverse Childhood Experiences and Tendency to Violence in the Participants with Dissociative Symptoms

Abstract

This study aimed to explore the impact of adverse childhood experiences on tendency to violence among individuals with high dissociative symptoms and examine the moderating role of confluence—a contact style described in Gestalt therapy theory where boundaries between self and others blur. It is a cross-sectional and quantitative research. Data were collected from 108 participants scoring above 30 on the Dissociative Experiences Scale. Childhood Trauma Questionnaire, Tendency to Violence Scale and Gestalt Contact Styles Scale were used. Results showed that adverse childhood experiences significantly affect tendency to violence, with confluence moderating this relationship. However, high levels of confluence did not significantly moderate the impact of adverse childhood experiences on tendency to violence. In relation to the findings, the relationships between dissociative symptoms, confluence, and tendency to violence are discussed.

Keywords

• dissociation
• tendency to violence
• adverse childhood experiences
• confluence

Dissosiyatif Belirtileri Olan Bireylerde Çocukluk Çağı Olumsuz Yaşantılarının Şiddet Eğilimine Etkisinde İç İçe Geçmenin Düzenleyici Rolü

Öz

Çalışmada yüksek düzeyde dissosiyatif belirtileri olan bireylerde olumsuz çocukluk deneyimlerinin şiddet eğilimi üzerindeki etkisini araştırmayı ve Gestalt terapi teorisinde tanımlanan, benlik ile diğerleri arasındaki sınırların bulanıklaştığı bir temas biçimi olan iç içe geçmenin düzenleyici rolünü incelemeyi amaçlanmaktadır. Kesitsel ve niceliksel bir araştırmadır. Veriler, Dissosiyatif Yaşantılar Ölçeğinden 30'un üzerinde puan alan 108 katılımcıdan toplanmıştır. Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği, Şiddet Eğilimi Ölçeği, Gestalt Temas Biçimleri Ölçeği kullanılmıştır. Sonuçlar, çocukluk çağı olumsuz yaşantılarının şiddet eğilimini etkilediğini ve bu ilişkide iç içe geçmenin ortalamadan düşük düzeylerinin düzenleyici rolü olduğunu göstermektedir. Ancak, ortalama ve yüksek düzeyde iç içe geçmenin, çocukluk çağı olumsuz yaşantılarının şiddet eğilimi üzerindeki etkisinde düzenleyici bir rolü bulunmamaktadır. Bulgularla bağlantılı olarak, dissosiyatif belirtiler, iç içe geçme, şiddet eğilimi arasındaki ilişkiler tartışılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• dissosiyasyon
• şiddet eğilimi
• çocukluk çağı olumsuz yaşantıları
• iç içe geçme

Kaynakça

1. Basto-Pereira, M., Miranda, A., Ribeiro, S., & Maia, Â. (2016). Growing up with Adversity: From Juvenile Justice Involvement to Criminal Persistence and Psychosocial Problems in Young Adulthood. Child Abuse & Neglect, 62, s.63–75. https://doi.org/10.1016/j.chiabu.2016.10.011
2. Bernstein, D. P., Fink, L., Handelsman, L., Foote, J. (1994). Initial Reliability and Validity of a New Retrospective Measure of Child Abuse and Neglect. American Journal of Psychiatry, 151(8), s.1132-6. https://doi.org/10.1176/ajp.151.8.1132
3. Black, Donald W. (2014) DSM-5 Guidebook: The Essential Companion to the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (5th ed). American Psychiatric Pub.
4. Bowlby, J. (1988). A Secure Base: Parent-Child Attachment and Healthy Human Development. Basic Books: USA.
5. Brewer-Smyth, K., Cornelius, M.E., & Pickelsimer, E.E. (2015). Childhood Adversity, Mental Health, and Violent Crime. Journal of Forensic Nursing, 11(1), s.4–14. https://doi.org/10.1097/JFN.0000000000000062
6. Byrne, B. M. (2010). Structural Equation Modeling With AMOS: Basic Concepts, Applications and Programming (2nd ed). Routledge Taylor & Francis Group: New York.
7. Ciulla, S., & Caretti, V. (2012). Trauma, Dissociazione, Disregolazione, Dipendenza. Psichiatria e psicoterapia, 31(2), https://www.fioriti.it/riviste/pdf/1/Ciulla.pdf, (Erişim Tarihi: 10/10/2024)
8. Curtis, A., Harries, T., Pizzirani, B., Hyder, S., Baldwin, R., Mayshak, R. & Miller, P. (2022). Childhood Predictors of Adult Intimate Partner Violence Perpetration and Victimization. Journal of Family Violence, 38, s.1591-1606. https://doi.org/10.1007/s10896-022-00451-0

9. Daisy, N. V., & Hien, D. A. (2014). The Role of Dissociation in The Cycle of Violence. Journal of Family Violence, 29(2), s.99-107. https://doi.org/10.1007/s10896-022-00451-0
10. DePrince, A. P. (2005). Social Cognition and Revictimization Risk. Journal of Trauma & Dissociation, 6(1), p.125- 141. https://doi.org/10.1300/J229v06n01_08.
11. Egeland, B., & Susman-Stillman, A. (1996). Dissociation as a Mediator of Child Abuse Across Generations. Child Abuse & Neglect, 20(11), s.1123-1132. https://doi.org/10.1016/0145-2134(96)00102-0
12. Gibney, S., Martens, A., Kosloff, S., Dorahy, M. J. (2013). Examining The Impact of Obedient Killing on Peritraumatic Dissociation Using a Bug-Killing Paradigm. Journal of Social and Clinical Psychology, 32 (3), s.261–275. https://doi.org/10.1300/J229v08n01_04.
13. Göka, E., Bayat, B., & Türkçapar, M. H. (1995). Aile içinde ve toplumsal alanda şiddet. Başbakanlık Basımevi.
14. Gökdemir-Aktaş, C., & Daş, C. (2002). Gestalt Temas Biçimleri Yeniden Düzenlenmiş Form’un Türk örnekleminde faktör yapısı geçerliği ve güvenirliği. Temas: Gestalt Terapi Dergisi, 1(1), s.81-108.
15. Güleç, H., Topaloğlu, M., Ünsal, D., & Altıntaş, M. (2012). Bir Kısır Döngü Olarak Şiddet. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 4(1), s.112-137.
16. Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., Anderson, R. E. & Tatham, R. L. (2006). Multivariate Data Analysis: A Global Perspective. Upper Saddle River, NJ: Pearson.
17. Hayes, A. F. (2018). The PROCESS Macro for SPSS and SAS Version 3.0 [Computer software]. Retrieved from afhayes. com.
18. Johnson, P. O. & Fay, L. C. (1950). The Johnson-Neyman Technique, Its Theory and Application. Psychometrika, 15, s.349–367. https://doi.org/10.1007/BF02288864
19. Joyce, P., & Sills, C. (2018). Skills in Gestalt Counselling & Psychotherapy.
20. Kağıtçıbaşı, Ç. (2014). Kültürleşme ve Aile İlişkileri. Türk Psikoloji Yazıları, 17(34), s.120-127.
21. Kaplan, M. L., Erensaft, M., Sanderson, W. C., Wetzler, S., Foote, B., & Asnis, G. M. (1998). Dissociative Symptomatology and Aggressive Behavior. Comprehensive Psychiatry, 39(5), s.271-276. https://doi.org/10.1016/S0010-440X(98)90035-9Get rights and content
22. Kepner, J. I. (2014). Body Process: A Gestalt Approach to Working with The Body in Psychotherapy. Gestalt Press.
23. Korb, M. P., Gorrell, J., & Van De Riet, V. (1989). Gestalt Therapy: Practice and Theory. Pergamon Press.
24. Korol, J. A. (1998). Confluence, Isolation, and Contact in Psychotherapy with Clients Who Dissociate. Transactional Analysis Journal, 28(2), 111-120.
25. Mann, D. (2010). Gestalt Therapy: 100 Key Points and Techniques. Routledge.
26. Milaniak, I., & Widom, C.S. (2015). Does Child Abuse and Neglect Increase Risk for Perpetration of Violence Inside and Outside the Home? Psychology of Violence, 5(3), s.246–255. https://doi.org/10.1037/a0037956
27. Moskowitz, A. (2004). Dissociation and Violence: A Review of the Literature. Trauma, Violence, & Abuse, 5(1), s.21-46. https://doi.org/10.1097/00005053-198509000-00002.
28. Mourik, B. C. (2011). Crime Passionel: Emotional Rage or Cold-Blooded Murder?. Erasmus Journal of Medicine, 50.
29. Öztürk, E. (2020). Travma ve Dissosiyasyon: Psikotravmatoloji Temel Kitabı (2. bs). İstanbul: Nobel Tıp Kitabevleri.
30. Quimby, L. G., & Putnam, F. W. (1991). Dissociative Symptoms and Aggression in a State Mental Hospital. Dissociation, 4(1), s.21-24.
31. Pearce, J. C. (1977). Magical child. New York: Plume.
32. Perry, B. D. (2002). Childhood Experience and The Expression of Genetic Potential: What Childhood Neglect Tells Us About Nature and Nurture. Brain and Mind, 3(1), s.79-100. https://doi.org/10.1023/A:1016557824657
33. Philippson, P. (2012). Gestalt Therapy: Roots and Branches-Collected Papers. Routledge.
34. Pournaghash-Tehrani, S. (2011). The Role of Beliefs, Attitudes and Adverse Childhood Experiences in Predicting Men’s Reactions Towards Their Spouses’ Violence. Journal of Family Violence, 26(2), s.93-99. https://doi.org/10.1007/s10896-010-9345-1
35. Silva, J. A., Derecho, D. V., Leong, G. B., Weinstock, R., & Ferrari, M. M. (2001). A Classification of Psychological Factors Leading to Violent Behavior in Posttraumatic Stress Disorder. Journal of Forensic Sciences, 46(2), s.309-316. https://doi.org/10.1520/JFS14963J
36. Steinberg, M., & Schnall, M. (2001). The Stranger in the Mirror: Dissociation-the Hidden Epidemic. Harper Collins.
37. Şar, V., Öztürk, E., & İkikardeş, E. (2012). Çocukluk Çağı Ruhsal Travma Ölçeğinin Türkçe Uyarlamasının Geçerlilik ve Güvenilirliği. Journal of Medical Sciences, 32(4). https://doi.org/1054-1063. 10.5336/medsci.2011-26947
38. Webermann, A. R., & Brand, B. L. (2017). Mental Illness and Violent Behavior: The Role of Dissociation. Borderline Personality Disorder and Emotion Dysregulation, 4, s.1-13. https://doi.org/10.1186/s40479-017-0053-9
39. Webermann, A. R., Brand, B. L., & Chasson, G. S. (2014). Childhood Maltreatment and Intimate Partner Violence in Dissociative Disorder Patients. European Journal of Psychotraumatology, 5(1), s.24568. http://Dx.Doi.Org/10.3402/Ejpt.V5.24568
40. Yargıç, İ., Tutkun, H., Şar, V. (1994). Validity And Reliability of The Turkish Version of The Dissociative Experiences Scale. Dissociation, 8, s.10-12.
41. Yontef, G. (1993). Awareness, dialogue and process. Highland, NY: The Gestalt Journal Press.
42. Zinker, J. C. (2013). In Search of Good Form: Gestalt Therapy with Couples and Families. Gestalt Press.