TÜRKİYE’DE TARHİYAT ÖNCESİ VERGİ GÜVENLİK UYGULAMALARI
Öz
Optimal vergi hasılatının sağlanabilmesi, bir vergi sisteminin iyi işlemesini dolayısıyla vergi kanunlarında öngörülen maddi ve şekli ödevlerin doğru ve gerçek bir şekilde yerine getirilmesini gerektirmektedir. Modern vergiciliğin esası, matrahın ve ödenecek verginin yükümlü tarafından beyan edilmesine dayanmakta olup Türk Vergi Sistemi de bu esası benimsemektedir. Ancak özellikle beyana bağlı vergi sistemlerinde sistemin güvenliğinden söz edilebilmesi vergisel ödevlerin doğru bir şekilde yerine getirilmesini sağlayan uygulamada vergi güvenlik önlemleri olarak adlandırılan mekanizmaları da içermesi koşuluna bağlıdır. Vergi güvenliği, vergilerin konuluşundaki amaca uygun olarak, en yüksek verimi elde edebilecek şekilde uygulanmalarını sağlayan önlemlerin tümünü ifade etmekte olup; vergi güvenlik önlemleri, vergi kanunlarında yer alan düzenlemelerin amaçlarına aykırı olarak hareket edilmesinin önüne geçilmesini ve bu yolla vergi ödevinin doğru bir biçimde yerine getirilmesini sağlamaya yönelik mekanizmalardır. Ülkemizde Vergi İdaresinde gerçekleştirilen dijital dönüşüm uygulamalarını da (dijital vergi yönetimine geçiş vergi idaresi otomasyon projesi(VEDOP), Vergi istihbarat merkezi, bilgisayar destekli denetim projesi (BİDDEP), Veri ambarı (VERİA), kurumsal elektronik belge yönetim sistemi (KEYS), Risk analizi ve katmanlaştırma projesi(MERAK), KDV iade takip sistemi, ÖTV iadesi risk analizi sistemi projesi (ÖTVİRA),Elektronik beyan sistemi uygulaması(E-Beyanname), elektronik ortamda düzenlenen belgeler(E-Belge,e-Fatura,e-Arşiv, e-defter vs),) dolaylı ya da doğrudan vergi güvenliğini etkileyen unsurlar olarak belirtebiliriz. Çalışmada tarhiyat öncesi özel vergi güvenlik uygulamaları yürürlükte olanlar ve yürürlükten kaldırılanlar şeklinde iki grupta ayrıntılı olarak ele alınmıştır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- AYM, Anayasa Mahkemesi, K. 2010/55 (01.04.2010). Erişim Adresi: http://kararlaryeni.anayasa.gov.tr/Karar/Content/814deda0-8f81-4634-81db-26c96fcb7f7c?higllightText=emsal%20kira%20bedeli&excludeGerekce=False&wordsOnly=False
- Aksoy, Ş. (1999). Vergi Hukuku ve Tüek Vergi Sistemi. İstanbul: Filiz Kitabevi.
- Armağan, R. (2003). Gelir Vergisinde Hayat Standardı Esası. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 8(1), 265-282.
- Başaran, F. (2001). Vergilendirme Ahlakı ve Hayat Standardı Esası. Mükellefin Dergisi(99), 93-110.
- Bozdoğan, D., & Kurt, S. (2016). Hayat Standardı Esasının Anayasal Vergileme İlkeleri Açısından İncelenmesi ve Vergiye Gönüllü Uyum Üzerindeki Etkisi. Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, 11(2), 59-76.
- Doğan, U. (2015). Vergi Teknolojileri. Vergi Sorunları Dergisi(322), 9-40.
- Ege, F. (2015, Temmuz-Ağustos). Örtülü Sermaye Üzerine. Mali Çözüm, 199-212.
- Ekinci, F. (2007, Nisan). 5520 Sayılı Yeni Kurumlar Vergisi Kanununda Vergi Güvenlik Müesseselerine İlişkin Yeni Düzenlemeler. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Yasa İncelemesi
Yayımlanma Tarihi
30 Eylül 2020
Gönderilme Tarihi
29 Temmuz 2020
Kabul Tarihi
25 Ağustos 2020
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2020 Cilt: 7 Sayı: 9