Revision Suggestions for Landscape Design of Bartın City Square

Abstract

Squares are the most used areas among public outdoor spaces for socializing by people without any class distinction for gathering, meeting and transition areas from past to present. Almost every city has a square. The squares are important corner stones that make a city be a city. It is expected that an urban square will have the characteristics of being accessible, secure, identifiable and legible for all.

When it is evaluated in terms of landscape architecture discipline, it is seen that Cumhuriyet Square does not fully meet the concept of square. In the study, it is aimed to identify the design deficiencies of the field in the functional-aesthetic direction and to offer suggestions.

Cumhuriyet Square (6000 m²) is located in the Bartın province of the West Black Sea Region. The population of Bartın, whose development process is still ongoing, is 193.577 according to TUİK (2018) data. In the field; there are deficiencies in terms of spatial perception and the harmony between area usage. However; activity diversity, urban equipment and lack of plant material are also striking.

As a result, 3 different landscape designs of this area, which is located in the center of Bartın, have been made to bring the square into the forefront. The principles of being "Accessible, Secure, Identity, and Legible" during the design phase are kept on the frontline. These designs are expected to contribute to the city in terms of aesthetic and functionality, as well as to and create a space for user gathering-meeting-transition including urban symbols

Keywords

• Bartın,urban space,public space,square,landscape design

Bartın Kent Meydanı Peyzaj Tasarımına İlişkin Revizyon Önerileri

Öz

Meydanlar toplanma, buluşma ve geçiş alanı olma özellikleri ile tarihten günümüze, kamusal dış mekânlar arasında; herhangi bir sınıf ayrımı olmaksızın insanlar tarafından sosyalleşmek amacıyla en çok kullanılan alanlardır. Meydanlar kentlere kent olma niteliğini katan önemli yapı taşlarındandır. Bir kent meydanının, herkes için erişilebilir, güvenli, kimlikli ve okunabilir olma özelliklerine sahip olması beklenmektedir.

Cumhuriyet Meydanı, peyzaj mimarlığı açısından değerlendirildiğinde alanın meydan kavramını karşılamadığı görülmektedir. Çalışmada; meydanın işlevsel-estetik yönden tasarım eksikliklerinin saptanması ve öneriler sunulması amaçlanmıştır.

Cumhuriyet Meydanı (6000 m²), Batı Karadeniz Bölgesi’nin Bartın ilinde yer almaktadır. Gelişim süreci devam etmekte olan Bartın’ın nüfusu TÜİK (2018) verilerine göre 193.577’dir. Alanda; mekânsal algılanma ve alan kullanımları arasındaki uyum açısından eksiklikler bulunmaktadır. Bununla birlikte; aktivite çeşitliliği, kentsel donatı ve bitkisel materyal yetersizliği de göze çarpmaktadır.

Sonuç olarak Bartın Kenti’nin odağında bulunan bu alanın, meydan niteliğini ön plana çıkaracak 3 farklı peyzaj tasarımı yapılmıştır. Tasarım aşamasında “Erişilebilir, Güvenli, Kimlikli ve Okunabilir” olma ilkeleri ön planda tutulmuştur. Bu tasarımların kente estetik ve işlevsel açıdan katkı sağlaması, kentsel simgeleri barındırması ve kullanıcıya toplanma-buluşma-geçiş alanı oluşturması beklenmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Bartın,kamusal alan,meydan,peyzaj tasarımı,kentsel mekân

References

1. 1. Altuğ İ, Gülgün B (2005). Kentsel Dış Mekânlara Yönelik Yapısal Uygulamalardan; Drenaj, Sulama, Aydınlatma ve Döşeme Çalışmalarının Konak Meydanı ve Çevresi Düzenlemesi Örneğinde İrdelenmesi. Ege Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, 42 (3), 183-194.
2. 2. Bağbaşı G (2010). İstanbul Kent Meydanlarının Peyzaj Mimarlığı İlkeleri Açısından İrdelenmesi: Sultanahmet, Beyazıt, Taksim, Beşiktaş, Ortaköy Meydanı Örneği. Yüksek Lisans Tezi, Bartın Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Peyzaj Mimarlığı Anabilim Dalı, Bartın, 89 s.
3. 3. Erdönmez M E, Akı A (2005). Açık Kamusal Kent Mekânlarının Toplum İlişkilerindeki Etkileri. Yıldız Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi e-Dergisi, 1 (1), 67-87.
4. 4. Kaplan H (2007). Kentsel Mekânların Erişebilirliği ve Okunaklılığını Sağlamada Kentsel Tasarımın Bir Bileşeni Olarak Engelsiz Tasarım. Dosya 04, TMMOB Mimarlar Odası Ankara Şubesi Bülten 46, 51-62.
5. 5. Kariminia S, Ahmad S, Saberi A (2015). Microclimatic Conditions of an Urban Square: Role of built environment and geometry. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 170, 718–727.
6. 6. Kaypak Ş (2016). Kentsel Bir Sorun Olarak Kentsel Güvenlik. Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 4, 33, 35-50.
7. 7. Kuntay O (2006). Erişilebilirlik. TMMOB Şehir Plancıları Odası Planlama Dergisi, 1, 75.
8. 8. Küçükerbaş E V (1991). Ege Bölgesi Koşullarında Sığ Topraklar Üzerinde Az Bakımla (Ekstansif) Bitkilendirme Olanakları Üzerinde Bir Çatı Bahçesi Örneğinde Araştırmalar. E.Ü. Fen Bilimleri Enstitüsü Peyzaj Mimarlığı Anabilim Dalı, Doktora Tezi, İzmir.

9. 9. Lenzholzer S, Van Der Wulp N Y (2010). Thermal Experience and Perception of the Built Environment in Dutch Urban Squares. Journal of Urban Design, 15 (3), 375–401.
10. 10. Özer M N, Ayten M A (2005). Kamusal Odak Olarak Kent Meydanları. TMMOB Şehir Plancıları Odası Planlama Dergisi, 3, 96-103.
11. 11. Sağlık A, Sağlık E, Kelkit A (2014). Kentsel Donatı Elemanlarının Peyzaj Mimarlığı Açısından İrdelenmesi: Çanakkale Kent Merkezi Örneği. 1. Uluslararası Kentsel Planlama-Mimarlık-Tasarım Kongresi Bildiriler Kitabı, Kocaeli, 8-11 Mayıs, 1023-1035.
12. 12. Tekel A, Özalp Y (2016). Mekânın Fiziksel ve Algısal Niteliğinin Yürünebilirliğe ve Mekânda Yürümeden Duyulan Memnuniyete Etkisi: Ankara Atatürk Bulvarı Örneği. TMMOB Şehir Plancıları Odası Planlama Dergisi, 26 (1), 40-50.
13. 13. TÜİK (2018). Türkiye İstatistik Kurumu Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi 2017 Yılı Sonuçları. https://biruni.tuik.gov.tr/medas/?kn=95&locale=tr. Erişim tarihi: 21.09.2018.
14. 14. Ulu A, Karakoç İ (2004). Kentsel Değişimin Kent Kimliğine Etkisi. Planlama Dergisi, 3, 59-66.
15. 15. Zakariya K, Harun N. Z, Mansor M (2014). Spatial Characteristics of Urban Square and Sociability: A review of the City Square, Melbourne. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 153, 678–688.