Lise Öğrencilerinin İnanç Sorularına Cevap Üretmede DKAB ve İHL Meslek Dersleri Öğretmenlerinin Özyeterlik Ölçeği: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması

Abstract

Bu araştırmanın amacı, Lise DKAB ve İHL Meslek Dersleri öğretmenlerin inanç esaslarına dair öğrenci sorularına cevap üretme özyeterlik algılarını ve bu sürece dair mesleki gelişim ihtiyaç algılarını ölçmeye yönelik geçerli ve güvenilir bir ölçek geliştirmektir. Ölçek maddelerinin oluşturulması aşamasında ilgili literatür taranmış, öğretmen yeterliklerine dair geliştirilen ölçekler incelenmiştir. Öğretim programı ve öğretmen yeterlikleri çerçevesinde yapılan analizler doğrultusunda taslak ölçek madde havuzu oluşturularak uzman görüşü alınmış, ön uygulama yapılarak gerekli düzeltmeler yapılmıştır. Araştırma verileri, Türkiye genelinde ortaöğretim kurumlarında görev yapan DKAB ve İHL Meslek Dersleri öğretmenlerinden elde edilmiştir. AFA için 400, DFA için 608 öğretmen veri elde edilmiştir. Geçerlik ve güvenirlik analizleri kapsamında AFA ve DFA analizleri sonucu elde edilen bulgulara göre ölçeğin 25 madde ve 2 faktörden oluştuğu görülmüştür. Ölçeğin toplam varyans değeri 56,401 olarak gerçekleşmiştir. Ölçeğin KMO değeri ,970; Bartlett's Test sonucu anlamlı bulunmuştur (p < .001). Faktör yükleri ,50’nin üzerinde olup ölçek maddelerinin dağılımı anlamlıdır. DFA bulguları, yaygın kabul gören uyum indeksleri açısından kabul edilebilir düzeydedir (χ²/df = 3.617, AGFI: ,878; GFI: ,908; NFI: ,941; CFI: ,956; IFI: ,956; TLI: ,947; RMSEA: ,060). Ayrıca ölçeğin güvenirlik analizleri yapılmıştır. Cronbach’s Alpha katsayısı ,957 olarak bulunmuş, güvenirlik katsayıları, madde toplam korelasyonları, iki yarı güvenirlik ve alt-üst %27 analizleri ölçeğin iç tutarlılığının güçlü olduğunu göstermiştir. Bu bulgular, ölçeğin DKAB ve İİHL Meslek Dersleri öğretmenlerinin, öğrencilerin inanç esaslarına dair sorularına cevap üretme konusundaki yeterlik ve yeterlik geliştirme ihtiyaç algılarını ölçmede geçerli ve güvenilir bir araç olduğunu ortaya koymaktadır. Ölçek, yapılacak uygulamalı çalışmalarda kullanılmak üzere önemli bir değerlendirme aracı olarak işlev görebilir.

Keywords

• Din Eğitimi
• Ölçek Geliştirme
• Öğretmen Yeterlik
• İnanç Soruları.

Supporting Institution

Yazar(lar), bu araştırmayı desteklemek için herhangi bir dış fon almadıklarını kabul ederler.

Ethical Statement

Bu çalışmanın hazırlanma sürecinde bilimsel ve etik ilkelere uyulduğu ve yararlanılan tüm çalışmaların kaynakçada belirtildiği beyan olunur.

The Self-Efficacy Scale for DKAB and Imam Hatip High School Vocational Course Teachers in Responding to High School Students’ Questions on Faith: A Study of Validity and Reliability

Abstract

The purpose of this research is to develop a valid and reliable scale to measure the perceptions of self-efficacy and professional development needs of high school Religious Culture and Moral Knowledge (DKAB) and Imam Hatips Vocational Course teachers in responding to students’ questions concerning the fundamentals of faith. During the item generation phase, the relevant literature was reviewed, and existing scales on teacher competencies were examined. Based on analyses conducted within the framework of the curriculum and teacher competency standards, a draft item pool was developed, expert opinions were obtained, and necessary revisions were made following a pilot study. The research data were collected from DKAB and Imam Hatips Vocational Course teachers working in secondary education institutions across Turkey. Data from 400 teachers were used for Exploratory Factor Analysis (EFA) and from 608 teachers for Confirmatory Factor Analysis (CFA). The findings obtained from the validity and reliability analyses indicated that the scale consists of 25 items and two factors. The total explained variance was 56.401%. The Kaiser-Meyer-Olkin (KMO) value was .970, and Bartlett’s Test of Sphericity was found to be significant (p < .001). All factor loadings were above .50, indicating a meaningful item distribution across factors. The CFA results demonstrated acceptable model fit indices (χ²/df = 3.617, AGFI = .878, GFI = .908, NFI = .941, CFI = .956, IFI = .956, TLI = .947, RMSEA = .060). Furthermore, reliability analyses were conducted, and the Cronbach’s Alpha coefficient was calculated as .957. The reliability coefficients for the subdimensions, item-total correlations, split-half reliability, and upper-lower 27% group comparisons confirmed strong internal consistency. These findings indicate that the developed scale is a valid and reliable instrument for measuring the self-efficacy and professional development needs of religious education teachers in responding to students’ questions about the principles of faith. The scale can serve as a significant assessment tool for use in future applied studies within the field of religious education.

Keywords

• Religious Education
• Scale Development
• Teacher Competence
• Questions of Faith.

Supporting Institution

The author(s) declare that no external funding was received to support this research.

Ethical Statement

t is hereby declared that scientific and ethical principles were observed during the preparation of this study, and all sources utilized have been duly cited in the references.

References

1. Acuner, H. Y., & Erbaş, A. A. (2016). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi ve Diğer Branş Öğretmenlerine Göre Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenlerinin Yeterlikleri. Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, 16(1), 147-170.
2. Akdemir, A. B. (2020). Öğrencilerde İnanç Problemine Neden Olan Faktörlerin Belirlenmesi. Dergiabant, 8(1), Makale 1. https://doi.org/10.33931/abuifd.689790
3. Aktan, S. (2019, Mart 19). Türkiye’de Deizm Neden Artıyor, Dindarlık Neden Azalıyor? https://tr.euronews.com/2019/03/19/turkiye-de-deizm-neden-yukseliste-ateizm-deizm-agnostizm-panteizm-ne-demek
4. Akyürek, S. (2012). İmam-Hatip Lisesi Meslek Dersiyle Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi Dersi Öğretmenlerinin Eğitim-Öğretim Yeterliklerine İlişkin Algıları. Değerler Eğitimi Dergisi, 16(1), 7-47.
5. Altıparmak, Ş., & Budak, H. (2022). X, Y, Z Kuşağı Kadınlarının Din Algılarının Karşılaştırılmalı Analizi. Karatay Sosyal Araştırmalar Dergisi, (8), 55-94. https://doi.org/10.54557/karataysad.1074241
6. Altundağ, Y. (2022). Manevi Danışmanlığa Yönelik Tutum Ölçeği: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 11(1), 644-658.
7. Aras, İ., & Öztürk, V. (2019). İmam Hatip Ortaokulu Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi̇ Öğretmenlerinin Özel Alan Yeterlik Algılarının Çeşitli̇ Değişkenler Açısından İncelenmesi̇,. Dokuz Eylül Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, (49), 49-90.
8. Arın, A. (2018). Ortaöğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretiminin Yaşam Boyu Sürdürülebilirlik Açısından Değerlendirilmesi. Milli Eğitim Dergisi, 47(217), 25-55.

9. Arseven, A. (2016). Öz Yeterlilik: Bir Kavram Analizi. Journal of Turkish Studies, 11(19), 63-80. https://doi.org/10.7827/TurkishStudies.10001
10. Asri, S. (2005). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenlerinin Mesleki Yeterlikleri (Göller Bölgesi Örneği) [Yüksek Lisans]. Süleyman Demirel Üniversitesi.
11. Aydın, M. Ş. (1992). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenlerinin Pedagojik Formasyon Yeterlikleri: IX, 240, [16] y. [Doktora Tezi]. Erciyes Üniversitesi.
12. Ayre, C., & Scally, A. J. (2014). Critical Values for Lawshe’s Content Validity Ratio: Revisiting the Original Methods of Calculation. Measurement and Evaluation in Counseling and Development, 47(1), 79-86. https://doi.org/10.1177/0748175613513808
13. Bandura, A. (1977). Self-efficacy: Toward a Unifying Theory of Behavioral Change. 84(2), 191-215. https://doi.org/https://doi.org/10.1037/0033-295X.84.2.191
14. Bandura, A. (1997). Self-Efficacy The Exercise of Control (1. bs.). W. H. Freeman and Company.
15. Başcı, V. (2018). Deizm Kavramı ve Ortaya Çıkardığı Problemler. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 22(1), 33-40.
16. Bayrakdar, N. (2014). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi’nin Geliştirilmesinde Mesleki Tükenmişlik Algıları [Doktora Tezi]. Erciyes Üniversitesi.
17. Bayraktar, M. M. (2022). Dârü’l-Fünûn’dan Günümüze Türkiye’de İlahiyat/İslâmi İlimler Fakültelerinin Akademik Yapılanma Sorunu Üzerine Bir İnceleme. Eskiyeni, (47), 437-462. https://doi.org/10.37697/eskiyeni.1125964
18. Bayram, N. (2010). Yapısal Eşitlik Modellemesine Giriş Amos Uygulamaları. Ezgi Kitabevi.
19. Bentler, P., & Bonett, D. (1980). Significance tests and goodness of fit in the analysis of covariance structures. Psychological Bulletin, 88(3), 588-606. https://doi.org/10.1037/0033-2909.88.3.588
20. Bhattacherjee, A. (2012). Sosyal Bilim Araştırması: Prensipler, Metotlar ve Uygulamalar (Ö. C. Bilgin, Çev.; 1. bs.). University of South Florida Textbook Collection.
21. Birel, F. (2020). Teacher Competencies. OPUS Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi, 16(Eğitim ve Toplum Özel sayısı), 6271-6292.
22. Büyüköztürk, Ş. (2002a). Faktör Analizi: Temel Kavramlar ve Ölçek Geliştirmede Kullanımı. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 32(32), 470-483.
23. Büyüköztürk, Ş. (2002b). Sosyal Bilimler İçin Veri Analizi El Kitabı: İstatistik, Araştırma Deseni, SPSS Uygulamaları ve Yorum. Pegem Akademi Yayıncılık.
24. Büyüköztürk, Ş., Kılıç Çakmak, E., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş., & Demirel, F. (2014). Bilimsel Araştırma Yöntemleri (16. bs.). Pegem Akademi Yayıncılık.
25. Cebeci, S. (1994). İmam Hatip Lisesi Meslek Dersleri Öğretmenlerinin Yeterlikleri: X, 251 y. [Doktora Tezi]. Ankara Üniversitesi.
26. Çakmak, F. (2022). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi Öğretmenlerinin Eleştirel Düşünme Becerisine Yönelik Görüşleri. Uluslararası Bilim ve Eğitim Dergisi, 5(2), 69-89. https://doi.org/10.47477/ubed.1127830
27. Çakmak, F. (2023). Dijital Çağın İnanç Problemi: İnanç Göçebeliği. Şırnak Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, (30), Makale 30. https://doi.org/10.35415/sirnakifd.1245524
28. Çapçıoğlu, F., & Zengin, H. K. (2021). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenlerinin Dinî Danışmanlık ve Rehberlik Yeterlikleri -Araştırma, Geliştirme ve Eğitim Projesi-. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 62(1), 275-284.
29. Çapık, C. (2014). Geçerlik ve Güvenirlik Çalışmalarında Doğrulayıcı Faktör Analizinin Kullanımı. Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, 17(3), Makale 3.
30. Çokluk, Ö., Şekercioğlu, G., & Büyüköztürk, Ş. (2025). Sosyal Bilimler İçin Çok Değişkenli İstatistik SPSS ve LISREL Uygulamaları (8. bs.). Pegem Akademi.
31. Demir, R. (2008). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenlerinin Araç-Gereç Kullanma Bilgi ve Alışkanlıkları (Adana Örneği) [Yüksek Lisans]. Çukurova Üniversitesi.
32. DeVellis, R. F. (2022). Ölçek Geliştirme Kuram ve Uygulamalar (T. Totan, Çev.; 3. bs.). Nobel Akademik Yayıncılık.
33. Dikbaş, T. (2021). Öğretmenler ve Ebeveynler Gözüyle Ergenlerde Deizm Yönelimi: İnanç Gelişimi Üzerine Bir İnceleme [Yüksek Lisans Tezi]. İbn Haldun Üniversitesi.
34. Din Öğretimi Genel Müdürlüğü MEB. (2021a). Soru Yorum. Soru-Yorum. http://www.youtube.com/playlist?list=PLrpmivNWBCwNJ38Y5aYZq1woaOAy1XYoG
35. Din Öğretimi Genel Müdürlüğü MEB. (2021b, Mart 4). Gençlerin Din ve Ahlak Konularıyla İlgili Merak Ettiği Sorulara Videolu Yanıt. https://dogm.meb.gov.tr/www/genclerin-din-ve-ahlak-konulariyla-ilgili-merak-ettigi-sorulara-videolu-yanit/icerik/1151
36. Doğan, R., & Altaş, N. (2002). İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenleri Yeterlik Ölçeği Üzerine Bir Ön Araştırma. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 43(1), 109-122.
37. Doğan, R., & Altaş, N. (2003). İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenlerinin Yeterlik Düzeyini Belirleyen Faktörler (Ankara Örneği). Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, XLIV(2), 173-186.
38. Durmuş, B. (2016). Sosyal Bilimlerde SPSS’le Veri Analizi. Beta Basım Yayın.
39. Ev, H. A. (2011). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (DKAB) Öğretmeninin Nitelik ve Mesleki Yeterlilikleri. İlköğretim Online, 10(2), Makale 2.
40. Gökmen, D. (Ed.). (2018). Bilimsel Araştrıma Yöntemleri (1. bs.). Tıp Fakültesi Yayınları.
41. Göngör, Ö. (Ed.). (2018). Bilimsel Araştırma Süreçleri El Kitabı Yöntem Teknik ve Etiğe Giriş (1. bs.). Grafiker Yayınları.
42. Gültekin, M. (2020). Değişen Toplumda Eğitim ve Öğretmen Nitelikleri. Anadolu Journal of Educational Sciences International, 10(1), 654-700. https://doi.org/10.18039/ajesi.682130
43. Gündoğar, H., & Yürgüç, M. S. (2019). Deizm Bağlamında Ortaöğretim Okullarında İnanç algısı—Adıyaman Örneği. Kilis 7 Aralık Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 6(11), Makale 11.
44. Gündoğdu, Y. B. (2011). İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenlerinin Öğrenci Başarısını Değerlendirme Yeterlikleri (İstanbul Örneği) [Doktora Tezi]. İstanbul Üniversitesi.
45. Gündoğdu, Y. B. (2013). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenlerinin Öğrenci Başarısını Değerlendirme Yeterlikleri (İstanbul Örneği). Milli Eğitim Dergisi, 43(198), 237-2558.
46. Gürbüz, S., & Şahin, F. (2016). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri. Seçkin Yayınları.
47. Harmankaya, M. (2020). Geçmişten Günümüze Deizm Ve Deizm Üzerine Sosyolojik Bir Araştırma—Dolapoğlu Anadolu Lisesi Ve Mahmut Sami Ramazanoğlu Anadolu İhl Örneği [Yüksek Lisans Tezi]. Necmettin Erbakan Üniversitesi.
48. Hu, L., & Bentler, M. P. (1999). Cutoff criteria for fit indexes in covariance structure analysis: Conventional criteria versus new alternatives. Structural Equation Modeling: A Multidisciplinary Journal, 6(1), 1-55. https://doi.org/10.1080/10705519909540118
49. İnan, M. (2017, Nisan 15). Türkiye’de Dindar Oranı Yüzde 74. https://www.milliyet.com.tr/gundem/turkiye-de-dindar-orani-yuzde-74-2432790
50. Işıkdoğan, D. (2006). İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliği Bölümü Mezunu Öğretmenlerin Yeterlikleri: XII, 232 y. [Doktora Tezi]. Ankara Üniversitesi.
51. İnce, A. (2021). Gençliğin “İnanç Problemlerinin” Gerçekliği: Eleştirel Bir Okuma. Pamukkale Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 8(2), 908-934. https://doi.org/10.17859/pauifd.994157
52. Jöreskog, Karl G & Sörbom, Dag. (1986). Lisrel VI. Analysis of Linear Structural Relationships by Maximum Likelihood, Instrumental Variables, and Least Squares Methods. https://www.scirp.org/reference/referencespapers?referenceid=1887272
53. Kandemir, S. (2022). Lise Öğrencilerinin İslam İnanç Esaslarını Benimseme Düzeyleri Üzerine Bir Araştırma. Kocatepe İslami İlimler Dergisi, 5(2), Makale 2. https://doi.org/10.52637/kiid.1170380
54. Karagöz, Y. (2021). SPSS AMOS Meta Uygulamalı Nitel-Nicel-Karma Bilimsel Araştırma Yöntemleri ve Yayın Etiği (3. bs.). Nobel Akademik Yayıncılık.
55. Karasar, N. (2023). Bilimsel Araştırma Yöntemi Kavramlar İlkeler Teknikler (38. bs.). Nobel Akademik Yayıncılık.
56. Kars, Y. E. (2007). Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi Öğretmenlerinin Kendi Algılarına Dayalı Sınıf Yönetimi Yeterlikleri (Konak İlçesi Örneği): XIII, 149 y. [Yüksek Lisans Tezi]. Dokuz Eylül Üniversitesi.
57. Kaya, U. (2018). Din Derslerine Giren Öğretmenlerin Yeterliklerine Dair Bir İnceleme. Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 55(55), 78-110.
58. Kayan, M. F. (2020). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenlerinin Mesleklerini Etkili Olarak Yürütebilmelerinin Önündeki Engellere İlişkin Görüşleri. Avrasya Sosyal ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, 7(7), 118-127.
59. Kaymakcan, R. (2021). Gençlerin Dine Bakışı ve Okullarda Din-Değerler Öğretimi. DEM Yayınları.
60. Kline, R. B. (2005). Principles and Practice of Structural Equation Modeling. The Guilford Press.
61. Koç, A. (2009). İmam Hatip Lisesi Meslek Dersleri Öğretmenlerinin Yeterlikleri. Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 13(2), 131-174.
62. Koç, A. (2010). Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi Öğretmenlerinin Yeterlikleri. Değerler Eğitimi Dergisi, 8(19), 107-149.
63. Korkmaz, M. (2018). İmam Hatip Meslek Dersleri Öğretmenlerinin Materyal Geliştirme Durumları. Bilimname, 35(1), 175-216.
64. Kurt, T., & Okumuşlar, M. (2025). Din Eğitimi Öğretmenlerinin Eleştirel Pedagoji Yönelimlerinin İncelenmesi. Kocatepe İslami İlimler Dergisi, 8(1), 144-161. https://doi.org/10.52637/kiid.1619594
65. Lawshe, C. H. (1975). A Quantitative Approach to Content Validity. Personnel Psychology, 28(4), 563-575. https://doi.org/10.1111/j.1744-6570.1975.tb01393.x
66. Marlett, J. D. (1997). Conversion Methodology and the Case of Cardinal Newman. Theological Studies, 58(4), 669-685. https://doi.org/10.1177/004056399705800404
67. MEB, M. E. B. (2017). Öğretmenlik Mesleği Genel Yeterlikleri. Öğretmen Yetiştirme ve Geliştirme Genel Müdürlüğü.
68. MEB, M. E. B. (2025). Milli Eğitim Bakanlığı İstatistikleri. https://istatistik.meb.gov.tr/
69. MEB, Öğretmen Yetiştirme Genel Müdürlüğü. (2024, Ocak 10). Mesleki Gelişim Faaliyetleri. https://oygm.meb.gov.tr/www/mesleki-gelisim-faaliyetleri/icerik/7
70. Mendeş, N. F. (2010). Ortaöğretim Öğrencilerinin İnanç Esaslarını Algılayış Biçimleri (Tuzla Örneği) [Yüksek Lisans Tezi]. Sakarya Üniversitesi.
71. Mesleki Yeterlik Kurumu. (2020). Yeterlik. İçinde TYÇ Terimleri Sözlüğü. Mesleki Yeterlilik Kurumu.
72. Metin, M. (Ed.). (2014). Kuramdan Uygulamaya Eğitimde Bilimsel Araştrıma Yöntemleri (1. bs.). Pegem Akademi Yayıncılık.
73. Meydan, H., & Aydın, S. (2020). Üniversite Gençliğinin Kurumsal ve Öznel Dindarlığa Bakışı ve Etkileyen Faktörler Üzerine Nitel Bir Araştırma. BEÜ İlahiyat Fakültesi Dergisi, 7(2), 299-323. https://doi.org/10.33460/beuifd.726749 Optimar’dan Din-İnanç Anketi: Yüzde 39 Düzenli Namaz Kılıyor, Oruç Tutanların Oranı Yüzde 66. (2019, Mayıs 15). Sputnik Türkiye. https://anlatilaninotesi.com.tr/20190515/optimardan-din-inanc-anketi-yuzde-39-duzenli-namaz-kiliyor-oruc-tutanlarin-orani-yuzde-66-1039059892.html
74. Özdemir, M. (2010). İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenlerinin DKAB Derslerinde Öğretim Materyali Hazırlama ve Kullanma Durumu [Yüksek Lisans Tezi]. Cumhuriyet Üniversitesi.
75. Özerkan, E. (2007). Öğretmenlerin Öz-Yeterlik Algıları İle Öğrencilerin Sosyal Bilgiler Benlik Kavramları Arasındaki İlişki [Yüksek Lisans Tezi]. Trakya Üniversitesi.
76. Podungge, R., Rahayu, M., Setiawan, M., & Sudiro, A. (2019). Teacher Competence and Student Academic Achievement. Advances in Economics, Business and Management Research, (144), 69-74. https://doi.org/10.2991/aebmr.k.200606.011
77. Schermelleh-Engel, K., Moosbrugger, H., & Müller, H. (2003). Evaluating the Fit of Structural Equation Models: Tests of Significance and Descriptive Goodness-of-Fit Measures. Methods of Psychological Research Online, 8(2), 23-74.
78. Steiger, J. H. (1990). Structural Model Evaluation and Modification: An İnterval Estimation Approach. Multivariate Behavioral Research, 25(2), 173-180. https://doi.org/https://doi.org/10.1207/s15327906mbr2502_4
79. Şimşek, E. (2018). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi Öğretmenlerinin Öğretim Teknolojileri Alanındaki Yeterlikleri. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 3(22), 1631-1648.
80. Şimşek, S. (2018). Ortaöğretim Öğrencileri Arasında Yaygınlaşan Ateizm ve Deizm Düşüncesini Önlemede Din Eğitiminin Önemi [Yüksek Lisans Tezi, Ağrı İbrahim Çeçen Üniversitesi]. https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/tezDetay.jsp?id=xBs9VlPQ-2RnHBjsYW3ezQ&no=Y67PdriqL2OMRe4LmK-JiA
81. Şimşek, V., & Tosun, C. (2022). Zor Konuların Öğretiminde DKAB Öğretmeni: Ölüm Konusu Örneği. Şırnak Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, (29), 274-310. https://doi.org/10.35415/sirnakifd.1181130
82. Tabara, E. (2022). Ortaöğretim Kademesindeki Öğrencilerin Din Dersi Öğretmenlerine Yönelttikleri İnançla İlgili Sorular ve Verilen Cevapların Değerlendirilmesi. Genç Mütefekkirler Dergisi, 3(2), 386-410.
83. Tan, H. N. (2024). Din Öğretimi Sürecinde Öğretmenlerin Yeterliliklerine, İhtiyaçlarına ve Sosyo-Psikolojik Problemlerine Yönelik Bir Meta-sentez Çalışması. Amasya İlahiyat Dergisi, (24), 407-446. https://doi.org/https://doi.org/10.18498/amailad.1522389
84. Taşci, C. (2006). İmam Hatip Liselerinde Meslek Dersi Öğretiminin Yeterlik Durumu ve Meslek Dersi Öğretmenlerinin Temel Yeterliklere Sahip Olma Düzeyleri: VIII, 71 y. [Yüksek Lisans Tezi]. Atatürk Üniversitesi. (TDV İslâm Araştırmaları Merkezi).
85. Toplumsal Değişim Raporu: Türkiye’de İnançsızlık Yükselişte. (2019, Ocak 3). https://tr.euronews.com/2019/01/03/konda-nin-toplumsal-degisim-raporuna-gore-turkiye-de-inancsizlik-yukseliste
86. Tucker, L. R., & Lewis, C. (1973). A Reliability Coefficient for Maximum Likelihood Factor Analysis. Psychometrika, 38(1), 1-10. https://doi.org/10.1007/BF02291170
87. Turan, E. Z. (2017). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmen Yeterlikleri: Veli Beklentileri. Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), 17(2), 185-204.
88. Uçar, R. (2004). İlköğretim Okulu II. Kademedeki Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenlerinin Sınıf Yönetimi Yeterlikleri (Kayseri İl Merkezi Örneği) [Doktora Tezi]. Erciyes Üniversitesi.
89. Ulu, M. (2016). İnanç Gelişim Teorisi: İnanç Aşamaları. Bilimname, 2016(1), Makale 1. Journal of Black Psychology, 44(3), 219-246.
90. Yazıcı, I. (2004). İlköğretim Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi Dersi Öğretmenlerinin Yeterlikleri (İstanbul İli Örneği Üzerinde Bir Alan Araştırması): XXII, 254 y. [Yüksek Lisans Tezi]. Ankara Üniversitesi. (TDV İslâm Araştırmaları Merkezi).
91. Yıldız, M. (2019). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmen Adaylarının Alan Bilgisine İlişkin Yeterlik Algıları [Doktora Tezi]. Sivas Cumhuriyet Üniversitesi.
92. Zengi̇n, E., & Şen, B. G. (2021). 4. Sınıf Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersinde Öğrencilerin Sordukları Sorular ve Öğretmenlerin Verdikleri Cevapların İncelenmesi. Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, (40), 56-70. https://doi.org/10.14582/DUZGEF.2021.177
93. Zengin, M. (2013). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenlerinin Eğitim Öğretim Yeterlik Algıları. Sakarya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 15(27), 1-28.