Research Article
BibTex RIS Cite

Year 2026, Issue: 41, 1 - 20, 10.02.2026

Abdulkadir Turan

https://doi.org/10.15182/diclesosbed.1781173
https://izlik.org/JA25ZA24ZB

Abstract

References

  • Abdurrahmanoğlu, A. (2018). Outremer’de Siyasi Evlilikler [Yüksek Lisans Tezi]. Çankırı Karatekin Üniversitesi.
  • Aksarayî, M. b. M. (1392R). Tarihu Selâcık Müsâmeretü’l-ahbâr ve müsâyeretü’l-ahyâr (2. bs). İntişarât-ı Esâtir.
  • Alptekin, C. (1985). Dımaşk Atabegliği (Tog-Teginliler). Marmara Üniversitesi.
  • Alptekin, C. (1991). Atabeg. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 4, ss. 38-40). TDV Yayınları.
  • Altınay, R., & Çeçen, E. (2023). Türkiye Selçuklu Devleti’nde Kadınların Yönetim Üzerindeki Etkileri: Moğol İstilasına Kadar. History Studies, 15(2), 347-359.
  • Azimî, M. b. A. (1984). Târîhu Halep.
  • Bezer, G. Ö. (2012). Tuğteginliler. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 41, ss. 349-351). TDV Yayınları.
  • Bîlî, A. (1926). Hayatü Selâhaddîn-i Eyyûbî. Matbaatü Rahmaniyye.
  • Bündârî, F. b. A. (1979). Sene’l-Berkı’ş-Şâmî. Mektebetü’l-Hanci.
  • Dîvecî, S. (1958). El-Musıl fi’l-ahdi’l-Atabekî. Matbaatü Şefik.
  • Behrens-Abouseif, D. (2002). Kubbetü’l-İmâm eş-Şâfiî. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 26, ss. 303-304). TDV Yayınları.
  • Ebû Şâme, Ş. A. (2002). Kitâbü’r-Ravzateyn fî ahbâri’d-devleteyn en-Nûriyye ve’s-Salâhiyye (Vols. 1-4). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • Ebü’l-Ferec İbnü’l-Cevzî, C. (1992). El-Muntazam fi tarihi’l-Müluk ve’l-Ümem (Vols. 1-19). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • Elisseeff, N. (1967). Nur Ad-Din un Grand Prince Musulman de Syrie au Temps des Croisades (511- 569 /1118-1174) (Vols. 1-3). Instıtut Françaıs De Damas.
  • el-Koğî, A.H. (2009). Büyük Şafiî İlmihâli Hediyetu'l-Habib. Dua Yayıncılık.
  • Gibb, S. H. A. R. (1969). The Career Of Nûr-ad-dîn. İçinde Kenneth M. Setton & Marshall W. Baldwin (Ed.), A History of The Crusades The First Hunderd Years (C. 1, ss. 513-527). The University of Wisconsin Press.
  • Gök, H. İ. (2013). Musul Atabeyliği Zengiler(Musul Kolu 1146-1233). Türk Tarih Kurumu.
  • Görgün, H. (2001). İsmet Hatun. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 23, s. 140). TDV Yayınları.
  • Hillenbrand, C. (2015). Müslümanların Gözünden Haçlı Seferleri (Nurettin Elhüseyni, Çev.). AlfaTarih.
  • İbn Asâkir, E.-K. A. (1995). Târîhu Medîneti Dımaşk (Vols. 1-80). Dârü’l-Fikr.
  • İbn Haldûn, A. (2000). Târîhu İbn Haldûn (el-ʿİber) (Vols. 1-8). Dârü’l-Fikr.
  • İbn Hallikân, Ş. A. (1978). Vefeyâtü’l-aʿyân ve enbâʾü ebnâʾi’z-zamân (Vols. 1-7). Dâru Sâdr.
  • İbn Kadı Şühbe, E.-F. B. M. (t.y.). El-Kevâkibü’d-dürriyye [Tarih]. Nurosmaniye Kütüphanesi.
  • İbn Kesîr, E.-F. İ. İ. (2006). El-Bidâye ve’n-nihâye (Vols. 1-14). Dârü’l-Hadis.
  • İbn Münkız, Ü. (2003). Kitabü’l-İtibar (Abdülkerim el-Eşterî, Ed.; 2. bs). Kitâbü’l-İslâmî.
  • İbn Şeddâd, B. Y. (1994). En-Nevâdirü’s-sultâniyye. Mektebetü’l Hanci.
  • İbn Vâsıl, C. M. (1957). Müferricü’l-kürûb fî ahbâri benî Eyyûb (Vols. 1-6). Matbaatü’l-Emiriyye.
  • İbnü’l-Adîm, K. Ö. (1996). Zübdetü’l-Halep min târîhi Halep (Halil Mansur, Ed.). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • İbnü’l-Esîr, İ. (1963). Et-Târîhu’l-bâhir fi’ddevleti’l-Atâbekiyye bi’l-Mevsıl. Dâru’l-Kütübi’l-Hadîs.
  • İbnü’l-Esîr, İ. (2003). El-Kâmil fi’t-târîħ (Vols. 1-11). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • İbnü’l-Ezrâk, A. b. Y. (1992). Meyyâfarîkin ve Âmid Tarihi (Artuklular Kısmı) (Ahmet Savran, Çev.). Atatürk Üniversitesi Yayınları.
  • İbnü’l-İbrî, C. E.-F. (1986). Tarihü’z-Zamân. Dârü’l-Maşrık.
  • İbnü’l-İmâd, A. b. A. (1986). Şezerâtü’z-zeheb (Vols. 1-10). Dâru İbn Kesîr.
  • İbnü’l-Kalânisî, E. Y. H. (1983). Târîħu Dımaşķ. Dâru Hassân.
  • Kaçın, B. (2017). Selçuklu Hatunları Büyük Selçuklu Devleti Hanedan Üyelerinin Siyasî Evlilikleri (1. bs). Bilge Kültür Sanat.
  • Kitapçı, Z. (1994). Abbâsi Hilâfetinde Selçuklu Hâtunları ve Türk Sultanları. Selçuk Üniversitesi Basımevi.
  • Lee, J. (2017). God’s Wolf: The Life of the Most Notorious of All Crusaders: Reynald de Chatillon. Atlantic Books.
  • Lu, F., Huang, X., & Xu, E. (2022). Instrumental Love: Political Marriage and Family Firm Growth. Management and Organization Review, 18(2), 279-318.
  • Lyons, M. C., & Jackson, D. E. P. (2006). Selâhaddin Kutsal Savaşın Politikaları (Zehra Savan, Çev.; 1. bs). Pınar Yayınları.
  • Müller, S. (2006). Political Marriage in Antiquity. İçinde J. A. Mohammad & F. Jacob (Ed.), Marriage Discourses (ss. 25-49). De Gruyter Oldenbourg.
  • Nuaymî, M. A. (1990). Ed-Dâris fî Târîħi’l-medâris (İbrahim Şemseddin, Ed.; Vols. 1-2). Dârü’l-kütübi’l-ilmiyye.
  • Nüveyrî, Ş. A. (2004). Nihâyetü’l-ereb fî fünûni’l-edeb (Vols. 1-33). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • Polat, Z. (2019). Umut İradesi: İmâdüddin Zengî. Hiperyayın.
  • Runciman, S. (2008). Haçlı Seferleri Tarihi (Fikret Işıltan, Çev.; Vols. 1-3). Türk Tarih Kurumu.
  • Sakkâr, S. es-. (1999). İbn Ebû Asrûn. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 19, ss. 423-424). TDV Yayınları.
  • Sevim, A., & Merçil, E. (1995). Selçuklu Devletleri Tarihi: Siyaset, Teşkilat ve Kültür. Türk Tarih Kurumu Basımevi.
  • Sıbt İbnü’l-Cevzî, Ş. (2013). Mirʾâtü’z-zamân fî târîħi’l-aʿyân (Vols. 1-23). er-Risâletü’l-Alemiyye.
  • Solmaz, S., & Kapar, M. A. (2024). Selçuklu Hanedanlığında Evlilikler ve Evlilik Yaşları Üzerine Bir Değerlendirme. SEFAD/Selçuk Üniversitesi Yayınları, 51, 369-386.
  • Stevenson, W. B. (1907). The Crusaders İn The East. Cambridge University Press. Şeşen, R. (2000). Salâhaddin Eyyûbi ve Devri. İSAR.
  • Turan, A. (2024). Kudüs’ün Fethinin Mimarı Nûreddin Mahmud Zengî Hayatı ve Dönemi. Siyer Yayınları.
  • Turan, O. (1969). Selçuklular Tarihi ve Türk- İslam Medeniyeti (2. bs). Turan Neşriyat Yurdu.
  • William, A. of T. (1943). A History of Deed Beyond The Sea (Emily Atwater Babcock, Çev.; Vols. 1-2). Kolombiya Üniversitesi.
  • Zebîdî, el-M. (1969). Tervihü’l-Kulûb fi Zikrî el-Mulûkî Beni Eyyûb. Dârü’l-Kütübi’l-Cedîd.
  • Zehebî, Ş. M. (1996). Siyeru aʿlâmi’n-nübelâ (Vols. 1-25). Al Risâle.
  • Zhao, G. Q. (2001). Marriageas Political Strategy and Cultural Expression: Mongolian Royal Marriages from World Empire to Yuan Dynasty [Doktora Tezi]. University of Toronto.

Year 2026, Issue: 41, 1 - 20, 10.02.2026

Abdulkadir Turan

https://doi.org/10.15182/diclesosbed.1781173
https://izlik.org/JA25ZA24ZB

Abstract

References

  • Abdurrahmanoğlu, A. (2018). Outremer’de Siyasi Evlilikler [Yüksek Lisans Tezi]. Çankırı Karatekin Üniversitesi.
  • Aksarayî, M. b. M. (1392R). Tarihu Selâcık Müsâmeretü’l-ahbâr ve müsâyeretü’l-ahyâr (2. bs). İntişarât-ı Esâtir.
  • Alptekin, C. (1985). Dımaşk Atabegliği (Tog-Teginliler). Marmara Üniversitesi.
  • Alptekin, C. (1991). Atabeg. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 4, ss. 38-40). TDV Yayınları.
  • Altınay, R., & Çeçen, E. (2023). Türkiye Selçuklu Devleti’nde Kadınların Yönetim Üzerindeki Etkileri: Moğol İstilasına Kadar. History Studies, 15(2), 347-359.
  • Azimî, M. b. A. (1984). Târîhu Halep.
  • Bezer, G. Ö. (2012). Tuğteginliler. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 41, ss. 349-351). TDV Yayınları.
  • Bîlî, A. (1926). Hayatü Selâhaddîn-i Eyyûbî. Matbaatü Rahmaniyye.
  • Bündârî, F. b. A. (1979). Sene’l-Berkı’ş-Şâmî. Mektebetü’l-Hanci.
  • Dîvecî, S. (1958). El-Musıl fi’l-ahdi’l-Atabekî. Matbaatü Şefik.
  • Behrens-Abouseif, D. (2002). Kubbetü’l-İmâm eş-Şâfiî. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 26, ss. 303-304). TDV Yayınları.
  • Ebû Şâme, Ş. A. (2002). Kitâbü’r-Ravzateyn fî ahbâri’d-devleteyn en-Nûriyye ve’s-Salâhiyye (Vols. 1-4). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • Ebü’l-Ferec İbnü’l-Cevzî, C. (1992). El-Muntazam fi tarihi’l-Müluk ve’l-Ümem (Vols. 1-19). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • Elisseeff, N. (1967). Nur Ad-Din un Grand Prince Musulman de Syrie au Temps des Croisades (511- 569 /1118-1174) (Vols. 1-3). Instıtut Françaıs De Damas.
  • el-Koğî, A.H. (2009). Büyük Şafiî İlmihâli Hediyetu'l-Habib. Dua Yayıncılık.
  • Gibb, S. H. A. R. (1969). The Career Of Nûr-ad-dîn. İçinde Kenneth M. Setton & Marshall W. Baldwin (Ed.), A History of The Crusades The First Hunderd Years (C. 1, ss. 513-527). The University of Wisconsin Press.
  • Gök, H. İ. (2013). Musul Atabeyliği Zengiler(Musul Kolu 1146-1233). Türk Tarih Kurumu.
  • Görgün, H. (2001). İsmet Hatun. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 23, s. 140). TDV Yayınları.
  • Hillenbrand, C. (2015). Müslümanların Gözünden Haçlı Seferleri (Nurettin Elhüseyni, Çev.). AlfaTarih.
  • İbn Asâkir, E.-K. A. (1995). Târîhu Medîneti Dımaşk (Vols. 1-80). Dârü’l-Fikr.
  • İbn Haldûn, A. (2000). Târîhu İbn Haldûn (el-ʿİber) (Vols. 1-8). Dârü’l-Fikr.
  • İbn Hallikân, Ş. A. (1978). Vefeyâtü’l-aʿyân ve enbâʾü ebnâʾi’z-zamân (Vols. 1-7). Dâru Sâdr.
  • İbn Kadı Şühbe, E.-F. B. M. (t.y.). El-Kevâkibü’d-dürriyye [Tarih]. Nurosmaniye Kütüphanesi.
  • İbn Kesîr, E.-F. İ. İ. (2006). El-Bidâye ve’n-nihâye (Vols. 1-14). Dârü’l-Hadis.
  • İbn Münkız, Ü. (2003). Kitabü’l-İtibar (Abdülkerim el-Eşterî, Ed.; 2. bs). Kitâbü’l-İslâmî.
  • İbn Şeddâd, B. Y. (1994). En-Nevâdirü’s-sultâniyye. Mektebetü’l Hanci.
  • İbn Vâsıl, C. M. (1957). Müferricü’l-kürûb fî ahbâri benî Eyyûb (Vols. 1-6). Matbaatü’l-Emiriyye.
  • İbnü’l-Adîm, K. Ö. (1996). Zübdetü’l-Halep min târîhi Halep (Halil Mansur, Ed.). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • İbnü’l-Esîr, İ. (1963). Et-Târîhu’l-bâhir fi’ddevleti’l-Atâbekiyye bi’l-Mevsıl. Dâru’l-Kütübi’l-Hadîs.
  • İbnü’l-Esîr, İ. (2003). El-Kâmil fi’t-târîħ (Vols. 1-11). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • İbnü’l-Ezrâk, A. b. Y. (1992). Meyyâfarîkin ve Âmid Tarihi (Artuklular Kısmı) (Ahmet Savran, Çev.). Atatürk Üniversitesi Yayınları.
  • İbnü’l-İbrî, C. E.-F. (1986). Tarihü’z-Zamân. Dârü’l-Maşrık.
  • İbnü’l-İmâd, A. b. A. (1986). Şezerâtü’z-zeheb (Vols. 1-10). Dâru İbn Kesîr.
  • İbnü’l-Kalânisî, E. Y. H. (1983). Târîħu Dımaşķ. Dâru Hassân.
  • Kaçın, B. (2017). Selçuklu Hatunları Büyük Selçuklu Devleti Hanedan Üyelerinin Siyasî Evlilikleri (1. bs). Bilge Kültür Sanat.
  • Kitapçı, Z. (1994). Abbâsi Hilâfetinde Selçuklu Hâtunları ve Türk Sultanları. Selçuk Üniversitesi Basımevi.
  • Lee, J. (2017). God’s Wolf: The Life of the Most Notorious of All Crusaders: Reynald de Chatillon. Atlantic Books.
  • Lu, F., Huang, X., & Xu, E. (2022). Instrumental Love: Political Marriage and Family Firm Growth. Management and Organization Review, 18(2), 279-318.
  • Lyons, M. C., & Jackson, D. E. P. (2006). Selâhaddin Kutsal Savaşın Politikaları (Zehra Savan, Çev.; 1. bs). Pınar Yayınları.
  • Müller, S. (2006). Political Marriage in Antiquity. İçinde J. A. Mohammad & F. Jacob (Ed.), Marriage Discourses (ss. 25-49). De Gruyter Oldenbourg.
  • Nuaymî, M. A. (1990). Ed-Dâris fî Târîħi’l-medâris (İbrahim Şemseddin, Ed.; Vols. 1-2). Dârü’l-kütübi’l-ilmiyye.
  • Nüveyrî, Ş. A. (2004). Nihâyetü’l-ereb fî fünûni’l-edeb (Vols. 1-33). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • Polat, Z. (2019). Umut İradesi: İmâdüddin Zengî. Hiperyayın.
  • Runciman, S. (2008). Haçlı Seferleri Tarihi (Fikret Işıltan, Çev.; Vols. 1-3). Türk Tarih Kurumu.
  • Sakkâr, S. es-. (1999). İbn Ebû Asrûn. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 19, ss. 423-424). TDV Yayınları.
  • Sevim, A., & Merçil, E. (1995). Selçuklu Devletleri Tarihi: Siyaset, Teşkilat ve Kültür. Türk Tarih Kurumu Basımevi.
  • Sıbt İbnü’l-Cevzî, Ş. (2013). Mirʾâtü’z-zamân fî târîħi’l-aʿyân (Vols. 1-23). er-Risâletü’l-Alemiyye.
  • Solmaz, S., & Kapar, M. A. (2024). Selçuklu Hanedanlığında Evlilikler ve Evlilik Yaşları Üzerine Bir Değerlendirme. SEFAD/Selçuk Üniversitesi Yayınları, 51, 369-386.
  • Stevenson, W. B. (1907). The Crusaders İn The East. Cambridge University Press. Şeşen, R. (2000). Salâhaddin Eyyûbi ve Devri. İSAR.
  • Turan, A. (2024). Kudüs’ün Fethinin Mimarı Nûreddin Mahmud Zengî Hayatı ve Dönemi. Siyer Yayınları.
  • Turan, O. (1969). Selçuklular Tarihi ve Türk- İslam Medeniyeti (2. bs). Turan Neşriyat Yurdu.
  • William, A. of T. (1943). A History of Deed Beyond The Sea (Emily Atwater Babcock, Çev.; Vols. 1-2). Kolombiya Üniversitesi.
  • Zebîdî, el-M. (1969). Tervihü’l-Kulûb fi Zikrî el-Mulûkî Beni Eyyûb. Dârü’l-Kütübi’l-Cedîd.
  • Zehebî, Ş. M. (1996). Siyeru aʿlâmi’n-nübelâ (Vols. 1-25). Al Risâle.
  • Zhao, G. Q. (2001). Marriageas Political Strategy and Cultural Expression: Mongolian Royal Marriages from World Empire to Yuan Dynasty [Doktora Tezi]. University of Toronto.

SİYASİ BİR EVLİLİK OLARAK İSMETÜDDİN HATUN’UN SELÂHADDİN-İ EYYÛBÎ İLE EVLENMESİ

Year 2026, Issue: 41, 1 - 20, 10.02.2026

Abdulkadir Turan

https://doi.org/10.15182/diclesosbed.1781173
https://izlik.org/JA25ZA24ZB

Abstract

İsmetüddin Hatun binti Üner, önce Zengîler Halep Hükümdarı Nûreddin Mahmud Zengî (541/1147), onun vefatının (569/1174) ardından ise Selâhaddin-i Eyyûbî ile (572/1176) evlenmiştir. Bu çalışma, İsmetüddin Hatun’un Selâhaddin-i Eyyûbî ile evliliğini konu almakla birlikte Nûreddin Mahmud Zengî ile evliliğini de değerlendirmektedir. İsmetüddin Hatun’un bu iki hükümdarla yaptığı evliliklerin anlaşılması, devrin politik gelişmeleri ilgili araştırmaların yanında, kadının o devirdeki konumuyla ilgili araştırmalara da katkı sağlayacaktır. Oysa her iki evlilikle de ilgili araştırmalar, kaynaklardaki verileri tekrarlamakla kalmıştır. Bu çalışmanın amacı, kaynaklardaki verileri bir araya getirerek bu evliliklerin siyasi yönünün anlaşılmasını sağlamaktır. Bu doğrultuda çalışmada öncelikle siyasi evliliklerin tarihteki yeri değerlendirilmiş, ardından İsmetüddin Hatun’un söz konusu hükümdarlarla yaptığı evlilikler ele alınmıştır. Çalışmada bulgular değerlendirildiğinde İsmetüddin Hatun’un Selâhaddin-i Eyyûbî ile yaptığı evliliğin siyasi hedeflerden bağımsız olmamakla birlikte klasik siyasi evliliklerden farklı da olduğu tespitine ulaşılmıştır.

Keywords

Tarih Selçuklu tarihi Nûreddin Mahmud Zengî Selâhaddîn-i Eyyûbî İsmetüddin Hatun

References

  • Abdurrahmanoğlu, A. (2018). Outremer’de Siyasi Evlilikler [Yüksek Lisans Tezi]. Çankırı Karatekin Üniversitesi.
  • Aksarayî, M. b. M. (1392R). Tarihu Selâcık Müsâmeretü’l-ahbâr ve müsâyeretü’l-ahyâr (2. bs). İntişarât-ı Esâtir.
  • Alptekin, C. (1985). Dımaşk Atabegliği (Tog-Teginliler). Marmara Üniversitesi.
  • Alptekin, C. (1991). Atabeg. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 4, ss. 38-40). TDV Yayınları.
  • Altınay, R., & Çeçen, E. (2023). Türkiye Selçuklu Devleti’nde Kadınların Yönetim Üzerindeki Etkileri: Moğol İstilasına Kadar. History Studies, 15(2), 347-359.
  • Azimî, M. b. A. (1984). Târîhu Halep.
  • Bezer, G. Ö. (2012). Tuğteginliler. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 41, ss. 349-351). TDV Yayınları.
  • Bîlî, A. (1926). Hayatü Selâhaddîn-i Eyyûbî. Matbaatü Rahmaniyye.
  • Bündârî, F. b. A. (1979). Sene’l-Berkı’ş-Şâmî. Mektebetü’l-Hanci.
  • Dîvecî, S. (1958). El-Musıl fi’l-ahdi’l-Atabekî. Matbaatü Şefik.
  • Behrens-Abouseif, D. (2002). Kubbetü’l-İmâm eş-Şâfiî. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 26, ss. 303-304). TDV Yayınları.
  • Ebû Şâme, Ş. A. (2002). Kitâbü’r-Ravzateyn fî ahbâri’d-devleteyn en-Nûriyye ve’s-Salâhiyye (Vols. 1-4). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • Ebü’l-Ferec İbnü’l-Cevzî, C. (1992). El-Muntazam fi tarihi’l-Müluk ve’l-Ümem (Vols. 1-19). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • Elisseeff, N. (1967). Nur Ad-Din un Grand Prince Musulman de Syrie au Temps des Croisades (511- 569 /1118-1174) (Vols. 1-3). Instıtut Françaıs De Damas.
  • el-Koğî, A.H. (2009). Büyük Şafiî İlmihâli Hediyetu'l-Habib. Dua Yayıncılık.
  • Gibb, S. H. A. R. (1969). The Career Of Nûr-ad-dîn. İçinde Kenneth M. Setton & Marshall W. Baldwin (Ed.), A History of The Crusades The First Hunderd Years (C. 1, ss. 513-527). The University of Wisconsin Press.
  • Gök, H. İ. (2013). Musul Atabeyliği Zengiler(Musul Kolu 1146-1233). Türk Tarih Kurumu.
  • Görgün, H. (2001). İsmet Hatun. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 23, s. 140). TDV Yayınları.
  • Hillenbrand, C. (2015). Müslümanların Gözünden Haçlı Seferleri (Nurettin Elhüseyni, Çev.). AlfaTarih.
  • İbn Asâkir, E.-K. A. (1995). Târîhu Medîneti Dımaşk (Vols. 1-80). Dârü’l-Fikr.
  • İbn Haldûn, A. (2000). Târîhu İbn Haldûn (el-ʿİber) (Vols. 1-8). Dârü’l-Fikr.
  • İbn Hallikân, Ş. A. (1978). Vefeyâtü’l-aʿyân ve enbâʾü ebnâʾi’z-zamân (Vols. 1-7). Dâru Sâdr.
  • İbn Kadı Şühbe, E.-F. B. M. (t.y.). El-Kevâkibü’d-dürriyye [Tarih]. Nurosmaniye Kütüphanesi.
  • İbn Kesîr, E.-F. İ. İ. (2006). El-Bidâye ve’n-nihâye (Vols. 1-14). Dârü’l-Hadis.
  • İbn Münkız, Ü. (2003). Kitabü’l-İtibar (Abdülkerim el-Eşterî, Ed.; 2. bs). Kitâbü’l-İslâmî.
  • İbn Şeddâd, B. Y. (1994). En-Nevâdirü’s-sultâniyye. Mektebetü’l Hanci.
  • İbn Vâsıl, C. M. (1957). Müferricü’l-kürûb fî ahbâri benî Eyyûb (Vols. 1-6). Matbaatü’l-Emiriyye.
  • İbnü’l-Adîm, K. Ö. (1996). Zübdetü’l-Halep min târîhi Halep (Halil Mansur, Ed.). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • İbnü’l-Esîr, İ. (1963). Et-Târîhu’l-bâhir fi’ddevleti’l-Atâbekiyye bi’l-Mevsıl. Dâru’l-Kütübi’l-Hadîs.
  • İbnü’l-Esîr, İ. (2003). El-Kâmil fi’t-târîħ (Vols. 1-11). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • İbnü’l-Ezrâk, A. b. Y. (1992). Meyyâfarîkin ve Âmid Tarihi (Artuklular Kısmı) (Ahmet Savran, Çev.). Atatürk Üniversitesi Yayınları.
  • İbnü’l-İbrî, C. E.-F. (1986). Tarihü’z-Zamân. Dârü’l-Maşrık.
  • İbnü’l-İmâd, A. b. A. (1986). Şezerâtü’z-zeheb (Vols. 1-10). Dâru İbn Kesîr.
  • İbnü’l-Kalânisî, E. Y. H. (1983). Târîħu Dımaşķ. Dâru Hassân.
  • Kaçın, B. (2017). Selçuklu Hatunları Büyük Selçuklu Devleti Hanedan Üyelerinin Siyasî Evlilikleri (1. bs). Bilge Kültür Sanat.
  • Kitapçı, Z. (1994). Abbâsi Hilâfetinde Selçuklu Hâtunları ve Türk Sultanları. Selçuk Üniversitesi Basımevi.
  • Lee, J. (2017). God’s Wolf: The Life of the Most Notorious of All Crusaders: Reynald de Chatillon. Atlantic Books.
  • Lu, F., Huang, X., & Xu, E. (2022). Instrumental Love: Political Marriage and Family Firm Growth. Management and Organization Review, 18(2), 279-318.
  • Lyons, M. C., & Jackson, D. E. P. (2006). Selâhaddin Kutsal Savaşın Politikaları (Zehra Savan, Çev.; 1. bs). Pınar Yayınları.
  • Müller, S. (2006). Political Marriage in Antiquity. İçinde J. A. Mohammad & F. Jacob (Ed.), Marriage Discourses (ss. 25-49). De Gruyter Oldenbourg.
  • Nuaymî, M. A. (1990). Ed-Dâris fî Târîħi’l-medâris (İbrahim Şemseddin, Ed.; Vols. 1-2). Dârü’l-kütübi’l-ilmiyye.
  • Nüveyrî, Ş. A. (2004). Nihâyetü’l-ereb fî fünûni’l-edeb (Vols. 1-33). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • Polat, Z. (2019). Umut İradesi: İmâdüddin Zengî. Hiperyayın.
  • Runciman, S. (2008). Haçlı Seferleri Tarihi (Fikret Işıltan, Çev.; Vols. 1-3). Türk Tarih Kurumu.
  • Sakkâr, S. es-. (1999). İbn Ebû Asrûn. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 19, ss. 423-424). TDV Yayınları.
  • Sevim, A., & Merçil, E. (1995). Selçuklu Devletleri Tarihi: Siyaset, Teşkilat ve Kültür. Türk Tarih Kurumu Basımevi.
  • Sıbt İbnü’l-Cevzî, Ş. (2013). Mirʾâtü’z-zamân fî târîħi’l-aʿyân (Vols. 1-23). er-Risâletü’l-Alemiyye.
  • Solmaz, S., & Kapar, M. A. (2024). Selçuklu Hanedanlığında Evlilikler ve Evlilik Yaşları Üzerine Bir Değerlendirme. SEFAD/Selçuk Üniversitesi Yayınları, 51, 369-386.
  • Stevenson, W. B. (1907). The Crusaders İn The East. Cambridge University Press. Şeşen, R. (2000). Salâhaddin Eyyûbi ve Devri. İSAR.
  • Turan, A. (2024). Kudüs’ün Fethinin Mimarı Nûreddin Mahmud Zengî Hayatı ve Dönemi. Siyer Yayınları.
  • Turan, O. (1969). Selçuklular Tarihi ve Türk- İslam Medeniyeti (2. bs). Turan Neşriyat Yurdu.
  • William, A. of T. (1943). A History of Deed Beyond The Sea (Emily Atwater Babcock, Çev.; Vols. 1-2). Kolombiya Üniversitesi.
  • Zebîdî, el-M. (1969). Tervihü’l-Kulûb fi Zikrî el-Mulûkî Beni Eyyûb. Dârü’l-Kütübi’l-Cedîd.
  • Zehebî, Ş. M. (1996). Siyeru aʿlâmi’n-nübelâ (Vols. 1-25). Al Risâle.
  • Zhao, G. Q. (2001). Marriageas Political Strategy and Cultural Expression: Mongolian Royal Marriages from World Empire to Yuan Dynasty [Doktora Tezi]. University of Toronto.

The Political Dimensions of the Marriage Between Ismet al-Din Khatun and Salah al-Din al-Ayyubi

Year 2026, Issue: 41, 1 - 20, 10.02.2026

Abdulkadir Turan

https://doi.org/10.15182/diclesosbed.1781173
https://izlik.org/JA25ZA24ZB

Abstract

Ismat al-Din Khatun bint Üner was initially married to the Zengid ruler of Aleppo, Nur al-Din Mahmud Zengi (541/1147–569/1174), and, following his death, later became the wife of Salah al-Din al-Ayyubi (572/1176). While this study primarily concentrates on her marriage to Salah al-Din, it also considers her earlier union with Nur al-Din Mahmud in order to provide a more comprehensive understanding. Examining these two marriages is essential not only for analyzing the political dynamics of the period, but also for gaining insight into the role and status of women in the medieval Islamic world. Existing scholarship, however, has largely confined itself to reiterating information found in primary sources, often without critical evaluation. This study aims to synthesize the available evidence to illuminate the political dimensions of these matrimonial alliances. It begins with a discussion of political marriage in historical context, followed by a detailed analysis of Ismetüddin Hatun’s marriages to the aforementioned rulers. The findings suggest that while her marriage to Salah al-Din was not entirely devoid of political goals, it diverged in meaningful ways from conventional models of political marriage.

Keywords

History Seljuk History Nur al-Din Mahmud Zengi Salah al-Din al-Ayyubi (Saladin) Ismat al-Din Khatun.

References

  • Abdurrahmanoğlu, A. (2018). Outremer’de Siyasi Evlilikler [Yüksek Lisans Tezi]. Çankırı Karatekin Üniversitesi.
  • Aksarayî, M. b. M. (1392R). Tarihu Selâcık Müsâmeretü’l-ahbâr ve müsâyeretü’l-ahyâr (2. bs). İntişarât-ı Esâtir.
  • Alptekin, C. (1985). Dımaşk Atabegliği (Tog-Teginliler). Marmara Üniversitesi.
  • Alptekin, C. (1991). Atabeg. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 4, ss. 38-40). TDV Yayınları.
  • Altınay, R., & Çeçen, E. (2023). Türkiye Selçuklu Devleti’nde Kadınların Yönetim Üzerindeki Etkileri: Moğol İstilasına Kadar. History Studies, 15(2), 347-359.
  • Azimî, M. b. A. (1984). Târîhu Halep.
  • Bezer, G. Ö. (2012). Tuğteginliler. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 41, ss. 349-351). TDV Yayınları.
  • Bîlî, A. (1926). Hayatü Selâhaddîn-i Eyyûbî. Matbaatü Rahmaniyye.
  • Bündârî, F. b. A. (1979). Sene’l-Berkı’ş-Şâmî. Mektebetü’l-Hanci.
  • Dîvecî, S. (1958). El-Musıl fi’l-ahdi’l-Atabekî. Matbaatü Şefik.
  • Behrens-Abouseif, D. (2002). Kubbetü’l-İmâm eş-Şâfiî. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 26, ss. 303-304). TDV Yayınları.
  • Ebû Şâme, Ş. A. (2002). Kitâbü’r-Ravzateyn fî ahbâri’d-devleteyn en-Nûriyye ve’s-Salâhiyye (Vols. 1-4). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • Ebü’l-Ferec İbnü’l-Cevzî, C. (1992). El-Muntazam fi tarihi’l-Müluk ve’l-Ümem (Vols. 1-19). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • Elisseeff, N. (1967). Nur Ad-Din un Grand Prince Musulman de Syrie au Temps des Croisades (511- 569 /1118-1174) (Vols. 1-3). Instıtut Françaıs De Damas.
  • el-Koğî, A.H. (2009). Büyük Şafiî İlmihâli Hediyetu'l-Habib. Dua Yayıncılık.
  • Gibb, S. H. A. R. (1969). The Career Of Nûr-ad-dîn. İçinde Kenneth M. Setton & Marshall W. Baldwin (Ed.), A History of The Crusades The First Hunderd Years (C. 1, ss. 513-527). The University of Wisconsin Press.
  • Gök, H. İ. (2013). Musul Atabeyliği Zengiler(Musul Kolu 1146-1233). Türk Tarih Kurumu.
  • Görgün, H. (2001). İsmet Hatun. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 23, s. 140). TDV Yayınları.
  • Hillenbrand, C. (2015). Müslümanların Gözünden Haçlı Seferleri (Nurettin Elhüseyni, Çev.). AlfaTarih.
  • İbn Asâkir, E.-K. A. (1995). Târîhu Medîneti Dımaşk (Vols. 1-80). Dârü’l-Fikr.
  • İbn Haldûn, A. (2000). Târîhu İbn Haldûn (el-ʿİber) (Vols. 1-8). Dârü’l-Fikr.
  • İbn Hallikân, Ş. A. (1978). Vefeyâtü’l-aʿyân ve enbâʾü ebnâʾi’z-zamân (Vols. 1-7). Dâru Sâdr.
  • İbn Kadı Şühbe, E.-F. B. M. (t.y.). El-Kevâkibü’d-dürriyye [Tarih]. Nurosmaniye Kütüphanesi.
  • İbn Kesîr, E.-F. İ. İ. (2006). El-Bidâye ve’n-nihâye (Vols. 1-14). Dârü’l-Hadis.
  • İbn Münkız, Ü. (2003). Kitabü’l-İtibar (Abdülkerim el-Eşterî, Ed.; 2. bs). Kitâbü’l-İslâmî.
  • İbn Şeddâd, B. Y. (1994). En-Nevâdirü’s-sultâniyye. Mektebetü’l Hanci.
  • İbn Vâsıl, C. M. (1957). Müferricü’l-kürûb fî ahbâri benî Eyyûb (Vols. 1-6). Matbaatü’l-Emiriyye.
  • İbnü’l-Adîm, K. Ö. (1996). Zübdetü’l-Halep min târîhi Halep (Halil Mansur, Ed.). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • İbnü’l-Esîr, İ. (1963). Et-Târîhu’l-bâhir fi’ddevleti’l-Atâbekiyye bi’l-Mevsıl. Dâru’l-Kütübi’l-Hadîs.
  • İbnü’l-Esîr, İ. (2003). El-Kâmil fi’t-târîħ (Vols. 1-11). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • İbnü’l-Ezrâk, A. b. Y. (1992). Meyyâfarîkin ve Âmid Tarihi (Artuklular Kısmı) (Ahmet Savran, Çev.). Atatürk Üniversitesi Yayınları.
  • İbnü’l-İbrî, C. E.-F. (1986). Tarihü’z-Zamân. Dârü’l-Maşrık.
  • İbnü’l-İmâd, A. b. A. (1986). Şezerâtü’z-zeheb (Vols. 1-10). Dâru İbn Kesîr.
  • İbnü’l-Kalânisî, E. Y. H. (1983). Târîħu Dımaşķ. Dâru Hassân.
  • Kaçın, B. (2017). Selçuklu Hatunları Büyük Selçuklu Devleti Hanedan Üyelerinin Siyasî Evlilikleri (1. bs). Bilge Kültür Sanat.
  • Kitapçı, Z. (1994). Abbâsi Hilâfetinde Selçuklu Hâtunları ve Türk Sultanları. Selçuk Üniversitesi Basımevi.
  • Lee, J. (2017). God’s Wolf: The Life of the Most Notorious of All Crusaders: Reynald de Chatillon. Atlantic Books.
  • Lu, F., Huang, X., & Xu, E. (2022). Instrumental Love: Political Marriage and Family Firm Growth. Management and Organization Review, 18(2), 279-318.
  • Lyons, M. C., & Jackson, D. E. P. (2006). Selâhaddin Kutsal Savaşın Politikaları (Zehra Savan, Çev.; 1. bs). Pınar Yayınları.
  • Müller, S. (2006). Political Marriage in Antiquity. İçinde J. A. Mohammad & F. Jacob (Ed.), Marriage Discourses (ss. 25-49). De Gruyter Oldenbourg.
  • Nuaymî, M. A. (1990). Ed-Dâris fî Târîħi’l-medâris (İbrahim Şemseddin, Ed.; Vols. 1-2). Dârü’l-kütübi’l-ilmiyye.
  • Nüveyrî, Ş. A. (2004). Nihâyetü’l-ereb fî fünûni’l-edeb (Vols. 1-33). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  • Polat, Z. (2019). Umut İradesi: İmâdüddin Zengî. Hiperyayın.
  • Runciman, S. (2008). Haçlı Seferleri Tarihi (Fikret Işıltan, Çev.; Vols. 1-3). Türk Tarih Kurumu.
  • Sakkâr, S. es-. (1999). İbn Ebû Asrûn. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 19, ss. 423-424). TDV Yayınları.
  • Sevim, A., & Merçil, E. (1995). Selçuklu Devletleri Tarihi: Siyaset, Teşkilat ve Kültür. Türk Tarih Kurumu Basımevi.
  • Sıbt İbnü’l-Cevzî, Ş. (2013). Mirʾâtü’z-zamân fî târîħi’l-aʿyân (Vols. 1-23). er-Risâletü’l-Alemiyye.
  • Solmaz, S., & Kapar, M. A. (2024). Selçuklu Hanedanlığında Evlilikler ve Evlilik Yaşları Üzerine Bir Değerlendirme. SEFAD/Selçuk Üniversitesi Yayınları, 51, 369-386.
  • Stevenson, W. B. (1907). The Crusaders İn The East. Cambridge University Press. Şeşen, R. (2000). Salâhaddin Eyyûbi ve Devri. İSAR.
  • Turan, A. (2024). Kudüs’ün Fethinin Mimarı Nûreddin Mahmud Zengî Hayatı ve Dönemi. Siyer Yayınları.
  • Turan, O. (1969). Selçuklular Tarihi ve Türk- İslam Medeniyeti (2. bs). Turan Neşriyat Yurdu.
  • William, A. of T. (1943). A History of Deed Beyond The Sea (Emily Atwater Babcock, Çev.; Vols. 1-2). Kolombiya Üniversitesi.
  • Zebîdî, el-M. (1969). Tervihü’l-Kulûb fi Zikrî el-Mulûkî Beni Eyyûb. Dârü’l-Kütübi’l-Cedîd.
  • Zehebî, Ş. M. (1996). Siyeru aʿlâmi’n-nübelâ (Vols. 1-25). Al Risâle.
  • Zhao, G. Q. (2001). Marriageas Political Strategy and Cultural Expression: Mongolian Royal Marriages from World Empire to Yuan Dynasty [Doktora Tezi]. University of Toronto.
There are 55 citations in total.

Details

Primary Language Turkish
Subjects History of Muslim Turkish Countries and Societies
Journal Section Research Article
Authors

Abdulkadir Turan 0000-0002-9417-089X

Submission Date September 10, 2025
Acceptance Date November 20, 2025
Publication Date February 10, 2026
DOI https://doi.org/10.15182/diclesosbed.1781173
IZ https://izlik.org/JA25ZA24ZB
Published in Issue Year 2026 Issue: 41

Cite

APA Turan, A. (2026). SİYASİ BİR EVLİLİK OLARAK İSMETÜDDİN HATUN’UN SELÂHADDİN-İ EYYÛBÎ İLE EVLENMESİ. Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 41, 1-20. https://doi.org/10.15182/diclesosbed.1781173

Aim & Scope

2009 yılında yayın hayatına başlayan ve TR Dizinde taranan uluslararası hakemli dergimizin amacı sosyal bilimler alanında nitelikli bilimsel çalışmalara yer vermektir. Analitik değerlendirmelerin yapıldığı, alanına katkı sağlayan çalışmalar öncelikli olarak değerlendirmeye alınır. 

Dergimizde, “Edebiyat, Tarih, Felsefe, Sosyoloji, Psikoloji, Arkeoloji,  Sanat Tarihi, İlahiyat, İktisat, İşletme, İletişim, Gazetecilik, Uluslararası İlişkiler, Hukuk, Siyaset Bilimi ve Halkla İlişkiler ” gibi sosyal bilimlere ait alanlarda hazırlanmış araştırma makaleleri ile alana katkı sunabilecek güncel kitap tanıtımlarına yer verilir. Çalışmaların ilk gönderimi sırasında intihal raporu da sisteme yüklenir, benzerlik oranı kaynakça hariç %15 i geçmemelidir.


YAZIM KURALLARI

Yazım kurallarımıza göre hazırlanmayan makaleler ön kontrol aşamasında iade edilir.

Dergiye gönderilecek çalışmaların, dergi yazım kurallarına göre oluşturulan aşağıdaki örnek şablon kullanılarak yazılması zorunludur.
Sisteme yüklenmesi gereken dosyalar:

             Tam Metin dosyası
                Kapak Sayfası (Ön yazı)
                Telif Hakkı Devir Formu
                Etik Kurul izin belgesi
                Araştırmacı Katkı Oranı ve Çatışma Beyan Formu
                Benzerlik (intihal) raporu (%15)

Tam Metin dosyasında, ilk gönderimde yazar bilgilerine yer verilmemelidir. Kapak Sayfasında sadece başlık, öz, abstract, yazar bilgileri ve sorumlu yazar iletişim bilgileri yer almalıdır.

Makalenizde etik kurul belgesi gerekli ise söz konusu belgenin yüklenmesi, etik kurul belgesinin gerekmediği durumlarda ise Etik Kurul İznine Gerek Olmadığı'na dair belgenin hazırlanması gerekir. Etik Kurul Belgesinin gerekli olduğu durumlar Etik İlkeler ve Yayın Politikası sayfasında açıklanmıştır.

ÖRNEK MAKALE KAPAK SAYFASI
ÖRNEK MAKALE ŞABLONU
TELİF HAKKI DEVİR FORMU
ETİK KURUL İZNİNE GEREK OLMADIĞINA DAİR BEYAN FORMU
ARAŞTIRMACILARIN KATKI ORANI BEYANI VE ÇATIŞMA BEYANI


Sayfa Yapısı ve Yazı Stili

Tüm çalışmalarda şu kısımlar bulunmalıdır: Başlık, hemen altında İngilizce başlık, Öz, Anahtar Kelimeler, Abstract, Keywords, Giriş, Bölüm Başlıkları, Sonuç ve Kaynakça.


Yazılar, A4 boyutunda (29.7x21 cm), tüm kenar boşlukları 2.5 cm olan sayfada, MS Word programında, Times New Roman yazı karakteri ile, 12 punto, 1.5 satır aralığıyla yazılmalıdır.


Sayfalara numara verilmez. Yazılar öz ve kaynakça dâhil minimum üç bin beş yüz (3500) maksimum on bin (10.000) kelime olmalıdır. Metin içinde vurgulanmak istenen kısımlar, tırnak içinde gösterilir. Kaynakça hariç, tam metnin hiçbir yerinde italik gösterim kullanılmaz.

Başlık 
Başlık, yazıyla uyumlu, içerikle doğrudan ilgili ve onu en iyi biçimde ifade eder nitelikte ve maksimum 12 kelime olmalıdır.

Başlık, metnin en üstünde, ortalanmış, tüm harfleri büyük, 12 punto, koyulaştırılmış olarak ve tek satır aralığı ile yazılmalıdır.


İngilizce başlık, Türkçe Türkçe başlığın hemen altında, 10 punto, normal ve tek satır aralığı ile yazılmalıdır.


Yazar Bilgisi
Yazar(lar)ın, unvan içermeyen ad(lar)ı, başlığın hemen altında ve başlıktan 6 nk aşağıda, sayfanın sağına yaslanmış biçimde, normal, soyad(lar) büyük olarak verilmelidir.
Yazar(lar)ın meslekî bilgileri, unvan, kurum, e-mail ve ORCID numarası sıralamasıyla, aralarda virgülle ayrılmış ve sonda noktalı biçimde, yazar(lar)ın adlarının sağında yıldız işareti (*) ile gösterilmiş olarak, sayfa altında, 10 punto, tek aralıklı normal yazılmış sayfa alt bilgisi olarak (dipnot değil) gösterilmelidir.

Örnek:    
Mehmet Emin KURT*
* Dr. Öğr. Üyesi, Dicle Üniversitesi, İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, Sağlık Yönetimi Bölümü, memin.kurt@dicle.edu.tr, ORCID: 0000-0002-7181-8681.


Öz

Öz, başlığın altında, iki yana yaslı, koyu, (Öz) başlığı altında, içeriği en uygun biçimde ifade eden, en az 100, en fazla 200 kelimeden oluşan, 10 punto ile, tek satır aralıklı ve Türkçe yazılmış özettir. Öz, alıntı, şekil, ve çizelge numaraları içermemelidir.

Abstract, Anahtar Kelimelerin  bir satır altında, (Abstract) başlığı altında, 10 punto ile tek satır aralıklı normal şekilde yazılır. Öz ve Abstract ilk sayfada yer almalıdır.

Ana Metin
Ana metin, 12 punto ve 1.5 satır aralığı ile, iki yana yaslanmış şekilde yazılmalıdır. Paragrafların başında, sağdan boşluk bırakılmamalıdır. Paragraflar arası boşluk, 6 nk olarak belirlenmelidir.


Bölüm Başlıkları
Bölüm başlıkları koyu yazılır ve 1., 2., 3., şeklinde numaralandırılır. 
1. Bölüm Başlığı veya Ana Başlık (İlk Harfler Büyük)
1.1. Alt başlık (Cümle düzeni, ilk harf büyük, geri kalanlar küçük harf)
1.1.1. İkinci düzey alt başlık (Cümle düzeni, ilk harf büyük, geri kalanlar küçük harf)
1.1.1.1. Üçüncü düzey alt başlık (Cümle düzeni, ilk harf büyük, geri kalanlar küçük harf)
GİRİŞ, SONUÇ ve KAYNAKÇA başlıkları numaralandırılmaz.


Tablo, Şekil ve Göreseller
Tablolar, metinde sola yaslı ve içeriği 10 punto ile yazılmış şekilde verilmelidir.

Tablolar, başlıklarından önce (Tablo 1.) şeklinde, koyu, 12 punto ile numaralandırılır. Tabloların numaraları ve başlıkları, 12 punto ile, normal ve düz, İlk kelimenin ilk harfi büyük geri kalanı cümle düzeninde yazılmalıdır. Tablolar, alıntı ise, tablonun hemen altında, 10 punto ile ve (Kaynak: ) başlığının sağında, kaynakları gösterilmelidir.
Tabloların sol kenarı, yazı kenarı ile bütünleşik olmalıdır.

Tablo başlığı örneği:
Tablo 1. İhracatın ülkelere göre dağılımı (Eylül-Aralık, milyon $)

Tablonun takip eden sayfaya kayması halinde o sayfanın başında şu nolu tablonun devamıdır şeklinde bir başlık eklenmelidir. Aynı şey grafik ve şekiller için de geçerlidir.

Şekiller, tablolar gibi (Şekil 1.) grafik ise (Grafik 1. ) şeklinde, koyu, 12 punto ile yazılmış biçimde numaralandırılır ve 12 punto, koyu, düz, her kelimenin ilk harfi büyük olarak başlıklandırılır.
Resim, fotoğraf ve diğer türlü görseller, renkli, yüksek çözünürlüklü veya taranmış olarak, yazıda verildiği bölümün veya paragrafın hemen altında verilir.
Görseller, Tablo ve Şekiller gibi (Resim/ Görsel/ Fotoğraf 1.) biçiminde numaralandırılarak başlıklandırılır.
Resimlerin alındığı kaynaklar, tablo ve şekiller gibi, resimlerin altında gösterilir.


Alıntı ve Atıflar 
Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, metin içi atıf ve metin sonu kaynakça gösterimi için APA7'yi tercih etmektedir.


Metin içi atıf gösterimi

Metin içinde 1 yazarlı atıf (Solow, 1956, s.15).

Metin içinde 2 yazarlı atıf (Snowdon & Vane, 2005, s.170) & işareti, and veya ve kelimeleri yerine kullanılmalıdır.

Metin içinde 3 ve daha fazla yazarlı çalışmalara atıf (Akçay vd., 2017, s.4).

Yazar olarak bir grup/tüzel kişi (dernekler, şirketler, devlet kurumları ve diğer çalışma grupları gibi) ifade ediliyorsa bu gruba ilişkin ad bilgisi metin içindeki göndermede açık ve anlaşılır biçimde verilmelidir. Grup adı bazı durumlarda kısaltılabilir. Eğer grup adı uzunsa, kısaltma herkesçe anlaşılır oluyorsa veya o ada yönelik zaten bilinen bir kısaltma var ise ilk kullanımda hem açık hali hem kısaltma hali kullanılıp, sonraki kullanımlarda ise sadece kısaltma kullanılabilir. Eğer grup adı kısa ise veya kısaltması herkesçe anlaşılır olmuyorsa tüm göndermelerde adın açık hali yazılır.

Aynı parantez içerisinde birden fazla gönderme yapılması durumunda sıralama ilk yazarın soyadına göre alfabetik olmalı  ve noktalı virgül ile ayrılmalıdır.

Aynı yazara ait farklı çalışmalar aynı parantezde verilecekse, geçmişten güncele yıl sırası takip edilir ve yazarın soyadı atıfın başına bir kez yazılır.

Elektronik kaynaklarda yazar belli ise (Fisk, 2005), yazar belli değilse başlıktan birkaç kelime (“Türkiye-european union relations”, 2022). 

Süreli yayınlarda yazar belli ise (Nadi, 1942), yazar belli değilse başlıktan birkaç kelime (“İktisadî programın”, 2022).

Arşiv belgelerinde, belge tür ne olursa olsun (mektup, mikrofilm, arşiv belgeleri, mülakat vs), düzenli bir kayıt varsa normal atıf verilir, yani yazar ve sene belli ise (Yazar, sene). Eğer belgenin düzenli bir kaydı yoksa; yazar, tarih gibi bilgiler kesin değilse, metin içinde atıf şöyle gösterilir: ([Tayin ve atamalarla ilgili genelge], t.t. 1912-1925). Örnekte köşeli parantez içinde verilen bilgi, makalenin yazarına aittir, belgeye ilişkin yazar veya başlık bilgisi olmadığı için, yazar okuru bilgilendirir ve bu bilginin kendisine ait olduğunu köşeli parantez ile belirtir. Belgenin tarihi yoksa fakat sizin güçlü bir tahmininiz veya bilginiz var ise onu tahmini tarihler t.t. kısaltmasıyla gösterebilirsiniz. Düzenli kayıt tutulan arşiv belgeleri için de bu durum geçerlidir.


Metin içi doğrudan alıntı (Örnek gösterimler için makale şablonumuza bakınız)

Kırk kelimeye kadar olan doğrudan alıntılar:
Tırnak işareti ile, normal metin içinde ve sonunda sayfa numarası dahil kaynak gösterilir, nokta işareti tırnaktan sonra değil, cümlenin sonuna, parantezden sonra konur. Doğrudan alıntılarda sayfa numarası vermek zorunludur. Örnek, “Apa 7’ye göre kırk kelimeden az olan doğrudan alıntılar, tırnak içinde ve normal metinde gösterilir” (Apa 7th, s.285).
Kırk ve daha fazla kelimeden oluşan doğrudan alıntılar:
Kırk ve daha fazla kelimeden oluşan doğrudan blok alıntılar, ayrı bir paragraf başı yapılarak, tüm alıntı soldan 1 cm içeriden başlayacak şekilde, sağdan da 0.5 cm içerde olacak şekilde ve normal metin büyüklüğünden 1 punto küçük, tek satır aralıkla gösterilirler. (Apa 7th, s.286). Hem alıntının sonuna, hem de kaynak gösterildikten sonra en sona nokta konur. Blok alıntılar tırnak içine alınmaz ve italik de yapılmaz.


Kaynakça Gösterimi
Makalede yararlanılan kaynaklar yeni bir sayfada ve KAYNAKÇA başlığı altında verilir. Kaynakça 12 punto ve 1.15 satır aralığı ile, iki yana yaslanmış şekilde yazılmalıdır. Aşağıdaki örneklerde gösterildiği gibi ikinci ve sonraki satırları 1.25 cm içerden olmalıdır. Paragraflar / kaynakçalar arası boşluk, Önce (0 nk) Sonra (6 nk) olarak belirlenmelidir. Metin içerisinde atıf yapılan her kaynak kaynakçada yer almalı, kaynakçada yer alan her kaynağa da metin içerisinde mutlaka atıf yapılmış olmalıdır. Atıflardaki yazar adı ve tarih bilgisi kaynakçadaki yazar adı ve tarih bilgisi ile birebir aynı olmalıdır. Kaynakçada numaralandırma veya madde işaretleri kullanılmaz. Yazar sayısının yirmi ve daha az olduğu durumlarda tüm yazar adlarına künyede yer verilir.


Kitap
Kitap ismi italik ve küçük harflerle verilmelidir. Kitap isminin başında ve sonunda nokta olmalı ardından yayınevi düz ve büyük harfle başlayacak şekilde verilmelidir. Yayıncının bulunduğu şehir veya ülke bilgisi verilmemelidir.
Mankiw, N. G. (2014). Principles of economics. Cengage Learning.
Snowdon, B., & Vane, H. R. (2005). Modern macroeconomics: its origins, development and current state. Edward Elgar Publishing.


Makale
Makalelerde makale ismi cümle düzeninde küçük harflerle düz, dergi ismi her kelimesi büyük harfle başlar ve italik olarak yazılır. Dergi cilt sayısı italik ancak sayı no parantez içinde düz olmalıdır. Sonuna varsa doi bağlantısı eklenmelidir.
Baltagi, B. H., Egger, P., & Pfaffermayr, M. (2003). A generalized design for bilateral trade flow models. Economics Letters, 80(3), 391-397. https://doi.org/10.1016/S0165-1765(03)00115-0
Bahmani-Oskooee, M. M., & Goswami, G. G. (2003). A disaggregated approach to test the j-curve phenomenon: japan versus her major trading partners. Journal of Economics and Finance, 27(1), 102-113.


Çeviri Kitap
Yabancı bir dilden Türkçe'ye çevrilen eserlerin kaynakça bilgisi verilirken yazar kısmında eserin orijinal dildeki yazarı yer alır, çeviren bilgisi parantez içerisinde Çev. kısaltması ve sonrasında çevirenin adının ilk harfi ve soyadı ile birlikte verilir.
Gujarati, D. N., & Porter, D. C. (2018). Temel ekonometri (Çev. Ü. Şenesen ve G. G. Şenesen). Literatür Yayıncılık.


Kitap Bölümü
Kitap bölüme atıf yapılırken yazar kısmında editörlerin adları değil, ilgili bölümün yazar(lar)ının adları yer alır. Bölüm başlığından sonra "İçinde" kelimesinin devamına editör isim/isimlerinin ilk harfi ve soyadının tamamı verilir.
Meng, M., K. Im, J. Lee, & M. Tieslau. (2014). More powerful lm unit root tests with non-normal errors. In R. Sickles and W. Horrace (Eds.). The festschrift in honor of peter schmidt, (ss. 343–357). Springer Publishing Co.

Elektronik Kaynaklar
Yazar varsa:
Fisk, R. (2005, May 26). Protesters beaten as Egypt votes on electoral reform. https://www.independent.co.uk/voices/commentators/fisk/protesters-beaten-as-egypt-votes-on-electoral-reform-5384694.html (Erişim Tarihi)
Yazar yoksa:

Türkiye-European Union Relations (2022, Nov 15). https://www.ab.gov.tr/turkey-eu-relations_4_en.html (Erişim Tarihi)

Arşiv Belgeleri
Kaynakçada arşiv belgesi gösterilirken belgenin üzerindeki tüm tanıtıcı bilgilere yer verilir. Öncelikle arşiv kısaltması ve ilk gösterimde arşivin resmi tam ismi, ardından varsa yazar veya başlık ve tam tarih bilgisi, varsa belge numarası, cilt, gömlek no gibi bilgiler belgenin üzerinde yer aldığı şekliyle verilmelidir. Tarihler en sonda parantez içinde miladi takvime çevrilmiş olarak ayrıca verilmelidir.

Süreli Yayınlar 
Yazar varsa:
Nadi, Y. (1942, 12 Mart). Hindistan kapılarında. Cumhuriyet, s.1.
Yazar yoksa:
İktisadî program mühim esasları muhtevidir. (1930, 22 Mayıs). Vakit, s.1.


Tezler
Toğuç, N. (1988). Türkiye’de ekonomik istikrar ve reform politikaları. (YÖK Tez Merkezi, Yüksek Lisans). Brooklyn College.
Bolet, D. (2020). All politics is local: how local context explains radical right voting. (DART Europe e-theses portal, PhD). London School of Economics and Political Science.


Burada yer almayan ve/veya referans verme kuralları ile ilgili daha ayrıntılı bilgi edinmek için aşağıdaki kaynaklara başvurunuz:

American Psychological Association (2020). Publication manual of the American Psychological Association (7. baskı).


https://apastyle.apa.org/

Yayın Politikası

1. Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 2009 yılında yayın hayatına başlayan ve 2021 yılından beri yılda üç kez olmak üzere Şubat, Haziran ve Ekim aylarında yayınlanan uluslararası, hakemli bir dergidir. Yayın kurulu kararına göre özel sayı veya ek sayı çıkarılabilir. Her sayıda yirmi civarında makaleye yer verilir. Yayına kabul sırası, başvuru tarihine göre belirlenir.

2. Dergimize Türkçe, İngilizce, Kürtçe ve Arapça dillerinde hazırlanmış olan çalışmalar kabul edilmektedir. Sosyal bilimlere bağlı disiplinlerin ilkelerine uygun, analitik değerlendirmelerin yapıldığı çalışmalar değerlendirmeye alınır. Dergimize gönderilen çalışmalar için hiçbir şekilde ücret talep edilmez ve açık erişim politikasını destekleyen dergimizin çalışmalarına dergimiz sitesinden ulaşılabilir.

3. Dergimize gönderilen tüm çalışmalar, dergimizin sayfasında ilan edilmiş olan yazım kurallarına uygun olarak düzenlenmeli ve dergimizin şablonu kullanılarak gönderilmelidir. Bu kurala uygun olmayan çalışmalar değerlendirmeye alınmaz. Gönderilen çalışmaların daha önce hiçbir yerde yayınlanmamış olması ve başka bir yere yayın için gönderilmemiş olması gerekir. Bununla birlikte sempozyum ve kongre gibi bilimsel toplantılarda sunulmuş olan çalışmaların, yayınlanmamış olmak ve bu vasıfları belirtilmek suretiyle değerlendirmeye alınmaları mümkündür. Dergimize gönderilen tüm çalışmaların yayınlanması, hakem sürecinin olumlu sonuçlanmasına bağlı olmakla birlikte, bir çalışmanın dergimizde yayınlanması konusundaki son karar yayın kurulumuz tarafından verilir.

4. İlk gönderim sırasında tam metin dosyasında yazarlara ait ad, soyad, kurum vs bilgilerin hiçbiri yer almamalıdır. Değerlendirme süreci olumlu tamamlanan çalışmaların yazarları bu bilgileri ondan sonra ekleyeceklerdir.

5. Dergimizde makalesi yayınlanan kişiler, takip eden bir sene boyunca dergimize başka çalışmalarını gönderemezler. Dergimizde bir sayıda bir yazara ait sadece bir çalışmaya yer verilir. Ortak yazarlı olsa bile ikinci bir çalışma kabul edilmez.

6. İlk başvuru sırasında şu belgelerin sisteme yüklenmesi gerekir:

Tam Metin Dosyası: Tam metnin, yazım kurallarımıza göre düzenlenmiş ve örnek makale şablonumuza uygulanmış olması gerekir. İlk gönderimde tam metin dosyasında yazar bilgileri yer almayacaktır.

Kapak Sayfası: Tüm yazarlara ait bilgileri içermeli ve sorumlu yazar tarafından imzalanmalıdır.

Telif Hakkı Devir Formu: Tüm yazarlar tarafından imzalanmış olmalıdır. Dergimizde yayınlanan bütün çalışmaların tüm yayın hakları Dicle Üniversitesi’ne ait olup yazar(lar)a herhangi bir telif ücreti ödenmez. Dergimizde yayınlanan çalışmalar, kaynak göstermek suretiyle kullanılabilir, fakat hiçbir surette ticari amaç için kullanılamaz, izinsiz başka bir yerde yayınlanamaz. Telif haklarının ihlali, 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu gereğince suç sayılmaktadır.

Etik Kurul İzin Belgesi: Etik kurul izni gerektiren çalışmalar için yüklenmelidir. Etik kurul izni gerekmeyen çalışmalar için, Etik Kurul İznine Gerek Olmadığına Dair Beyan Formu doldurularak sisteme yüklenmelidir.

Araştırmacıların Katkı Oranı ve Çatışma Beyan Formu: Tüm yazarlar tarafından imzalanmış olmalıdır.

Benzerlik (intihal) raporu (%15): iThenticate, Turnitin vb intihal programlarından alınan intihal raporu sisteme yüklenmelidir. Kaynakça hariç benzerlik oranı üst sınırı %15’tir, tek kaynaktan benzerlik oranı %3'ten fazla olamaz. Süreci sona eren çalışmalar için editör kurulu tarafından yeniden intihal raporu alınır. Oran %15’in üzerinde olamaz.

Hakem Değerlendirme Süreci

1. Dergimize gönderilen bir çalışmanın değerlendirmeye alınması şu şartlara bağlıdır: yazım kurallarına uygunluk, örnek makale şablonu kullanılması, etik ilkelere uygun olması, dergimizin amaç ve kapsamına uygun olması, sisteme yüklenmesi gereken belgelerin tam olarak yüklenmiş olması. Bunların yanı sıra, gönderilen çalışmalar, editör kurulu tarafından içerik, yöntem, konu ve anlatım bakımından değerlendirilir. Uygun bulunan çalışmalar değerlendirmeye alınır. Düzeltme istenen çalışmalar, en geç on beş gün içinde istenen düzeltmelerin yapılması şartıyla yeniden kabul edilir. Ayrıca intihal raporları incelenir, %15’in üzerinde olanlar reddedilir.

2. Değerlendirmeye alınması uygun bulunan çalışmalar editör kurulu tarafından öncelikle en az iki hakeme gönderilir. Hakemlik süreci başından sonuna dek çift taraflı kör hakemlik sistemi şeklinde uygulanır. Yani çalışmalar editör tarafından hakemlere gönderilir, böylece hakemler yazarları tanımadığı gibi yazarlar da hakemler hakkında bilgi sahibi olmazlar. İki hakemin değerlendirmesini tamamlamasından sonra gerek görüldüğü durumlarda çalışma üçüncü bir hakeme daha gönderilir. İki red kararı durumunda çalışma reddedilir. Bir kabul bir red durumunda üçüncü hakemin kararı belirleyici olur. Düzeltme istenen çalışmalar için on beş gün içinde istenen düzeltmelerin yapılması gerekir. Hakemlerden biri veya tümü, düzeltmelerden sonra çalışmayı yeniden değerlendirmek isterse, düzeltmelerden sonra çalışma yeniden hakem(ler)e sunulur. Hakemlerin son kararına göre kesin karar belirlenir. İstenen düzeltmeler, kırmızı renkte tam metin dosyası üzerinde belirtilir, ayrıca yazarlar tarafından hakem süreç dosyası üzerinde her bir hakeme ayrı ayrı olmak üzere hakem cevap dosyası hazırlanarak sisteme yüklenir.

3. Dergimizde çift taraflı kör hakem sistemi kapsamında değerlendirmeye alınan çalışmalar için yazar ile hakemlerin farklı kurumlardan olmalarına özen gösterilir. Ayrıca, hakemlerin, çalışmanın yazarıyla eşit veya daha yüksek bir akademik unvana sahip olmasına dikkat edilir. Hakemlerden esas olarak beklenen şey, şekilden ziyade, çalışmaların içerik, akademik özgünlük ve alana sağladığı katkı bakımından değerlendirilmesidir. Tüm hakemlerin tam metin dosyası üzerinde gerekli işaretlemeleri yaparak hazırladıkları süreç dosyasını yazara sunulmak üzere, hakeme ait hiçbir bilgi olmaksızın, sisteme yüklemeleri beklenir.


Etik İlkeler
Dergimiz her aşamada ulusal (Ulakbim 2020 bilimsel yayın etiği ilkeleri) ve ulusalarası bilimsel yayın etiği ilkelerini benimser.  Yazar, hakem ve editörlerin bu ilkelere göre hareket etmesini bekler, gözetir. 


Dergimizde, “Edebiyat, Tarih, Felsefe, Sosyoloji, Psikoloji, Antropoloji, Arkeoloji, Prehistorya, Sanat Tarihi, İlahiyat, İktisat, İşletme, İletişim, Gazetecilik, Uluslar Arası İlişkiler, Hukuk, Siyaset Bilimi, Halkla İlişkiler ve Reklamcılık ” gibi sosyal bilimlere ait alanlarda hazırlanmış araştırma makaleleri ile alana katkı sunabilecek güncel kitap tanıtımlarına yer verilir.

Dergimiz yazarlardan hiçbir aşamada ücret talep etmemektedir.

Citation Indexes

TR Dizin

Other Indexes

Sobiad
Erih Plus
Eurasian Scientific Journal Index (ESJI)
Google Scholar

Başeditör

İbrahim Tavukçu
İbrahim TAVUKÇU
History of The Republic of Turkiye

Editör Kurulu

Default avatar
Mekki ULUDAĞ

BA - ODTÜ

PhD - İstanbul
Turkish Foreign Policy, Contemporary World History, Contemporary History of Middle East, History of The Republic of Turkiye, History of Turkiye Economy, European Political History
Ferat Kaya
Ferat KAYA
Ecology, Sustainability and Energy, Political Science, International Politics, International Relations, European Union, European Union-Turkiye Relations, Globalisation

Yardımcı Editörler

Ahmet Fethi Gün
Ahmet Fethi GÜN
Political Science, Turkish Foreign Policy
Meryem Çakır Kantarcıoğlu
Meryem ÇAKIR KANTARCIOĞLU
Public Administration
Pinar Dursun Yamaç
Pinar DURSUN YAMAÇ
Behavioural Economy
Muhammed Felat Aktan
Muhammed Felat AKTAN
New Turkish Language (Turkish of Old Anatolia, Ottoman, Turkiye), Alawism Bektashism Studies
İsmail Baytak
İsmail BAYTAK

Dicle Üniversitesi Eskiçağ Tarihi ABD
Archaeology, Early Bronze Age Archeology, Hellenistic Period Archeology, Old Anatolian History, Classical Greek and Roman History, Ancient History (Other)

Alan Editörleri

Muhammed Felat Aktan
Muhammed Felat AKTAN
New Turkish Language (Turkish of Old Anatolia, Ottoman, Turkiye), Alawism Bektashism Studies
Özlem Tolan
Özlem TOLAN
Trauma Psychology
Tahirhan Aydın
Tahirhan AYDIN

Prof. Dr. Tahirhan AYDIN

1977 yılında Bitlis Hizan'da doğdu. İlk ve ortaokulu Hizan’da, liseyi Bitlis İmam Hatip’te mamaladı (1994). 1999 yılında Ankara Üniv. İlahiyat Fakültesinden mezun oldu. Aynı yıl bu fakültede Tefsir Anabilm Dalında Yüksek Lisans eğitimine başladı. 2003 yılında Ankara Üniv. İlahiyat Fakültesi Arap Dili ve Belagati ABD’ında araştırma görevlisi olarak göreve başladı. 2003-2005 yılları arasında Gazi Üniv. Eğitim Bil. Ens. Arap Dili Eğitimi ABD’ında “Çoklu zeka kuramı ve yabancılara Arapça öğretimi” isimli teziyle yüksek lisansını, aynı anabilim dalında 2005-2007 yılları arasında “Arapça ve Türkçede cümle yapısı, yabancılara Arapça cümle öğretimi -karşıtsal çözümleme-” adlı teziyle doktorasını tamamladı. 2007-2009 yılları arasında Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi’nde Arapça dersleri verdi.

2009-2011 yılları arasında bir buçuk yıl Mısır Kahire Üniversitesinde misafir öğretim üyesi sıfatıyla Arap dili alanında araştırmalarını sürdürdü. Bu süreçte bir dönem Ezhe Üniversitesi’nde ders verdi. 2011 yılında Ankara Üniversitesine dönüş yaptı ve 2012 yılında Mardin Artuklu Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Arap Dili ve Edebiyatı Bölümüne yardımcı doçent olark atandı. 2014 yılında doçent oldu. 2017-2019 yılları arasında iki yıl Amerika İndiana Üniversitesi Yakın Doğu Dilleri ve Kültürleri Bölümünde (NELC) misafir araştırmacı statüsünde yabancı dil öğretimi alanında araştırmalarını sürdürdü ve konferanslar verdi.

2019 yılında Mardin Artuku Üniversitesine döndü. 2020 yılında aynı üniversitede Edebiyat Fakültesi Arap Dili ve Edebiyatı Bölümüne profesör olarak atandı. 2023 yılında Dicle Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Doğu Dilleri ve Edebiyatları Bölümünde göreve başladı. 2025 yılında Bitlis Eren Üniversitesi İlahiyat Fakültesine dekan olarak atandı.

2015-2024 yılları arasında Erasmus Değişim Programı çerçevesinde Polonya Jagiellonian Universitesinde, Fransa Rouen Üniversitesinde, Ürdün Al-Zaytoonah Üniversitesinde ve İsveç’te dersler, konferanslar ve semineler verdi.

Prof. AYDIN, Enstitü Müdür Yardımcılığı, Erasmus Koordinatörlüğü, Bölüm ve Anabilim Dalı Başkanlığı, Senato Üyeliği, Fakülte Yönetim Kurulu Üyeliği, Fakülte Kurulu Üyeliği, BAP Kurulu Üyeliği gibi birçok akademik ve idari görevde bulundu.

İlgi ve çalışma alanları: Anadili öğretimi, yabancı dil öğretimi, Arapça öğretimi, Arap dili ve edebiyatı, Arap dilinin günümüz sorunları, dil pedagojisi, karşıtsal dilbilim, dilbilimi, karşılaştırmalı dilbilim, dil öğretim materyali geliştirme ve Kur’an araştırmaları. Türkçenin yanı sıra Arapça ve İngilizce bilmektedir. Bu dillerde çok sayıda makale, sempozyum bildirileri ve kitapları bulunmaktadır.
Language Studies, Linguistics, Kurdish Language, Literature and Culture, Education, Religion, Society and Culture Studies, Arabic Language and Rhetoric
Davud Işıkdoğan
Davud IŞIKDOĞAN
Religious Education, Religion, Society and Culture Studies

Dicle University
Journal of Social Sciences Institute (DUSBED)