Eğitsel Ajan Araştırmalarında Güncel Eğilimler: 2009-2014 Yılları Arasındaki Makalelerin İçerik Analizi

Serkan İzmirli; Ömer Kırmacı; Aydın Kahraman

doi:10.12984/egeefd.328382

Eğitsel Ajan Araştırmalarında Güncel Eğilimler: 2009-2014 Yılları Arasındaki Makalelerin İçerik Analizi

Abstract

Çoklu ortam öğrenme çevrelerinde eğitsel ajan kullanımı öğrenmeyi geliştirir ve motivasyonu artırır. Öğrenci performansını artırmayı amaçlayan eğitsel ajanların önemli olduğu ifade edilebilir. Alanyazın incelendiğinde eğitsel ajan araştırmalarının güncel eğilimlerini belirleyen herhangi bir çalışmanın olmadığı görülmüştür. Bu bağlamda, bu araştırmada, eğitsel ajan konusunda üretilen makalelerin güncel eğilimleri belirlenmiştir. Bu amaçla eğitsel ajan konusu ile ilgili Social Science Citation Index’te (SSCI) taranan ve 2009-2014 yılları arasında yayınlanan 61 makale araştırmaya dâhil edilmiştir. Makaleler; yıllara göre sayıları, kullandıkları araştırma modeli, katılımcıları, ele alınan değişkenleri, öğretilen konu alanı ve ajan türleri bağlamında içerik analizi yöntemi kullanılarak incelenmiştir. Araştırmanın sonucuna göre eğitsel ajan konusuna ilişkin yıllara göre makale sayılarında küçük değişimler olduğu söylenebilir. Bunun yanı sıra makalelerde çoğunlukla deneysel desenin kullanıldığı, lisans öğrencilerinin katılımcı olarak yer aldığı, bağımlı değişken olarak başarının kullanıldığı, bağımsız değişken olarak ajan kullanma durumunun kullanıldığı, öğrencilere öğretilmeye çalışılan konu alanının sayısal içerikli konulardan oluştuğu, ajan türü olarak konu anlatımı yapan ajanın kullanıldığı görülmüştür. Araştırmanın sonuçlarına göre bazı öneriler geliştirilmiştir.

Keywords

Eğitsel ajan,çoklu ortam,eğitsel ajan türleri

References

Akaydın, Ş., ve Çeçen, M.A. (2015). Okuma becerisiyle ilgili makaleler üzerine bir içerik analizi. Eğitim ve Bilim, 40(178), 183-198.
Akyüz, H. İ. (2012). Çevrimiçi görev temelli öğrenme ortamında eğitsel ajanın rolünün ve biçim zelliklerinin öğrencilerin motivasyonuna, bilişsel yüklenmesine ve problem çözme becerisi algısına etkisi. (Yayımlanmamış doktora tezi). YÖK Ulusal Tez Merkezi veri tabanından elde edildi. (Tez no: 311765).
Baylor, A. L., ve Kim, S. (2009). Designing nonverbal communication for pedagogical agents: When less is more. Computers in Human Behavior, 25(2), 450-457.
Bernardini, S., Porayska-Pomsta, K., ve Smith, T. J. (2014). ECHOES: An intelligent serious game for fostering social communication in children with autism. Information Sciences, 264, 41-60.
Biswas, G., Leelawong, K., Schwartz, D., Vye, N., ve Vanderbilt, T. T. A. G. a. (2005). Learning by teaching: A new agent paradigm for educational software. Applied Artificial Intelligence, 19(3-4), 363-392.
Chan, T. W. (1995). Artificial agents in distance learning. International Journal of Educational Telecommunications, 1(2/3), 263-282.
Chen, G.-D., Lee, J.-H., Wang, C.-Y., Chao, P.-Y., Li, L.-Y., ve Lee, T.-Y. (2012). An empathic avatar in a computer-aided learning program to encourage and persuade learners. Educational Technology & Society, 15 (2), 62–72.
Chou, C. Y., Chan, T. W., ve Lin, C. J. (2003). Redefining the learning companion: The past, present, and future of educational agents. Computers & Education, 40(3), 255-269.

Clark, R. C., ve Mayer, R. E. (2011). E-learning and the science of instruction: Proven guidelines for consumers and designers of multimedia learning. John Wiley & Sons.
Dinçer, S., ve Yavuz, C. (2013). The effect of the success of the student educational agent utilization: A meta-analysis study. The Special Issue on Computer and Instructional Technologies, 49, 20-27.
Galitz, W.O. (2007). The essential guide to user interface design: An introduction to GUI design principles and techniques (3rd ed.). Indianapolis: Wiley.
Göktaş, Y., Küçük, S., Aydemir, M., Telli, E., Arpacık, Ö., Yıldırım, G., ve Reisoğlu, İ. (2012). Türkiye’de eğitim teknolojileri araştırmalarındaki eğilimler: 2000-2009 dönemi makalelerinin içerik analizi. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri Dergisi, 12(1), 177-199.
Gulz, A., ve Haake, M. (2006, Kasım). Virtual pedagogical agents – design guidelines regarding visual appearance and pedagogical roles. Sözlü bildiri, IV International Conference on Multimedia and Information and Communication Technologies in Education, Sevilla, İspanya.
Ip, B., Capey, M., Baker, A., ve Carroll, J. (2009). Evaluating coursework in computer games degrees: Students and assessors as virtual characters.Australasian Journal of Educational Technology, 25(1), 80-100.
Jin, S. A. A. (2010). The effects of incorporating a virtual agent in a computer-aided test designed for stress management education: The mediating role of enjoyment. Computers in Human Behavior, 26(3), 443-451.
Johnson, A. M., Ozogul, G., Moreno, R., ve Reisslein, M. (2013). Pedagogical agent signaling of multiple visual engineering representations: The case of the young female agent. Journal of Engineering Education, 102(2), 319-337.
Johnson, W. L., Rickel, J. W., ve Lester, J. C. (2000). Animated pedagogical agents: Face-to face interaction in interactive learning environments. International Journal of Artificial Intelligence in Education, 11(1), 47-78.
Kızılkaya, G., ve Aşkar, P. (2006). Eğitim yazılımlarında eğitsel yardımcı kullanımı: Eğitsel arayüz ajanı. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 25(31).
Kim, C. (2012). The role of affective and motivational factors in designing personalized learning environments. Educational Technology Research and Development, 60(4), 563-584.
Kim, M., ve Ryu, J. (2003). Meta-Analysis of the Effectiveness of Pedagogical Agent. İçinde D. Lassner, ve C. McNaught (Ed.), Proceedings of EdMedia: World Conference on Educational Media and Technology 2003 (s. 479-486). Association for the Advancement of Computing in Education (AACE). https://www.learntechlibs.org/p/13806 adresinden elde edildi.
Lin, L., Atkinson, R. K., Christopherson, R. M., Joseph, S. S., ve Harrison, C. J. (2013). Animated agents and learning: Does the type of verbal feedback they provide matter?. Computers & Education, 67, 239-249.
Meij, H. v. (2013). Do pedagogical agents enhance software training? Human–Computer Interaction, 28(6), 518-547.
Park, S., ve Kim, C. (2014). Virtual Tutee System: a potential tool for enhancing academic reading engagement. Educational Technology Research and Development, 62(1), 71-97.
Patton, M. Q. (2002). Qualitative research & evaluation methods (3rd Ed.). Thousands Oaks, CA: Sage Publications.
Salim, S. S., Marzuki, N., ve Kasirun, Z. (2007, Eylül). Modelling the requirements of an animated pedagogical agent for a web-based learning environment through input-process-output relationships. Sözlü bildiri, Interactive Computer Aided Learning Conference (ICL2007), Villach, Avusturya.
Schroeder, N. L., Adesope, O. O., ve Gilbert, R. B. (2013). How effective are pedagogical agents for learning? A meta-analytic review. Journal of Educational Computing Research, 49(1), 1-39.
Skaalid, B. (1999). Web design for instruction: Human computer interface design. http://www.usask.ca/education/coursework/skaalid/theory/interface.htm adresinden 30.08.2016 tarihinde elde edildi.
Slater, D. (2014). Interactive animated pedagogical agents: An introduction to an emerging field. http://ldt.stanford.edu/~slater/pages/agents/ adresinden adresinden 30.08.2016 tarihinde elde edildi.
Varışoğlu, B., Şahin, A., ve Göktaş, Y. (2013). Türkçe eğitimi araştırmalarında eğilimler. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 13(3), 1767-1781.
Yee, N., Bailenson, J. N., ve Rickertsen, K. (2007, Nisan). A meta-analysis of the impact of the inclusion and realism of human-like faces on user experiences in interfaces. Sözlü bildiri, SIGCHI Conference on Human Factors in Computing Systems, New York, Amerika Birleşik Devletleri.
Yılmaz, R., ve Kılıç Çakmak, E. (2011). Sanal öğrenme ortamlarında sosyal model olarak eğitsel arayüz ajanları. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 12(4), 243-264.
Woo, H. L. (2009). Designing multimedia learning environments using animated pedagogical agents: factors and issues. Journal of Computer Assisted Learning, 25(3), 203-218.

Details

Primary Language

Turkish

Subjects

-

Journal Section

Research Article

Authors

Serkan İzmirli

Ömer Kırmacı This is me

Aydın Kahraman This is me

Publication Date

July 7, 2017

Submission Date

July 14, 2016

Acceptance Date

March 28, 2017

Published in Issue

Year 2017 Volume: 18 Number: 1

DOI

https://doi.org/10.12984/egeefd.328382

IZ

https://izlik.org/JA36NX37CJ

Cite

RIS / Bibtex

APA

İzmirli, S., Kırmacı, Ö., & Kahraman, A. (2017). Eğitsel Ajan Araştırmalarında Güncel Eğilimler: 2009-2014 Yılları Arasındaki Makalelerin İçerik Analizi. Ege Eğitim Dergisi, 18(1), 213-243. https://doi.org/10.12984/egeefd.328382

AMA

1.İzmirli S, Kırmacı Ö, Kahraman A. Eğitsel Ajan Araştırmalarında Güncel Eğilimler: 2009-2014 Yılları Arasındaki Makalelerin İçerik Analizi. Ege Eğitim Dergisi. 2017;18(1):213-243. doi:10.12984/egeefd.328382

Chicago

İzmirli, Serkan, Ömer Kırmacı, and Aydın Kahraman. 2017. “Eğitsel Ajan Araştırmalarında Güncel Eğilimler: 2009-2014 Yılları Arasındaki Makalelerin İçerik Analizi”. Ege Eğitim Dergisi 18 (1): 213-43. https://doi.org/10.12984/egeefd.328382.

EndNote

İzmirli S, Kırmacı Ö, Kahraman A (July 1, 2017) Eğitsel Ajan Araştırmalarında Güncel Eğilimler: 2009-2014 Yılları Arasındaki Makalelerin İçerik Analizi. Ege Eğitim Dergisi 18 1 213–243.

IEEE

[1]S. İzmirli, Ö. Kırmacı, and A. Kahraman, “Eğitsel Ajan Araştırmalarında Güncel Eğilimler: 2009-2014 Yılları Arasındaki Makalelerin İçerik Analizi”, Ege Eğitim Dergisi, vol. 18, no. 1, pp. 213–243, July 2017, doi: 10.12984/egeefd.328382.

ISNAD

İzmirli, Serkan - Kırmacı, Ömer - Kahraman, Aydın. “Eğitsel Ajan Araştırmalarında Güncel Eğilimler: 2009-2014 Yılları Arasındaki Makalelerin İçerik Analizi”. Ege Eğitim Dergisi 18/1 (July 1, 2017): 213-243. https://doi.org/10.12984/egeefd.328382.

JAMA

1.İzmirli S, Kırmacı Ö, Kahraman A. Eğitsel Ajan Araştırmalarında Güncel Eğilimler: 2009-2014 Yılları Arasındaki Makalelerin İçerik Analizi. Ege Eğitim Dergisi. 2017;18:213–243.

MLA

İzmirli, Serkan, et al. “Eğitsel Ajan Araştırmalarında Güncel Eğilimler: 2009-2014 Yılları Arasındaki Makalelerin İçerik Analizi”. Ege Eğitim Dergisi, vol. 18, no. 1, July 2017, pp. 213-4, doi:10.12984/egeefd.328382.

Vancouver

1.Serkan İzmirli, Ömer Kırmacı, Aydın Kahraman. Eğitsel Ajan Araştırmalarında Güncel Eğilimler: 2009-2014 Yılları Arasındaki Makalelerin İçerik Analizi. Ege Eğitim Dergisi. 2017 Jul. 1;18(1):213-4. doi:10.12984/egeefd.328382

Cited By

Digital game-based learning: Pedagogical agent and feedback types on achievement, flow experience, and cognitive load

Education and Information Technologies

https://doi.org/10.1007/s10639-023-12368-2