Review

Halsizlik ve Yorgunluğa Klinik Yaklaşım

Volume: 2 Number: 3 December 20, 2019
EN TR

Halsizlik ve Yorgunluğa Klinik Yaklaşım

Abstract

Halsizlik ve yorgunluk; iç hastalıkları uzmanlarının sık karşılaştığı, subjektif olarak enerji azlığı, tükenme hissi ve güçsüzlük şeklinde tarif edilebilen özgül olmayan yakınmalardır. Aile hekimine yapılan başvurulardaki semptomların yaklaşık %20’ sini oluşturup zamanla aile yaşantısını, iş performansını ve sosyal ilişkileri olumsuz yönde etkilemektedir. Altı ayı geçen semptom kronik yorgunluk olarak kabul edilir. Toplumdaki oranı toplumda %15 olarak hesaplanmış ve 30-50 yaş arasındaki sosyoekonomik şartları kötü, eğitim seviyesi düşük bayan grubunda daha sık gözlendiği bildirilmiştir. Zeminde tıbbi rahatsızlıkları olanlarda ise saptanma oranı %40’ lara kadar yükselebilmektedir. Kronik yorgunluk sendromu olarak adlandırılan hastalık ise özellikle bayanları etkileyen ve kendine has kriterleri olan kompleks bir hadisedir. Kronik yorgunluk çeken her yedi hastadan biri bu sendroma dahil olup sıklığı üçüncü basamak sağlık kuruluşlarında %10-15’e kadar çıkmaktadır. Patofizyolojide periferik inflamatuar sinyaller sonucu dolaşımda artan sitokinlerin kan beyin bariyeri bulunmayan alanlardan geçişi ve microglialardan prostoglandin E2 vasıtasıyla sitokin salınımını indüklemesi söz konusudur. Santral sitokinler NF-ƙβ sinyal yolu üzerinden yürüyerek norepinefrin, dopamin ve serotonin gibi çeşitli yolaklardaki nörotransmitterleri etkilemektedir. Neticede, kişide ağrı, uyku bozukluğu ve yorgunluk hissi kliniği ortaya çıkmaktadır. Etyolojide en sık neden %80 oranla psikolojik durumdaki değişikliklerdir. Diğer nedenler olarak kronik yorgunluk sendromu, romatolojik ve onkolojik hadiseler, enfeksiyonlar, nörolojik, hematolojik ve endokrinolojik hastalıklar ile son dönem organ hastalıkları sıralanabilir. Çoğunlukla kronik yorgunluk hissine generalize vücut ağrısı veya güçsüzlük semptomları da eşlik etmekte ve mevcut durum daha karmaşık hale dönüşmektedir. Tedavide hasta hekim ilişkisi son derece önemli olup, yapılacak ilk iş halsizlik nedeni olabilecek ilaçların kesilmesidir. Uyku, diyet, fiziksel aktivite, iş yaşamı ve stres hali değerlendirilmeli ve fizyolojik ihtiyaçları düzenlemek adına gerekli müdahaleler yapılmalıdır. Günümüzde medikal tedavi olarak, B vitamini ve koenzim kompleksleri, omega 3 yağ asitleri ve bitkisel destek ürünleri önerilebilmektedir. Ayrıca levokarnitin ya da özellikle terminal dönemdeki hastalarda steroid ve methylphenidate, dextroamphetamine, modafinil gibi psikostimülanlar kullanılabilmektedir.

Keywords

References

  1. Cornuz J, Guessous I, Favrat B. Fatigue: a practical approach to diagnosis in primary care, CMAJ 2006; March 14,174(6)
  2. Sayın A, Candansayar S. Yorgunluk kavramı ve yorgun hastalara klinik yaklaşım, Gazi Tıp Dergisi 2007; Cilt 18: Sayı 1: 1-8
  3. Murtagh J. Fatigue - a general diagnostic approach, Australian Family Physician 2003; Vol. 32, No. 11, November
  4. Stadje R. The differential diagnosis of tiredness: a systematic review, BMC Family Practice 2016; 17:147
  5. Watanabe N, Stewart R, Jenkins R, Bhugrab DK, Furukawaa TA. The epidemiology of chronic fatigue, physical illness, and symptoms of common mental disorders: A cross-sectional survey from the second British National Survey of Psychiatric Morbidity. Journal of Psychosomatic Research 2008; 64, 357–362
  6. Norheim KB, Jonsson G, Omdal R. Biological mechanisms of chronic fatigue, Rheumatology 2011; 50:1009-1018
  7. Smith WR. Mortality in a cohort of chronically fatigued patients,Psychol Med. 2006; Sep, 36(9):1301-6
  8. Viner R, Christie D. Fatigue and somatic symptoms, BMJ 2005; Volume 330, 30 April

Details

Primary Language

Turkish

Subjects

​Internal Diseases

Journal Section

Review

Publication Date

December 20, 2019

Submission Date

May 21, 2019

Acceptance Date

October 18, 2019

Published in Issue

Year 2019 Volume: 2 Number: 3

APA
Çayakar, A. (2019). Halsizlik ve Yorgunluğa Klinik Yaklaşım. Ege Tıp Bilimleri Dergisi, 2(3), 168-178. https://doi.org/10.33713/egetbd.568526
AMA
1.Çayakar A. Halsizlik ve Yorgunluğa Klinik Yaklaşım. Ege Tıp Bilimleri Dergisi. 2019;2(3):168-178. doi:10.33713/egetbd.568526
Chicago
Çayakar, Ahmet. 2019. “Halsizlik Ve Yorgunluğa Klinik Yaklaşım”. Ege Tıp Bilimleri Dergisi 2 (3): 168-78. https://doi.org/10.33713/egetbd.568526.
EndNote
Çayakar A (December 1, 2019) Halsizlik ve Yorgunluğa Klinik Yaklaşım. Ege Tıp Bilimleri Dergisi 2 3 168–178.
IEEE
[1]A. Çayakar, “Halsizlik ve Yorgunluğa Klinik Yaklaşım”, Ege Tıp Bilimleri Dergisi, vol. 2, no. 3, pp. 168–178, Dec. 2019, doi: 10.33713/egetbd.568526.
ISNAD
Çayakar, Ahmet. “Halsizlik Ve Yorgunluğa Klinik Yaklaşım”. Ege Tıp Bilimleri Dergisi 2/3 (December 1, 2019): 168-178. https://doi.org/10.33713/egetbd.568526.
JAMA
1.Çayakar A. Halsizlik ve Yorgunluğa Klinik Yaklaşım. Ege Tıp Bilimleri Dergisi. 2019;2:168–178.
MLA
Çayakar, Ahmet. “Halsizlik Ve Yorgunluğa Klinik Yaklaşım”. Ege Tıp Bilimleri Dergisi, vol. 2, no. 3, Dec. 2019, pp. 168-7, doi:10.33713/egetbd.568526.
Vancouver
1.Ahmet Çayakar. Halsizlik ve Yorgunluğa Klinik Yaklaşım. Ege Tıp Bilimleri Dergisi. 2019 Dec. 1;2(3):168-7. doi:10.33713/egetbd.568526

Cited By

The articles published in this journal are licensed under Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License (CC BY-NC 4.0).