Year 2017, Volume 17 , Issue 68, Pages 97 - 120 2017-03-20

Forgiveness of Others and Self-Forgiveness: The Predictive Role of Cognitive Distortions, Empathy, and Rumination*
Başkalarını ve Kendini Affetme: Bilişsel Çarpıtmalar, Empati ve Ruminasyonun Yordayıcı Rolü

Aslı ASCIOGLU ONAL [1] , İlhan YALCIN [2]


Purpose: People encounter many hurtful experiences in daily life. Hurtful experiences lead to negative emotions such as anger, revenge, shame, and guilt, and people need to overcome these experiences effectively in order to protect their mental health. Unforgiveness proves to be one of the most important sources of stress in an individual’s life, and forgiveness, on the other hand, is acknowledged as an effective coping mechanism that can be utilised in coping with this stressful mood. The purpose of this study was to investigate the predictive role of interpersonal cognitive distortions, empathy, and rumination on levels of self-forgiveness and forgiveness of others. Research Methods: The study was carried out with 527 university students. The Heartland Forgiveness Scale, Interpersonal Reactivity Index, short form of Rumination Scale, Interpersonal Cognitive Distortions Scale, and Personal Information Form were used in order to collect data for the study. Stepwise Multiple Regression Analysis was used to analyze the data. Findings: The results showed

that where forgiveness of others was taken as a dependent variable in the regression model, cognitive distortions for interpersonal rejection, perspective taking, and empathic concern were significant predictors of forgiveness of others. Furthermore, in the model where self-forgiveness was chosen as a dependent variable, rumination and personal distress were found to be significant predictors of self-forgiveness. Implications for Research and Practice: Based on the results, during the forgiveness-based counseling interventions or psychoeducational programs, it can be more effective that practitioners consider related features or create modules based on these psychological constructs.

Problem Durumu: Kişilerarası etkileşimin kaçınılmaz olduğu günümüz toplumunda; bireyler, başkaları tarafından incitildikleri ya da başkalarını incittikleri yaşantılarla sıklıkla karşı karşıya kalmaktadırlar. İncinme ya da incitme yaşantıları; öfke, intikam, suçluluk, utanç gibi olumsuz duyguları beraberinde getirmekte ve bireyin bu tür deneyimlerle etkili bir şekilde baş edememesi, depresyon ve kaygı gibi ruh sağlığı sorunları yaşamasıyla sonuçlanabilmektedir. Affedememe, bireyin yaşamındaki önemli stres kaynaklarından biri olarak görülmektedir. Affetme ise, bu stresli duygu durumuyla başa çıkmada kullanılabilecek etkili bir mekanizma olarak kabul edilmektedir. Affetmenin terapötik bir araç olarak psikolojik danışma uygulamalarında kullanılabilmesi için, öncelikle bireylerin kendilerini ya da başkalarını affetmeleriyle ilişkili faktörlerin neler olduğunun ortaya konulması gerekmektedir. Özellikle Batılı toplumlardan kökenini alarak geliştirilmiş olan modellerin çoğunda; affetme ile ilişkili olduğu düşünülen özelliklerden birinin empati olduğu vurgulanmaktadır. Empati ve empatinin alt boyutları ile başkalarını affetme arasındaki ilişkileri ortaya koyan çalışmalar bulunmakla birlikte, toplulukçu ya da ilişkisel kültürlerde söz konusu değişkenler arasındaki bağlantıları inceleyen çalışmaların görece sınırlı sayıda olduğu dikkat çekmektedir. Özellikle kendini affetme ile empati arasındaki ilişkilerin, gerek kuramsal gerekse ampirik çalışmalarla yeterince incelenmediği görülmektedir. Alanyazında, affetme sürecinde etkili olduğuna vurgu yapılan bir diğer psikolojik özellik ise ruminasyondur. Bireyin yapılan hataya ilişkin olayları, olayların sonuçlarını, hissettiği olumsuz duyguları tekrar tekrar düşünmesi, olumsuz duygu durumunu sürekli canlı tutmakta ve kişi, bu kısırdöngü içerisinde kendisini ya da başkalarını affetme konusunda güçlük çekmektedir. Psikolojik danışma alanında, konu ile ilgili yapılan çalışmalarda; ruminasyonun, hem başkalarını hem de kendini affetme ile olumsuz yönde ilişki gösterdiğini ortaya koyan çalışmalar olduğu görülmektedir. Ancak bireyin genel olarak ruminatif düşünme eğiliminin mi yoksa incinme ya da incitme durumuna özgü ruminasyon sürecinin mi affetmeyi etkilediği konusunda daha fazla çalışmaya ihtiyaç duyulduğu görülmektedir. Affetme; duygulardaki, davranışlardaki ve güdülerdeki değişimin yanı sıra bireyin bilişsel süreçlerindeki farklılaşmayı da beraberinde getiren bir süreçtir. Bireyler, dünyalarının ve kişilerarası ilişkilerinin nasıl olması gerektiğine ilişkin temel bazı varsayımlara sahiptirler ve hem kendilerinden hem de diğer insanlardan söz konusu ilkelere göre davranmalarını beklemektedirler. İncinme ya da incitme yaşantıları ile birlikte bireylerin söz konusu varsayımları sarsılabilmekte ve affetme sürecinde bu algılarını yeniden yapılandırma ihtiyacı hissetmektedirler. Affetme temelli bazı müdahale çalışmalarında, bireylerin bilişsel çarpıtmaları ve otomatik düşüncelerinin yeniden ele alınmasına yönelik müdahalelere yer verilmesine karşın, affetme ve bilişsel yapının bu temel öğeleri arasındaki ilişkileri inceleyen çalışmaların oldukça sınırlı sayıda olduğu dikkat çekmektedir. Özellikle bireylerin kişilerarası ilişkilerin doğasına yönelik geliştirmiş olabilecekleri bazı inançlarının, affetmeye karar verme aşamasında engeller yaratabileceği düşünülmektedir. Bu durumda, bilişsel olarak karar verme ile başlayan affetme sürecini zorlaştıran birincil kaynaklardan biri; sanılanın aksine, empati kurma azlığı ya da ruminatif düşünme yüksekliğinden ziyade, bireyin ilişkilerle ilgili sahip olduğu bazı algılarıyla ilişkili görünmektedir. Bu bağlamda affetmenin psikolojik danışma uygulamalarına etkili bir şekilde dahil edilebilmesi için, özellikle Türk kültüründeki bireylerin hem kendilerini hem de başkalarını affetmeleriyle bağlantılı olabilecek psikolojik özellikleri ortaya koyan çalışmalar yapılmasına ihtiyaç duyulduğu görülmektedir.    

Araştırmanın Amacı: Bu araştırmanın amacı, üniversite öğrencilerinin başkalarını ve kendini affetme düzeylerinin; ilişkilerle ilgili bilişsel çarpıtmalar, empati ve ruminasyon tarafından anlamlı düzeyde yordanıp yordanmadığının incelenmesidir.

Araştımanın Yöntemi: Araştırma, ilişkisel tarama modeline dayalı betimsel bir çalışmadır. Ankara ilindeki farklı üniversitelerde öğrenim görmekte olan 527 öğrencinin katılımı ile gerçekleştirilmiştir. Katılımcılar uygunluk örnekleme yoluyla çalışmaya dahil edilmiştir. Araştırmada katılımcılardan veri toplama amacıyla Kişisel Bilgi Formu, Heartland Affetme Ölçeği, Kişilerarası Tepkisellik İndeksi, Ruminasyon Ölçeği kısa formu ve İlişkilerle ilgili Bilişsel Çarpıtmalar Ölçeği kullanılmıştır. Heartland Affetme Ölçeği; 18 maddeden oluşmaktadır ve 7’li Likert tipindedir. Ölçeğin başkalarını, kendini ve durumu affetme olmak üzere üç alt boyutu bulunmaktadır. Katılımcılarım empati düzeylerini ölçmek amacıyla kullanılan Kişilerarası Tepkisellik İndeksi ise 5’li Likert tipindedir ve 28 maddeden oluşmaktadır. Ölçeğin perspektif alma, empatik ilgi, kişisel rahatsızlık ve fantezi adı verilen dört alt boyutu bulunmaktadır. On maddeden oluşan Ruminasyon Ölçeği kısa formu ise 4’lü Likert tipindedir ve ölçeğin saplantılı düşünme ile derinlemesine düşünme şeklinde iki alt boyutu bulunmaktadır. İlişkilerle ilgili Bilişsel Çarpıtmalar Ölçeği ise 19 maddeden oluşan, 5’li Likert tipi bir ölçektir. Ölçeğin yakınlıktan kaçınma, gerçekçi olmayan ilişki beklentisi ve zihin okuma alt boyutlarından oluştuğu görülmektedir. Araştırmada İlişkilerle ilgili Bilişsel Çarpıtmalar Ölçeği'nin alt boyutları ve Kişilerarası Tepkisellik İndeksi'nin alt boyutları ile Ruminasyon Ölçeği kısa formu toplam puanlarının birlikte, başkalarını ve kendini affetme toplam puanlarını yordama gücü aşamalı çoklu doğrusal regresyon analizi aracılığıyla incelenmiştir. Katılımcıların kendini ve başkalarını affetme düzeyleri yordanan değişkenler olarak ele alınmış ve analizler her iki değişken için ayrı ayrı yürütülmüştür.

Araştırmanın Bulguları: Araştırma sonucunda; ilişkilerle ilgili bilişsel çarpıtmaların yakınlıktan kaçınma alt boyutu ile empatinin perspektif alma ve empatik ilgi alt boyutlarının, başkalarını affetmenin anlamlı birer yordayıcısı oldukları ve söz konusu değişkenlerin birlikte başkalarını affetmedeki toplam varyansın yaklaşık %8’ini açıkladıkları bulunmuştur (R= .273, R2 = .075, F(3, 523) = 14.077, p = .000). Değişkenlerin başkalarını affetmeyi açıklamadaki göreli önem sıraları incelendiği zaman; en güçlü yordayıcının yakınlıktan kaçınma olduğu (β= -.172) ve bunu sırasıyla perspektif almanın (β= .121) ve empatik ilginin (β= .107) takip ettiği görülmüştür. Değişkenlerin kendini affetmeyi yordamadaki rolleri incelendiği zaman ise; empatinin kişisel rahatsızlık alt boyutunun ve ruminasyonun anlamlı birer yordayıcı oldukları ve ilgili değişkenlerin birlikte kendini affetmedeki varyansın yaklaşık %8’ini açıkladıkları tespit edilmiştir (R= .282, R2 = .079, F(2, 524) = 22.589, p = .000). Değişkenlerin göreli önem sırasının kişisel rahatsızlık (β= -.180) ve ruminasyon (β= -.176) şeklinde olduğu görülmüştür.

Araştırmanın Sonuçları ve Önerileri:  Araştırma sonucunda bireylerin kişilerarası ilişkilerinde yakınlıktan kaçınmaya yönelik düşünceleri ya da inançları azaldıkça ve perspektif alma ve empatik ilgi geliştirme düzeyleri arttıkça; başkalarına karşı affedici olma eğilimlerinin arttığı tespit edilmiştir. Bunun yanı sıra kişisel rahatsızlık düzeyi ve ruminatif düşünme eğilimi yüksek olan bireylerin ise yaptıkları hatalardan dolayı kendileri affetme konusunda zorlanabilecekleri sonucuna ulaşılmıştır. Bu durumda özellikle başka bir bireyi affedemediği için zorlanan ve acı çeken danışanlarla çalışırken; öncelikle bireyin olası çarpıtılmış inançlarının olup olmadığının incelenmesinin ve bu inançlar üzerinde çalışılmasının daha etkili sonuçlar doğuracağı söylenebilir. Ayrıca affetme temelli bireysel ya da grupla psikolojik danışma uygulamalarına; yakınlıktan kaçınmaya yönelik inançları sorgulamaya ya da perspektif alma ve empatik ilgi geliştirmeye yönelik modüllerin eklenmesinin işlevsel olacağı düşünülmektedir. Bunların yanı sıra yaptığı bir hatadan dolayı kendini affetme konusunda sorunlar yaşayan bireylere sunulacak hizmetlerde ise kişisel rahatsızlık düzeyinin ya da ruminatif düşünme eğiliminin dengelenmesine dikkat edilmesinin önemli olduğu görülmektedir. 

  • Akin, M., Ozdevecioglu, M., & Unlu, O. (2012). The relationship between revenge intention and forgiveness tendency with mental health of employees in organizations. Public Administration Journal, 45(1),77-97.
  • Alpay, A. (2009). Yakin iliskilerde bagislama: Bagislamanin baglanma, benlik saygisi, empati ve kiskanclik degiskenleri yonunden incelenmesi [Forgiveness in close relationships: The investigatement of forgiveness in terms of attachment, self-esteem, empathy, and romantic jealousy]. Unpublished master's thesis, Ankara University Graduate School of Social Sciences, Ankara.
  • Ayten, A. (2009). Affedicilik ve din: Affetme egilimi ve dindarlikla iliskisi uzerine ampirik bir arastirma [Forgivingness and religion: An empirical study about forgiveness inclination and religiosity]. M.U. Ilahiyat Fakultesi Dergisi, 37(2), 111-128.
  • Barber, L., Maltby, J., & Macaskill, A. (2005). Angry memories and thoughts of revenge: The relationship between forgiveness and anger rumination. Personality and Individual Differences, 39, 253-262.
  • Beck, J. S. (1995). Cognitive therapy: Basics and beyond. New York: Guildford.
  • Berry, J. W., Worthington, E. L., O'Connor, L. E., Parrott, L., & Wade, N. G. (2005). Forgivingness, vengeful rumination, and affective traits. Journal of Personality, 73, 1-43.
  • Bono, G., & McCullough, M. E. (2006). Positive responses to benefit and harm: Bringing forgiveness and gratitude into cognitive psychotherapy. Journal of Cognitive Psychotherapy: An International Quarterly, 20(2), 147-158.
  • Brown, R. P. (2003). Measuring individual differences in the tendency to forgive: Construct validity and links with depression. Personality and Social Psychology Bulletin, 29, 759-771.
  • Bugay, A. (2010). Investigation of social-cognitive, emotional and behavioral variables as predictors of self-forgiveness. Unpublished doctoral dissertation, Middle East Technical University Graduate School of Social Science, Ankara.
  • Bugay, A., & Demir, A. (2010). A Turkish version of Heartland forgiveness scale. Procedia Social and Behavioral Sciences, 5, 1927-1931.
  • Bugay, A., & Demir, A. (2011, October). Yasam doyumu ile affetme arasindaki iliskide ruminasyonun araci rolu [The mediator role of the rumination in the relationship among satisfaction with life and forgiveness. Paper presented at the XI. National Psychological Counseling and Guidance Congress, Ege University, İzmir.
  • Bugay, A., & Demir, A. (2012). Affetme arttirilabilinir mi?: Affetme gelistirme grubu [Can be forgiveness increased?: Forgiveness enrichment group]. Turk Psikolojik Danisma ve Rehberlik Dergisi, 4(37), 96-106.
  • Burnette, J. L., Davis, D. E., Green, J. D., Worthington Jr, E. L., & Bradfield, E. (2009). Insecure attachment and depressive symptoms: The mediating role of rumination, empathy, and forgiveness. Personality and Individual Differences, 46, 276-280.
  • Burnette, J. L., Taylor, K. W., Worthington Jr, E. L., & Forsyth, D. R. (2007). Attachment and trait forgivingness: The mediating role of angry rumination. Personality and Individual Differences, 42, 1585-1596.
  • Cioni, P. F. (2007). Forgiveness, cognitive restructuring and object transformation. Journal of Religion and Health, 46(3), 385-397.
  • Davis, D. E., Hook, J. N., Van Tongeren, D. R., DeBlaere, C., Rice, K. G., & Worthington Jr, E. L. (2015). Making a decision to forgive. Journal of Counseling Psychology, 62(2), 280.
  • Davis, M. H. (1980). A multidimensional approach to individual differences in empathy. JSAS Catalog of Selected Documents in Psychology, 10, 85-104.
  • DiBlasio, F. A. (2000). Decision-based forgiveness treatment in cases of marital infidelity. Psychotherapy, 37(2), 149-158.
  • Engeler, A., & Yargic, L. I. (2007). Kisilerarasi tepkisellik indeksi: Empatinin cok boyutlu olcumu [Interpersonal Reactivity Index: Multidimensional measuring of empathy]. New Symposium Journal, 45 (3), 119-127.
  • Enright, R. D., & Fitzgibbons, R. P. (2000). Helping clients forgive: An empirical guide for resolving anger and restoring hope. Washington, DC: American Psychological Association.
  • Enright, R. D., Freedman, S., & Rique, J. (1998). The psychology of interpersonal forgiveness. In R. D. Enright & J. North (Eds.), Exploring forgiveness (pp. 46-62). Madison, WI: University of Wisconsin Press.
  • Enright, R. D., & The Human Development Study Group. (1991). The moral development of forgiveness. In W. Kurtines & J. Gerwirtz (Ed.), Handbook of Moral Behavior Development (Vol. 1, pp. 123-152). Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum.
  • Enright, R. D., & The Human Development Study Group. (1996). Counseling within the forgiveness triad: On forgiving, receiving forgiveness, and self forgiveness. Counseling and Values, 40(2), 107-126.
  • Erdur-Baker, O., & Bugay, A. (2012). The Turkish version of the ruminative response scale: An examination of its reliability and validity. The International Journal of Educational and Psychological Assessment, 10(2), 1-16.
  • Friedberg, J. P., Suchday, S., & Srinivas, V. S. (2009). Relationship between forgiveness and psychological and physiological indices in cardiac patients. International Journal of Behavioral Medicine, 16, 205-211.
  • Goldman, D. B. (2010). Gender role orientation and the role of empathy in interventions promoting the development of interpersonal forgiveness. Unpublished doctoral dissertation, Iowa State University, USA.
  • Goldman, D. B., & Wade, N. G. (2012). Comparison of forgiveness and anger-reduction group treatments: A randomized controlled trial. Psychotherapy Research, 22(5), 604-620.
  • Gordon, K. C., Baucom, D. H., & Snyder, D. K. (2000). The use of forgiveness in marital therapy. In M. McCullough, K. I. Pargament & C. E. Thoresen (Eds.), Forgiveness: Theory, research, and practice (pp. 203-227). New York: Guilford Press.
  • Hall, J. H., & Fincham, F. D. (2005). Self–forgiveness: The stepchild of forgiveness research. Journal of Social and Clinical Psychology, 24(5), 621-637.
  • Hamamci, Z., & Buyukozturk, S. (2003). İliskilerle ilgili bilissel carpitmalar olcegi: Olcegin gelistirilmesi ve psikometrik ozelliklerinin incelenmesi [The Interpersonal Cognitive Distortions Scale: Development of the scale and investigation of its psychometric characteristics]. Cukurova Universitesi Egitim Fakultesi Dergisi, 2(25), 107-111.
  • Hepp-Dax, S. H. (1996). Forgiveness as an educational goal with fifth grade inner-city children, Unpublished doctoral dissertation. Fordham University, New York.
  • Hodgson, L. K., & Wertheim, E. H. (2007). Does good emotion management aid forgiving? Multiple dimensions of empathy, emotion management and forgiveness of self and others. Journal of Social and Personal Relationships, 24(6), 931-949.
  • Holmgren, M. R. (1998). Self-forgiveness and responsible moral agency. The Journal of Value Inquiry, 32, 75-91. Hui, E. K. P., & Chau, T. S. (2009). The impact of a forgiveness intervention with Hong Kong Chinese children hurt in interpersonal relationships. British Journal of Guidance and Counselling, 37(2), 141-156.
  • Ingersoll-Dayton, B., & Krause, N. (2005). Self-forgiveness: A component of mental health in later life. Research on Aging, 27(3), 267-289.
  • Karremens, J. C., & Smith, P. K. (2010). Having the power to forgive: When the experience of power increases interpersonal forgiveness. Personality and Social Psychology Bulletin, 36(8), 1010-1023.
  • Konstam, V., Chernoff, M., & Deveney, S. (2001). Toward forgiveness: The role of shame, guilt, anger, and empathy. Counseling and Values, 46, 26-39.
  • Konstam, V., Holmes W., & Levine, B. (2003). Empathy, selfism, and coping as elements of the psychology of forgiveness: A preliminary study. Counseling and Values, 47, 172-183.
  • Lawler-Row, K. A., Karremans, J. C., Scott, C., Edlis-Matityahou, M., & Edwards, L. (2008). Forgiveness, physiological reactivity and health: The role of anger. International Journal of Psychophysiology, 68, 51-58.
  • Louden-Gerber, G. M. (2008). A group forgiveness intervention for adult male homeless individuals: Effects on forgiveness, rumination, and social connectedness. Unpublished doctoral dissertation, The University of Texas, San Antonio.
  • Luskin, F. (2002). Forgive for good: A proven prescription for health and happiness. New York: Harper.
  • Macaskill, A., Maltby, J., & Day, L. (2002). Forgiveness of self and others and emotional empathy. Journal of Social Psychology, 142, 663-667.
  • Malcolm, W., Warwar, S., & Greenberg, L. (2005). Facilitating forgiveness in individual therapy as an approach to resolving interpersonal injuries. In E. L. Worthington (Ed.), Handbook of forgiveness (pp. 379-391). New York: Routledge.
  • Maltby, J., Macaskill, A., & Day, L. (2001). Failure to forgive self and others: A replication and extension of the relationship between forgiveness, personality, social desirability, and general health. Personality and Individual Differences, 30, 881-885.
  • McCullough, M. E., Bono, G., & Root, L. M. (2007). Rumination, emotion, and forgiveness: Three longitudinal studies. Journal of Personality and Social Psychology, 92(3), 490-505.
  • McCullough, M. E., Pargament, K. I., & Thoresen, C. E. (2000). The psychology of forgiveness: History, conceptual issues, and overview. In
  • M. E. McCullough, K. I. Pargament & C. E. Thoresen (Ed.), Forgiveness: Theory, research, and practice (pp. 1-14). New York: Guilford Press.
  • McCullough, M. E., Worthington, E. L., Rachal, K. C., Sandage, S. J., Brown, S. W., & Hight, T. L. (1998). Interpersonal forgiving in close relationships: II. Theoretical elaboration and measurement. Journal of Personality and Social Psychology, 75(6), 1586-1603.
  • Mellor, D., Fung, S. W. T., & Mamat, N. H. (2012). Forgiveness, empathy and gender-A malaysian perspective. Sex Roles, 67, 98–107.
  • Menahem, S., & Love, M. (2013). Forgiveness in psychotherapy: The key to healing. Journal of Clinical Psychology: In Session, 69(8), 829-835.
  • Miceli, M., & Castelfranchi, C. (2011). Forgiveness: A cognitive-motivational anatomy. Journal for the Theory of Social Behaviour, 41(3), 260-290.
  • Navidian, A., & Bahari, F. (2013). The impact of mixed, hope and forgiveness focused marital counselling on interpersonal cognitive distortions of couples filing for divorce. Journal of Psychiatric and Mental Health Nursing, 1-9, doi: 10.1111/jpm.12058.
  • Nolen-Hoeksema, S. (1987). Sex differences in unipolar depression: Evidence and theory. Psychology Bulletin, 101(2), 259-282.
  • Rangganadhan, A., & Todorov, N. (2010). Personality and self-forgiveness: The roles of shame, guilt, empathy and conciliatory behavior. Journal of Social and Clinical Psychology, 29(1), 1-22.
  • Rashid, T. (2015). Positive psychotherapy: A strength-based approach. The Journal of Positive Psychology, 10(1), 25-40.
  • Safran, J. D., & Segal, Z. V. (2004). Interpersonal process in cognitive therapy. Lanham: Jason Aronson.
  • Sandage, S. J., & Worthington, Jr., E. L. (2010). Comparison of two group interventions to promote forgiveness: Empathy as a mediator of change. Journal of Mental Health Counseling, 32(1), 35–57.
  • Sari, E. (2014). Affetmenin kendini gerceklestirme uzerindeki etkileri [Effects of forgiveness on self actualization). Ilkoğretim Online, 13(4), 1493-1501.
  • Seligman, M. E. P., & Csikszentmihalyi, M. (2000). Positive psychology: An introduction. American Psychologist, 55(1), 5-14.
  • Stoia-Caraballo, R., Rye, M. S., Pan, W., Kirschman, K. J. B., Lutz-Zois, C., & Lyons, A. M. (2008). Negative affect and anger rumination as mediators between forgiveness and sleep quality. Journal of Behavioral Medicine, 31, 478-488.
  • Suchday, S., Friedberg, J. P., & Almeida, M. (2006). Forgiveness and rumination: A cross cultural perspective comparing India and the USA. Stress and Health, 22, 81-89.
  • Tagney, J. P., Boone, A. L., & Dearing, R. (2005). Forgiving the self: Conceptual issues and empirical findings. In E. L. Worthington, Jr. (Ed.), Handbook of forgiveness (pp. 143-158). New York: Routledge.
  • Taysi, E. (2007). İkili iliskilerde bagislama: Evlilik kalitesi ve yuklemelerin rolu [Forgiveness in dyadic relationships: The role of relationship quality and attributions]. Unpublished doctoral dissertation, Ankara University Graduate School of Social Science, Ankara.
  • Thompson, L. Y., Snyder, C. R., Hoffman, L., Michael, S. T., Rasmussen, H. N., & Billings, L. S. (2005). Dispositional forgiveness of self, others, and situations. Journal of Personality, 73, 313-359.
  • Treynor, W., Gonzalez, R., & Nolen-Hoeksema, S. (2003). Rumination reconsidered: A psychometric analysis. Cognitive Therapy and Research, 27(3), 247–259.
  • Turnage, B. F., Hong, Y. J., Stevenson, A. P., & Edwards, B. (2012). Social work students’ perceptions of themselves and others: Self-Esteem, empathy, and forgiveness. Journal of Social Service Research, 38(1), 89-99.
  • Waltman, M. A., Russell, D. C., Coyle, C. T., Enright, R. D., Holter, A. C., & Swoboda, C. M. (2009). The effects of a forgiveness intervention on patients with coronary artery disease. Psychology and Health, 24(1),11-27.
  • Woodyatt, L., & Wenzel, M. (2013). Self-forgiveness and restoration of an offender following an interpersonal transgression. Journal of Social and Clinical Psychology, 32(2), 225-259.
  • Worthington, E. L., Jr. (1998). The pyramid model of forgiveness: Some interdisciplinary speculations about unforgiveness and the promotion of forgiveness. In E. L. Worthington Jr. (Ed.), Dimensions of forgiveness: Psychological research and theological perspectives (pp. 107-137). Philadelphia: Templeton Foundation Press.
  • Worthington, E. L. (2005). Initial questions about the art and science of forgiving. In E. L. Worthington (Eds.). Handbook of forgiveness (p. 1-13). New York: Routledge.
  • Worthington, E. L., Jr. (2006). Forgiveness and reconciliation: Theory and application. New York, NY: Routledge.
  • Worthington, E. L. Jr., (2013). Self-condemnation and self-forgiveness. Bibliotheca Sacra, 170, 387-399.
  • Worthington, E. L., & Scherer, M. (2004). Forgiveness is an emotion-focused coping strategy that can reduce health risks and promote health resilience: Theory, review, and hypotheses. Psychology and Health, 19(3), 385-405.
  • Yalcin, I., & Malkoc, A. (2015). The relationship between meaning in life and subjective well being: Forgiveness and hope as mediators. Journal of Happiness Studies, 16(4), 915-929.
  • Yildirim, A. (2009). Baglanma stilleri ile bagislama arasindaki iliskide sorumluluk yuklemelerinin araci rolu [Linking attachment styles to forgiveness: The mediating role of responsibility attributions] Unpublished master's thesis, Hacettepe University Graduate School of Social Science, Ankara.
  • Ysseldyk, R., Matheson, K., & Anisman, H. (2007). Rumination: Bridging a gap between forgivingness, vengefulness, and psychological health. Personality and Individual Differences, 42, 1573-1584.
  • Zechmeister, J. S., & Romero, C. (2002). Victim and offender accounts of interpersonal conflict: Autobiographical narratives of forgiveness and unforgiveness. Journal of Personality and Social Psychology, 82, 675-686.
Primary Language en
Journal Section Articles
Authors

Author: Aslı ASCIOGLU ONAL

Author: İlhan YALCIN

Dates

Publication Date : March 20, 2017

Bibtex @research article { ejer511299, journal = {Eurasian Journal of Educational Research}, issn = {1302-597X}, eissn = {2528-8911}, address = {}, publisher = {Anı Yayıncılık Eğitim ve Danışmanlık Ltd. Şti.}, year = {2017}, volume = {17}, pages = {97 - 120}, doi = {}, title = {Forgiveness of Others and Self-Forgiveness: The Predictive Role of Cognitive Distortions, Empathy, and Rumination*}, key = {cite}, author = {Ascıoglu Onal, Aslı and Yalcın, İlhan} }
APA Ascıoglu Onal, A , Yalcın, İ . (2017). Forgiveness of Others and Self-Forgiveness: The Predictive Role of Cognitive Distortions, Empathy, and Rumination* . Eurasian Journal of Educational Research , 17 (68) , 97-120 . Retrieved from https://dergipark.org.tr/en/pub/ejer/issue/42457/511299
MLA Ascıoglu Onal, A , Yalcın, İ . "Forgiveness of Others and Self-Forgiveness: The Predictive Role of Cognitive Distortions, Empathy, and Rumination*" . Eurasian Journal of Educational Research 17 (2017 ): 97-120 <https://dergipark.org.tr/en/pub/ejer/issue/42457/511299>
Chicago Ascıoglu Onal, A , Yalcın, İ . "Forgiveness of Others and Self-Forgiveness: The Predictive Role of Cognitive Distortions, Empathy, and Rumination*". Eurasian Journal of Educational Research 17 (2017 ): 97-120
RIS TY - JOUR T1 - Forgiveness of Others and Self-Forgiveness: The Predictive Role of Cognitive Distortions, Empathy, and Rumination* AU - Aslı Ascıoglu Onal , İlhan Yalcın Y1 - 2017 PY - 2017 N1 - DO - T2 - Eurasian Journal of Educational Research JF - Journal JO - JOR SP - 97 EP - 120 VL - 17 IS - 68 SN - 1302-597X-2528-8911 M3 - UR - Y2 - 2021 ER -
EndNote %0 Eurasian Journal of Educational Research Forgiveness of Others and Self-Forgiveness: The Predictive Role of Cognitive Distortions, Empathy, and Rumination* %A Aslı Ascıoglu Onal , İlhan Yalcın %T Forgiveness of Others and Self-Forgiveness: The Predictive Role of Cognitive Distortions, Empathy, and Rumination* %D 2017 %J Eurasian Journal of Educational Research %P 1302-597X-2528-8911 %V 17 %N 68 %R %U
ISNAD Ascıoglu Onal, Aslı , Yalcın, İlhan . "Forgiveness of Others and Self-Forgiveness: The Predictive Role of Cognitive Distortions, Empathy, and Rumination*". Eurasian Journal of Educational Research 17 / 68 (March 2017): 97-120 .
AMA Ascıoglu Onal A , Yalcın İ . Forgiveness of Others and Self-Forgiveness: The Predictive Role of Cognitive Distortions, Empathy, and Rumination*. Eurasian Journal of Educational Research. 2017; 17(68): 97-120.
Vancouver Ascıoglu Onal A , Yalcın İ . Forgiveness of Others and Self-Forgiveness: The Predictive Role of Cognitive Distortions, Empathy, and Rumination*. Eurasian Journal of Educational Research. 2017; 17(68): 97-120.
IEEE A. Ascıoglu Onal and İ. Yalcın , "Forgiveness of Others and Self-Forgiveness: The Predictive Role of Cognitive Distortions, Empathy, and Rumination*", Eurasian Journal of Educational Research, vol. 17, no. 68, pp. 97-120, Mar. 2017