Design Briefs for Industrial Design Studio Courses: Determination of Expectations and Requirements

Abstract

This study aims to determine the basic elements relating to a tool to be used in Design Studio courses; one of which intertwined with daily life technologies through the usage of patterns and habits of a Design Brief. In order to address the main purpose of the study in a holistic approach, a mixed method research was used combining qualitative and quantitative methods. Data were collected through face-to-face interviews and online survey forms from Design Studio course instructors working in industrial design departments in Turkey. The study presents there is a need to reconstruct some components of the Design Brief in such a way to accompany the dynamic structure of the project process, there are problems related to the current medium, and the attitudes of the new generation students must be taken into consideration when designing a new medium for the Design Brief as a new learning tool.

Keywords

• Design studio,Design brief,Industrial design education,Design students

Tasarım Tanım Belgesinin Tasarım Stüdyosunda Kullanımı Üzerine Bir Araştırma: Beklenti ve Gereksinimlerin Belirlenmesi

Öz

Bu çalışma günlük yaşam teknolojileri ile iç içe geçmiş olan Tasarım Stüdyosu derslerinde kullanılacak bir araçla ilgili temel unsurları, Tasarım Tanım Belgesi kullanım pratikleri ve alışkanlıkları ile ilişkili olarak belirlemeyi amaçlamaktadır. Çalışmanın ana amacını bütüncül bir yaklaşımla ele alabilmek için nitel ve nicel yöntemlerin bir arada kullanıldığı karma bir araştırma yöntemi kullanılmıştır. Çalışmada veriler, Türkiye'de Endüstri Ürünleri Tasarımı bölümlerinde çalışan Tasarım Stüdyosu ders yürütücüleriyle yüz yüze görüşmeler ve çevrimiçi anket formlarıyla elde edilmiştir. Çalışma, Tasarım Tanım Belgesinin bazı bileşenlerinin tasarım sürecinin dinamik yapısına eşlik edecek şekilde yeniden yapılandırılması ve bulunduğu mevcut ortamla ilgili sorunlar yaşandığını belirlenlenmiştir. Tasarım Tanım Belgesinin yeni bir öğrenme aracı olarak ele alınmasında kullanılacak yeni bir ortama yönelik yeni nesil öğrencilerin görüşlerinin alınması gerektiğini önerilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Tasarım Stüdyosu,Tasarım Tanım Belgesi,Endüstriyel tasarım eğitimi,Yeni nesil öğrenenler

References

1. Afacan, Y. (2014). Blended learning for non-studio courses: Interior architecture student experiences. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 116, 1599–1603. http://doi.org/10.1016/j.sbspro.2014.01.441
2. Bender, D. M., & Vredevoogd, J. D. (2006). Using online education technologies to support studio instruction. Educational Technology and Society, 9(4), 114–122.
3. Black, A. (2009). Gen Y: Who they are and how they learn? Educational Horizons, 88, 10. Retrieved from http://www.eric.ed.gov/PDFS/EJ872487.pdf
4. Cameron, D. (2005). The net generation goes to university? Online submission. Retrieved from http://eric.ed.gov/?id=ED496135
5. Chen, W., & You, M. (2010). Student response to an internet-mediated industrial design studio course. International Journal of Technology and Design Education, 20(2), 151–174. http://doi.org/10.1007/s10798-008-9068-2
6. Creswell, J. W. (2016). Araştırma deseni nitel, nicel ve karma yöntem yaklaşımları. [Research Design: Qualitative, Quantitative and Mixed Methods Approaches], S. B. Demir (Trans.Ed.), (4th ed.). Ankara: Eğiten Kitap.,
7. Ciravoğlu, A. (2014). Notes on architectural education: An experimental approach to design studio. Procedia - Social And Behavioral Sciences, 152, 7-12. doi: 10.1016/j.sbspro.2014.09.146
8. Crowther, P. (2013). Understanding the signature pedagogy of the design studio and the opportunities for its technological enhancement. Journal of Learning Design, 6(3), 18–28. http://doi.org/http://dx.doi.org/10.5204/jld.v6i3.155

9. Demirhan, C., & Demirel, Ö. (2003). Program geliştirmede proje tabanlı öğrenme yaklaşımı [Project based learning approach for program development]. AİBÜ Eğitim Fakültesi Dergisi, 3(5), 48–61.
10. Dutton, T. A. (1987). Design and studio pedagogy. Journal of Architectural Education, 41(1), 16–25. http://doi.org/10.1080/10464883.1987.10758461
11. Erdem, M. (2002). Proje tabanlı öğrenme [Project based learning]. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 22(22). http://dergipark.gov.tr/download/article-file/87910
12. Gan, B., Menkhoff, T., & Smith, R. (2015). Enhancing students’ learning process through interactive digital media: New opportunities for collaborative learning. Computers in Human Behavior, 51, 652–663. https://doi.org/10.1016/j.chb.2014.12.048
13. Definition of Industrial Design. (n.d.). Retrieved November 5, 2017, from http://wdo.org/about/definition/
14. Jones, W. M., & Askland, H. H. (2012). Design briefs: Is there a standard? Proceedings of the 14th International Conference on Engineering & Product Design Education, 115-121. Antwerp, Belgium: Artesis University College.
15. Kapkın, E. (2010). Endüstriyel Tasarım eğitiminde proje tanımı belgesinin önemi ve içerik özelliklerinin belirlenmesi: Türkiye örneği [Content determination of the design brief and its importance in industrial design education: Case of Turkey]. Unpublished Master’s Thesis, Anadolu University.
16. Larry, J., & Christensen, B. (2014). Eğitim araştırmaları nicel, nitel ve karma yaklaşımlar [Educatıonal Research; Quantitative, Qualitative, and Mixed Approaches ]. S. B. Demir (Trans.Ed.). Ankara: Eğiten Kitap.
17. Lawson, B., & Dorst, K. (2009). Design expertise. Architectural Press. Retrieved from https://opus.lib.uts.edu.au/handle/10453/7774
18. Miles, M. B., & Huberman, A. M. (2016). Genişletilmiş bir kaynak kitap: nitel veri analizi [Qualatative data analysis: An expanded sourcebook]. S. Akbaba Altun & A. Ersoy (Trans. Eds.). Ankara: Pegem Akademi.
19. Pedró, F. (2006). The new millennium learners: Challenging our views on ICT and learning. OECD-CERI, May, 1–17. http://doi.org/10.1017/CBO9781107415324.004
20. Pektas, S. T. (2012). The blended design studio: An appraisal of new delivery modes in design education. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 51, 692–697. http://doi.org/10.1016/j.sbspro.2012.08.226
21. Pektaş, Ş. T. (2015). The virtual design studio on the cloud: A blended and distributed approach for technology-mediated design education. Architectural Science Review, (May), 1–11. http://doi.org/10.1080/00038628.2015.1034085
22. Prensky, M. (2001). Why education and training have not changed. Digital game-based learning, 1–21. New York: McGraw-Hill
23. Phillips, P. L. (2004). Creating the perfect design brief. Canada: Allwort Press.
24. Ryd, N. (2004). The design brief as carrier of client information during the construction process. Design Studies, 25(3), 231–249. http://doi.org/10.1016/j.destud.2003.10.003
25. Sachs, A. (1999). Stuckness in the design studio. Design Studies, 20(2), 195–209. http://doi.org/10.1016/S0142-694X(98)00034-9
26. Schön, D. A. (1987). Educating the reflective practitioner: Toward a new design for teaching and learning in the professions. San Francisco: Jossey-Bass.
27. Van Dooren, E., Boshuizen, E., Van Merriënboer, J., Asselbergs, T., & Van Dorst, M. (2014). Making explicit in design education: Generic elements in the design process. International Journal of Technology and Design Education, 24(1), 53–71. http://doi.org/10.1007/s10798-013-9246-8
28. Vatansever Bayraktar, H. (2015). Proje tabanlı öğrenme yaklaşımı. The Journal of International Social Research, 8(37), 709–718.
29. Wormald, P. W. (2011). Positioning industrial design students to operate at the “Fuzzy Front End”: Investigating a new arena of university design education. International Journal of Technology and Design Education, 21(4), 425–447. http://doi.org/10.1007/s10798-010-9133-5
30. Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2016). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (Genişletilmiş ve gözden geçirilmiş10. baskı.). Ankara: Seçkin.