Araştırma Makalesi

GÖYNÜKLÜ EMÎR HÜSEYİN ENÎSÎ’NİN TERCEME-İ TEZKİRETÜ’L-EVLİYÂ ADLI ESERİ

Cilt: 8 Sayı: 4 23 Aralık 2025
PDF İndir
TR EN

GÖYNÜKLÜ EMÎR HÜSEYİN ENÎSÎ’NİN TERCEME-İ TEZKİRETÜ’L-EVLİYÂ ADLI ESERİ

Öz

Ferîdüddîn Attâr’ın Tezkiretü’l-evliyâ adlı eseri İslam dünyasına mensup yetmiş iki meşhur velinin menkabelerini sade ve samimi bir biçimde sunmaktadır. Biyografik anlatımları ve tasavvufî kavramları aklî yorumlardan ziyade saf duygu ve coşku üzerinden ele almaktadır. Bu özellikleriyle İslam dünyasında büyük ilgi görmüş, aralarında Türkçenin de olduğu farklı dillere tercüme edilmiştir. Türkçeye çeviriler arasında en eski tarihli tercümenin XIII. yüzyıla ait olduğu tahmin edilmektedir. Anadolu sahasında Aydınoğlu Mehmed Bey, Sultan II. Murad, Umur Bey ve Candaroğlu İsfendiyar’a sunulanlar dikkat çekerken, anonim nitelikli çeviriler ve Doğu Türkçesiyle yapılan tercümeler de literatürde yer bulmuştur. Bu zengin çeviri geleneğinin ürettiği ancak kaynakların bildirmediği veya henüz tespit edilmemiş tercümeler de olabilir. Bunlardan biri olan Göynüklü Emir Hüseyin Enîsî’nin Terceme-i Tezkiretü’l-evliyâ adlı eseri literatürde daha önce zikredilmemiş özgün bir örnek özelliği taşımaktadır. Ünik nüshası McGill Üniversitesi İslâmî Çalışmalar Enstitüsü Kütüphanesi’nde bulunan eser, Batı Türkçesiyle kaleme alınmış olup yetmiş velinin biyografisini içermektedir. Müellif, eseri Göynük’teki bir müezzinin talebi üzerine hazırlamış; anlaşılması güç, sanatlı bölümleri ve bazı detaylı açıklamaları metin dışı bırakmıştır. 16. yüzyıla ait eserin dil ve anlatımı klasik Osmanlı nesrinden farklı olarak Türkçe kelimelere ağırlık veren, seciden uzak, açık ve anlaşılır bir yapıdadır. Bu yönleriyle Terceme-i Tezkiretü’l-evliyâ hem tasavvufî biyografi geleneği hem de Türk dil tarihi açısından kıymetli bir kaynak hüviyetindedir. Bu makalede Göynüklü Hüseyin Enîsî’nin Terceme-i Tezkiretü’l-evliyâ adlı eseri tanıtılmış, örneklem oluşturması gayesiyle Terceme-i Tezkiretü’l-evliyâ’nın mukaddimesi ve ilk biyografisinin çeviri yazılı metni paylaşılmıştır.

Anahtar Kelimeler

Göynüklü Hüseyin Enîsî , Terceme-i Tezkiretü’l-evliyâ , Tezkiretü’l-evliyâ , Biyografi , Osmanlı Nesri , 16. Yüzyıl

Kaynakça

  1. AÇIKGÖZ, Cenk (2023). “Menâkıb-ı Akşemseddin”, Türk Edebiyatı Eserler Sözlüğü, Ahmet Yesevi Üniversitesi Yay. https://tees.yesevi.edu.tr/madde-detay/menakib-i-aksemseddin-enisi
  2. AYDIN, Harun (2005). Tezkiretü’l-evliyâ Tercümesi (Giriş-Metin-Dizin) 103b-207a, Yüksek Lisan Tezi, Ankara Üniversitesi, Ankara.
  3. ÇETİN, Abdülbaki (2014). “Sultan II. Murat’a Sunulan Tezkiretü’l-evliyâ Tercümesi Üzerine”, Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 53, s.s. 95-124.
  4. ÇETİN, Abdülbaki (2016). “Aydınoğlu Mehmet Bey’e Sunulan Tezkiretü’l-evliyâ ve Kısasu’l-enbiya Tercümeleri Üzerine”, A.Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstisüsü Dergisi [TAED], 55, s.s. 59-92.
  5. DONUK, Suat (2025). “Göynüklü Emîr Hüseyin Enîsî ve Mir’âtü’l-Vefâ li-Vücûhi’s-Safâ Adlı Eseri”, Littera Turca Journal of Turkish Language and Literature, 11 (4), s.s. 615-633.
  6. GÜRSOY NASKALİ, Emine (1981). Sinan Paşa'nın Tezkiertü'l-Evliyası. Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi, İstanbul.
  7. GÜRSOY NASKALİ, Emine (1987). Sinan Paşa. Tezkiretü'l-Evliya. Ankara: KTB Yay.
  8. HAZAİ, György (2008). Die altanatolisch-türkische Übersetzung des Tazkaratu’l-Awliyâ von Farîduddîn Attâr, Berlin: Klaus Schwarz Verlag.
  9. KABLANDER, Nesibe (2015). “Ferîdüddîn-i Attâr’ın Tezkiretü’l-evliyâ’sının Türkçe Tercümeleri ve Mütercimleri”, Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, C. 8, S. 41, s.s. 197-203.
  10. KABLANDER, Nesibe (2016). “Tezkiretü’l-evliyâ’yı Türkçeye Tercüme Ettiği İddia Edilen Bazı İsimlere Dair Eleştirel Bir İnceleme”, V. Türkiye Lisansüstü Çalışmalar Kongresi Bildiriler Kitabı IV () Edebiyat-Felsefe, İstanbul: İLEM Yayınları.

Kaynak Göster

MLA
Donuk, Suat. “GÖYNÜKLÜ EMÎR HÜSEYİN ENÎSÎ’NİN TERCEME-İ TEZKİRETÜ’L-EVLİYÂ ADLI ESERİ”. Eski Türk Edebiyatı Araştırmaları Dergisi [Journal Of Old Turkish Literature Researches], c. 8, sy 4, Aralık 2025, ss. 803-27, doi:10.58659/estad.1819862.