The Current Status, Challenges, and Opportunities of Organic Fruit Production in Erzincan Province

Abstract

The ecosystem is under serious threat due to factors such as rapid population growth, deforestation, the improper and unsustainable use of agricultural land, the extensive use of chemical fertilizers and pesticides in farming, and the discharge of industrial wastes. To mitigate or eliminate the effects of these threats, the organic farming system has been developed, and its implementation has been steadily expanding in recent years. Erzincan Province, located in the northeastern region of Turkey, holds a significant position in the cultivation of various agricultural products due to its microclimatic conditions. The province produces cereals, vegetables, and fruits, and the level of organic fruit cultivation is particularly notable. In Erzincan, where the use of chemical fertilizers and pesticides remains relatively low, organic farming is practiced by 152 producers across a total area of 8,200 decares, including both certified organic and transitional products. Apples, sour cherries, apricots, and mulberries rank highest in terms of organic fruit production. Promoting organic agriculture, providing effective training and advisory services to local farmers on the consumption and marketing of organic products, and encouraging producers to transition to organic farming through appropriate regulations and strategic planning by relevant public institutions are of great importance in establishing a sustainable source of revenue for farmers in the region.

Keywords

• Erzincan
• organic agriculture
• organic fruit
• production potential
• challenges

Erzincan İli Organik Meyve Üretiminin Mevcut Durumu, Sorunları ve Fırsatları

Öz

Hızlı nüfus artışı, ormanların tahribi, tarım alanlarının yanlış ve amaç dışı kullanımı, tarımda kullanılan kimyasal gübreler ve tarım ilaçları, endüstriyel atıklar gibi faktörler nedeniyle ekosistem ciddi tehdit altında kalmaktadır. Bu tehditlerin etkilerini azaltmak veya ortadan kaldırmak amacıyla organik tarım sistemi geliştirilmiş olup, günümüzde bu tarım yönteminin uygulanma alanı giderek genişlemektedir. Türkiye’nin Kuzeydoğu bölgesinde yer alan Erzincan ili mikro klima iklimi sayesinde birçok tarımsal ürünün yetiştiriciliği açısından önemli bir konumdadır. İlde tahıl, sebze ve meyve üretimi yapılmakta; ayrıca organik meyve yetiştiriciliği de dikkat çekici düzeydedir. Kimyasal gübre ve tarım ilacı kullanımının oldukça düşük seviyelerde olduğu Erzincan'da, organik ve organik geçiş sürecindeki ürünleri kapsayan toplam 8.200 dekarlık alanda, 152 çiftçi tarafından organik tarım faaliyetleri yürütülmektedir. Organik meyve üretiminde elma, vişne, kayısı ve dut ilk sıralarda yer almaktadır. Organik tarımın yaygınlaştırılması, organik ürünlerin tüketimi ve pazarlaması konularında yöredeki çiftçilere eğitim ve danışmanlık hizmetleri etkin bir şekilde verilmesi, ilgili kamu kurumları tarafından yapılacak düzenlemeler ve planlamalar doğrultusunda çiftçilerin organik tarıma yönlendirilmesi bölgedeki çiftçilere gelir kaynağı oluşturması açısından büyük önem arz etmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Erzincan
• organik tarım
• organik meyve
• üretim potansiyeli
• sorunlar

References

1. Acıbuca, V., Eren, A., Budak, D.B., 2018. Organik tarımda üreticilerin karşılaştıkları sorunlar (Mardin ili örneği). Bahri Dağdaş Bitkisel Araştırma Dergisi 7(2): 39-46.
2. Armağan, G., Özdoğan, M., 2005. Ekolojik yumurta ve tavuk etinin tüketim eğilimleri ve tüketici özelliklerinin belirlenmesi. Hayvansal Üretim 46(2): 14-21.
3. Atasay A, 2011. Organik Elma Yetiştiriciliği. (Ed: Akgül H, Kaçal E, Öztürk FP, Özongun Ş, Atasay A, Öztürk G), Elma Kültürü. Eğirdir Bahçe Kültürleri Araştırma Enstitüsü Yayını, Isparta, s. 483-503
4. Atasay, A., İşçi, M., Uçgun, K., Öztürk, G., Kaymak, S., Akgül, H., Eren, İ., Karamürsel, D., 2011. M9 Anaçlı Elma Bahçelerinde Organik Yetiştiriciliğin Uygulanabilirliği. In Organik Tarım Araştırma Sonuçları. T.C. Tarım ve Köyişleri Bakanlığı, Tarımsal Araştırmalar Genel Müdürlüğü, Ankara, s. 27-34.
5. Bayraktar, B., 2017. Bayburt ‘ta Organik Tarım ve Hayvancılığın Mevcut Durumu. Turkish Journal of Agriculture-Food Science and Technology 5(13): 1762-1768.
6. Bircan, M., Aslan, R., Demirtaş, B., Son, L., Öztürk, N., Canıhoş, E., 2011. Mut Yöresinde Organik Kayısı Yetiştiriciliği. In Organik Tarım Araştırma Sonuçları. T.C. Tarım ve Köyişleri Bakanlığı, Tarımsal Araştırmalar Genel Müdürlüğü, Ankara, s. 103-108.
7. Bozyiğit, S., Kılınç Doğan, G. 2016. Türkiye’deki doğal ve organik ürün üreticilerinin yaşadığı pazarlama sorunları: Keşifsel bir araştırma. Afyon Kocatepe Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi 17(2)
8. Dursun, A., ve Ekinci, M., 2010. Erzurum ilinin organik sebzecilik bakımından önemi ve potansiyeli. Türkiye IV. Organik tarım sempozyumu: 28 Haziran- 1 Temmuz, Erzurum.

9. ETSO, 2025. Erzincan Ticaret ve Sanayi Odası. https://www.erzincantso.org.tr/erzincanin-cografi-yapisi/ (Erişim Tarihi: 16.04.2025)
10. Gündüz, Y., ve Kaya, M., 2007. AB tarım politikası ve Türkiye’de organik tarımın geliştirilmesi üzerine olası etkisi. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi 6 (21): 305-330. ISSN: 1304-0278.
11. Hassan, D., Monier-Dilhan, S., Nichèle, V., Simioni, M., 2009. Organic Food Consumption Patterns in France. Pre-Conference Workshop, Diet and Obesity: Role of Prices and Policies August 16.
12. İnci, H., Karakaya, E., Söğüt, B., Şengül, T., 2014. Organic product consumption and customer preferences in urban sections of Bingol province. Türk Tarım ve Doğa Bilimleri Dergisi 1(2): 255-261.
13. Karadağ, S., Aslan, K. A., Akgün, A., Arpacı, S., Sarpkaya, K., Doğruer Kalkancı, N., Çalışkan, M., 2011. Organik üzüm yetiştiriciliği. In Organik Tarım Araştırma Sonuçları. T.C. Tarım ve Köyişleri Bakanlığı, Tarımsal Araştırmalar Genel Müdürlüğü, Ankara, s. 43-50.
14. Kekeç, U., Seçer, A., 2021. Tüketicilerin organik ürünleri tüketim alışkanlıkları ve satın almayı etkileyen unsurlar: Kahramanmaraş ili örneği. Mediterranean Agricultural Sciences 34(1): 87-92.
15. Kılıç, D., Çalışkan, O., 2019. Organik Meyve Yetiştiriciliğinde Anaç ve Çeşit Seçiminin Önemi. 6th Symposium on Organic Agriculture, 15-17 May, İzmir – Turkey, 100-109.
16. Kılıç, D., Çalışkan, O., 2023. Türkiye organik elma yetiştiriciliği üzerine değerlendirmeler. Meyve Bilimi 10(Özel Sayı): 138-145.
17. Kienzle, J., Rolker, P., Glocker, N., 2016. First successful steps of german fruit growers towards a more resilient system of organic apple growing. Proceedings of the 17th lnternational Conference in Organic Fruit-Growing Ecofruit, 249–51.
18. Kurt, Z., 2006. Organik tarım ürünleri pazarlaması ve uygulamalar. Yüksek lisans tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimleri Enstitüsü, İzmir.
19. Lind, K., Lafer, G., Schloffer, K., İnner, G., Meister, H., 2003. Organic Fruit Growing. CABI Pusblishing.
20. Merdan, K., 2014. Türkiye'de organik tarımın ekonomik analizi: Doğu Karadeniz uygulaması. Doktora Tezi, Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimleri Enstitüsü, Erzurum.
21. Merdan, K., ve Kaya, V., 2014. Türkiye’deki organik tarımın ekonomik analizi. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 17(3): 239-252.
22. MGM, 2025a. Meteoroloji Genel Müdürlüğü. https://www.mgm.gov.tr/veridegerlendirme/il-ve-ilceler-istatistik.aspx?k=undefined&m=ERZINCAN (Erişim Tarihi: 04.05.2025)
23. MGM, 2025b. Meteoroloji Genel Müdürlüğü, https://www.mgm.gov.tr/kurumici/turkiye-guneslenme-suresi.aspx (Erişim Tarihi: 04.05.2025)
24. Neuwald, D.A., Spuhler, M., Wünsche, J., Kittemann, D., 2016. Storability of ‘Galant®’ and ‘Natyra’: Two new apple cultivars for organic fruit production. 17th International Conference on Organic Fruit-Growing, Germany, 188-191.
25. Özongun, Ş., 2011. Elma Kültürü. (Ed: Akgül H, Kaçal E, Öztürk FP, Özongun Ş, Atasay A, Öztürk G) Elma Anaçları. 2011. Eğirdir Bahçe Kültürleri Araştırma Enstitüsü Yayını, 89-112.
26. Ponisio, L.C., M'Gonigle, L.K., Mace, K.C., Palomino, J., De Valpine, P., Kremen, C., 2015. Diversification practices reduce organic to conventional yield gap. Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences 282: 20141396.
27. Şahin, S., Atay, S., Gökalp, K., Çolak, S., Demirtaş, M.N., Öztürk, B.,Yılmaz, B., Uğurtan, K., Fidan, Ş., ÇELİK, B., 2011.
28. Malatya yöresinde organik kayısı yetiştiriciliği. In: Organik Tarım Araştırma Sonuçları, T.C. Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Tarımsal Araştırmalar Genel Müdürlüğü, Ankara, s.51-56.
29. Tıraşcı, S., Erdoğan, Ü., Aksakal, V., 2020. Organic agriculture in Turkey. Turkish Journal of Agriculture - Food Science and Technology 8(11): 2348–2354. https://doi.org/10.24925/turjaf.v8i11.2348-2354.3505
30. TOB, 2025a. Tarım ve Orman Bakanlığı. https://www.tarimorman.gov.tr/Konular/Bitkisel-Uretim/Bitki-Besleme-ve-Tarimsal-Teknolojiler/Bitki-Besleme-Istatistikleri (Erişim Tarihi: 10.04.2025)
31. TOB, 2025b. Tarım ve Orman Bakanlığı. https://www.tarimorman.gov.tr/GKGM/Menu/115/Resmi-Tarimsal-Ilac-Istatistikleri (Erişim Tarihi: 10.04.2025)
32. TOB, 2025c. Tarım ve Orman Bakanlığı. https://www.tarimorman.gov.tr/Konular/Bitkisel-Uretim/Organik-Tarim/Istatistikler (Erişim Tarihi: 10.04.2025)
33. TOB, 2025d. Tarım ve Orman Bakanlığı. https://www.tarimorman.gov.tr/Konular/Bitkisel-Uretim/Organik-Tarim/Urunlerinin-Ithalat-Ve-Ihracati (Erişim Tarihi: 16.07.2025)
34. TOB, 2025e. Tarım ve Orman Bakanlığı. https://www.tarimorman.gov.tr/Konular/Bitkisel-Uretim/Organik-Tarim/Yetkili-Kuruluslar-KSK
35. Tolgay, S.B., Saygı, D. 2025. Organik ve İyi Tarım Üretiminin Türkiye Tarım İhracatındaki Potansiyel Rolü. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 24(3): 1359-1379.
36. Turan, A., Ruşen, M., İslam, A., Kurt, H., Ak, K., Sezer, A., Sarıoğlu M., Kalyoncu I. H., Kalkışım, Ö., 2010. Giresun koşullarında organik fındık üretim imkanlarının araştırılması. Türkiye IV. Organik Tarım Sempozyumu, Erzurum, Türkiye, ss.123-129.
37. TÜİK, 2025. Türkiye İstatistik Kurumu. https://biruni.tuik.gov.tr/medas/?kn=92&locale=tr (Erişim Tarihi: 18.03.2025)
38. Witzgall, P., Stelinski, L., Gut, L., Thomson, D., 2008. Codling moth management and chemical ecology. Annual Review of Entomology 53: 503-522.