LIFELONG LEARNING AND SMART CITIES

Abstract

Traditional methods have their shortcomings in terms of meeting the needs of today’s cities. Smart cities, which make use of information and communication technologies in administration processes, were once conceived as an alternative to traditional methods or as a luxury. However, nowadays, they are rather conceived as a necessity. This study focuses on the “human” dimension of smart cities (which consist of technological, human, and institutional dimensions) – as opposed to the conventional approach which concentrates on the technological dimension. The human factor is positioned at the center of smart cities since they are the users as well as data providers of the latter. However, investments in smart cities concentrate on the technological and institutional dimensions. For this reason, the position of humans becomes distanced to the center. In this study, human beings, accepted as the prerequisite of the smart cities’ success, are assessed within the framework of lifelong learning.  It seems impossible to make humans – hence cities – smarter unless lifelong learning is not adopted as a basic principle. The starting point of this study is the circular relationship between the creation of smart cities and the realization of lifelong learning by means of smart learning methods and tools.    

Keywords

• Smart city,smart human,lifelong learning

Yaşam Boyu Öğrenme ve Akıllı Kentler

Abstract

Günümüz kentlerinde geleneksel yöntemler hizmet sunumlarında yetersiz kalmaktadır. Kent yönetim süreçlerinde bilgi ve iletişim teknolojilerini kullanan akıllı kentler, önceleri geleneksel yöntemlere bir alternatif gibi görünse de şimdilerde lüks değil bir ihtiyaç olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada, teknoloji, insanlar ve kurumlar olarak üç bileşenden oluşan akıllı kent olgusunun merkezine – yaygın yaklaşımların aksine- teknoloji değil “insan” alınmaktadır. İnsan bileşeni akıllı kentin kullanıcısı ve veri sağlayıcısı olması sebebiyle doğası gereği akıllı kentlerin merkezinde konumlanmaktadır. Ancak günümüzde akıllı kentlere ilişkin yatırımlar teknoloji ve kurumlar boyutlarında yoğunlaşmaktadır. Bu sebeple, akıllı insan boyutunun konumu merkezden uzaklaşmaktadır. Akıllı kentlerin başarısının ön koşulu olan akıllı insan, bu çalışmada yaşam boyu öğrenme çerçevesinde irdelenmektedir. Öğrenmenin yaşam boyu olması bir ilke olarak benimsenmediği sürece insanları ve dolayısıyla kentlerimizi akıllı hale getirmek mümkün görünmemektedir. İnsanları akıllı kılarak akıllı kent yaratmak ile akıllı öğrenme metotları ve araçları aracılığıyla yaşam boyu öğrenmeyi sağlamak, dolayısıyla da akıllı insanları yaratmak arasındaki birbirini besleyen ilişki bu çalışmanın ortaya çıkış noktası olmuştur.    

Keywords

• Akıllı kent,akıllı insan,yaşam boyu öğrenme

References

1. Albino, V., Berarti, U., & Dangelico, R. M. (2015). Smart cities: definitions, dimensions, and performance. Journal of Urban Technology, 1723-1738.
2. Bilgiç, H. G., Duman, D., & Seferoğlu, S. S. (2011). Dijital Yerlilerin Özellikleri ve Çevrim içi Ortamların Tasarlanmasındaki Etkileri. Akademik Bilişim.
3. European Unions (EC-EUROSTAT). (2016). Classification of Learning Activities. 11 26, 2018 tarihinde https://ec.europa.eu/eurostat/documents/3859598/7659750/KS-GQ-15-011-EN-N.pdf/978de2eb-5fc9-4447-84d6-d0b5f7bee723 adresinden alındı
4. Hamutoğlu, N. B., Güngören, Ö. C., Uyanık, G. K., & Erdoğan, D. G. (2017). Dijital Okuryazarlık Ölçeği: Türkçe ’ye Uyarlama Çalışması. Ege Eğitim Dergisi, 18(1), 408-429.
5. Huang, R., Zhuang, R., & Yang, J. (2017). Promoting Citizen’s Learning Experience in Smart Cities. ICBL: International Conference on Blended Learning, (s. 15-25). Hong Kong.
6. ITU-T Technology Watch Report. (2013). Smart Cities – Seoul: a case study.
7. Karabulut, B. (2015). BİLGİ TOPLUMU ÇAĞINDA DİJİTAL YERLİLER, GÖÇMENLER ve MELEZLER. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi(21), 11-23.
8. Keleş, R. ve Mengi, A. (2017). Kent Hukuku, Ankara: İmge Kitabevi.

9. Keleş, R. (2017). Kentleşme Politikası, Ankara: İmge Kitabevi.
10. Leone, S. (2013). Characterisation of a Personal Learning Environment as a Lifelong Learning Tool. New York Heidelberg Dordrecht London: Springer.
11. Mulgan, G. (2019). Can a Post-Brexit UK Grow a Knowledge-Based Economy that Works for Everyone? The Political Quarterly, 90, 84-93.
12. OECD. (2001). LIFELONG LEARNING FOR ALL POLICY DIRECTIONS. 11 26, 2018 tarihinde http://www.oecd.org/officialdocuments/publicdisplaydocumentpdf/?cote=DEELSA/ED/CERI/CD(2000)12/PART1/REV2&docLanguage=En adresinden alındı
13. Omari, J. (2018). Digital Access amongst the Marginalized: Democracy and Internet Governance in Rio de Janeiro. Political anda Legal Anthropology Review (POLAR), 277-289.
14. Perez, C. (2015). Capitalism, Technology and a Green Global Golden Age: The Role of History in Helping to Shape the Future. The Political Quarterly, 86, 191-217.
15. Schuetze, H. G. (2006). International Concepts and Agendas of Lifelong Learning. 11 21, 2018 tarihinde https://eric.ed.gov/?id=EJ753348 adresinden alındı
16. UNESCO. (1972). Learning To Be: The World of Education Today And Tomorrow. 11 22, 2018 tarihinde http://unesdoc.unesco.org/images/0000/000018/001801e.pdf adresinden alındı
17. UNESCO. (2016). Conceptions and realities of lifelong learning; Background paper prepared for the 2016 Global education monitoring report, Education for people and planet: creating sustainable futures for all. 11 26, 2018 tarihinde http://unesdoc.unesco.org/images/0024/002456/245626E.pdf adresinden alındı
18. Zhuang, R., Fang, H., Zhang, Y., Lu, A., & Huang, R. (2017). Smart learning environments for a smart city: from the perspective of lifelong and lifewide learning. Smart Learning Environments.